பாயும் வேகம் ஜெட் லீ தாண்டா
பன்ச் வெச்சா இட்லி தாண்டா
Rated PG - for Pseudo-DK, DMK, Liberals, Marxists....
ஊர்ல சொல்றது சொலவடை
உண்மையைச் சொல்றது இட்லிவடை

Sunday, August 15, 2010

The Sisterhood of the Traveling Pants - சினிமா விமர்சனம்

அன்னி பிராஷேர்ஸ் ( Anne Brashares) எழுதிய The Sisterhood of the Traveling Pants என்ற நாவலின் திரைவடிவம் இது. 2005ல் வெளிவந்தது.

பதின்ம வயது என்பது ஒரு அழகான காலகட்டம்..அதில் நமக்குப் பிடித்ததுபோல நண்பர்கள் அமைந்துவிட்டால் அதைவிட அந்த காலகட்டத்தை அனுபவிக்க வேறு எதுவும் வேண்டாம். எல்லாவற்றையும் கவனித்துக்கொள்ள பெற்றோர்கள்,காசு, பணத்திற்கு கவலையற்ற ஒரு இன்பமான மனநிலையில் வாழ்க்கையே இனிமையாய் இருப்பதுபோல தோன்றும்.. படிக்கவேண்டியதும், இளமையை நல்ல விதமாய் கழிப்பதுமே ஒரு இயல்பான மனநிலையும், மகிழ்ச்சியானதும்.. பலருக்கு வாழ்க்கை இப்படி அமைவதில்லை.



அப்படி அமைந்த, இதுவரை ஒருமுறைகூடப் பிரிந்திராத நான்கு பெண்களும் முதல்முறையாய் கோடைவிடுமுறையை அனுபவிக்க தனித்தனியே வெவ்வேறு இடங்களுக்குச் செல்கின்றனர். நால்வரின் உடல்வாகும் ஒவ்வொரு திணுசாய் இருந்தாலும் எல்லோருக்கும் மிகச் சரியாய் பொருந்துவதுபோல ஒரு ஜீன்ஸ் அமைய அதை அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் பயன்படுத்திய பின்னர் அதை மற்றவருக்கு தங்களது அனுபவத்துடன் பகிர்ந்துகொள்ளவேண்டும் என தீர்மானிக்கிறார்கள். இந்த தீர்மானம் மூலம் அவர்களின் சகோதரித்துவம் (Sisterhood என்ற வார்த்தைக்கு எனது தமிழாக்கம்) ஒரு ஜீன்ஸ் காற்சட்டை மூலம் எப்படி வளர்த்தெடுக்கப்படுகிறது என்பதும் பிரிந்திருக்கும் இவர்களை இணைக்கும் பாலமாய் எப்படி செயல்படுகிறது என்பதும்தான் கதை.

நால்வருக்குமான இணைப்பு அவர்கள் பிறக்கும் முன்னரே அவர்களது தாயார்கள் ஒன்றாய் குழந்தை பிறப்புக்கு முன்னர் செய்யப்படும் பயிற்சி வகுப்பிலேயெ தொடங்கி விடுகிறது. மேடையில் கிண்டல் செய்யப்படும் நண்பிக்காக கிண்டல் செய்தவனை சாத்துவதிலேயே அவர்களின் இள வயது நட்பின் ஆழம் சொல்லப்பட்டு விடுகிறது.

நால்வரில் ஒருத்திக்கு ( லேனா) நம்மூர் திரைப்படங்களைப்போலவே காதலை எதிர்க்கும் தாத்தா பாட்டி. ஆனால் அதை இறுதியில் ஏற்றுக்கொள்வதில்தான் நமக்கும் அவர்களுக்குமான முதிர்ச்சியில் வித்தியாசம். குறைந்த பட்சம் சொல்வதைக் கேட்பதிலும்,அதை ஏற்றுக்கொள்வதில் கான்பிக்கும் முதிர்ச்சியும் இன்னொரு வித்தியாசம்.

குறைந்தபட்சம் நமது தலைமுறை குழந்தைகளுக்கு” உனது குழந்தைகளும், எனது குழந்தைகளும் நமது குழந்தைகளுடன் விளையாடுகின்றனர் என்ற நிலை வரவில்லை, நமது திரைத்துறையைச் சேர்ந்த சித்தி, சித்தப்பா குடும்பம் தவிர. ஆனால் அப்படி ஒரு நிலையில் இருக்கும் குழந்தைகள் அனுபவிக்கும் வேதனையும், சேர்ந்திருப்பதில் ஏற்படும் உளவியல் சிக்கல்களும், பெற்றோர்கள் தங்களது சுகத்திற்காக, அல்லது சுயநலத்திற்காக செய்யும் செயல்கள் எப்படி குழந்தைகள் மனதை கொல்லுகின்றன என்பதற்கு இப்படத்தில் வரும் கேர்மன் ஒரு உதாரனம். இவரது நடிப்பு மிக இயல்பு.

அதேபோல உடல் பருமன் எப்படி ஒருவரின் தன்னம்பிக்கையை பாதிக்கிறது, தங்களின் நிலை குறித்து கழிவிரக்கம் கொள்கின்றனர் அல்லது ஒரு பாதுகாப்பற்ற தன்மையை, அல்லது பிறர் சொல்லும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் தன்னை கேலி செய்யவே சொல்லப்படுகிறது என்ற என்பது போன்ற என்னத்தை உருவாக்குகிறது என்பதும் கேர்மனின் சித்தியின் பேச்சுக்கு கேர்மன் வெடிப்பதில் காட்டப்படுகிறது..


நால்வரும் இந்தப் பிரிவையும் அவரவர்களுக்கு ஏற்படும் சுக துக்கங்களை கடிதம் மூலமும், அனுப்பும் அல்லது அனுப்பப்படும் ஜீன்ஸ் மூலமும் சரிக்கட்டுகின்றனர். தனித்து இருக்கும் அந்நேரத்தில் ஜீன்ஸ் வருவது அவர்களுக்கு தங்களது தோழியை நேரில் பார்ப்பதுபோன்றும், தனது தோழிகள் தொட்டுணர்ந்த ஒன்றை தொடுவதுபோலும் உணர்கின்றனர்.

பிரிவின் மூலம் தங்கள் நட்பின் ஆழத்தையும், தங்கள் வாழ்வின் சுக துக்கங்களையும் பகிர்ந்துகொள்ள ஒரு வாய்ப்பாய் இந்த ஜீன்ஸ் பரிமாற்றம் நடக்கிறது.

நமக்கு நடக்கும் நல்லது கெட்டவைகளை நமக்கு கிடைத்த பொருட்கள் மூலம் அதைத் தாண்டி செல்லவும், அல்லது சமாதானம் சொல்லிக்கொள்ளவும் பயன்படுத்துகிறோம். கிட்டத்தட்ட வேதாந்தம் போல. அதிருஷ்டம், துரதிருஷ்டம் எல்லாம் நாம் பார்க்கும் பார்வையில் இருக்கிறது. அந்த ஜீன்ஸ் முதல் சுற்று சென்றுவரும்போது ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விரும்பத்தகாத நிகழ்வுகள் நடக்கிறது.எனவே அதனால் அதிருஷ்டம் ஏதுமில்லை என்பதும், மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவரவில்லை என்றும், இதன்மூலம் உங்கள் மகிழ்ச்சி கெடாமலிருக்கட்டும் என பிற தோழிகளுக்கு எச்ச்சரிக்கை செய்தும் கடிதம் எழுதி அனுப்புகின்றனர்.ஆனால் அதே ஜீன்ஸ் இரண்டாம் முறை சுற்றி வரும்போது எல்லோருக்கும் நல்லது நடக்கிறது. உடனே ஜீன்ஸ் அதிருஷ்டம் கொண்டுவருவதாக நம்பி அதைப் பேசுகின்றனர். இறுதியில் ஜீன்ஸுக்கும், நடக்கும் நிகழ்ச்சிகளுக்கும் சம்பந்தமில்லை என்ற முதிர்ச்சியை அடைகிறார்கள்

கிரீஸ் என்ற அழகான நாட்டின் கடற்கரைகள்தான் எவ்வளவு அழகு? லீனாவுக்கும், கோஸ்டோஸுக்குமான காதல் மலரும் தருனங்கள், லீனாவின் பாட்டியின் வீடு மற்றும் அது அமைந்திருக்கும் இடம், ஒரு பூலோக சொர்க்கம்.

அவ்வளவு அழகான, சுத்தமான கடற்கரைகள். வீட்டிலிருந்து தெரியும் கடற்கரைக்காட்சி ரம்மியம்..

நண்பிகளுக்குள் இருக்கும் அன்னியோன்யம், ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக்கொடாமல் ஆறுதலாய் இருப்பது, பதின்ம வயதின் கிசுகிசுப்புகள், சந்தோஷங்கள், எப்போதுமே சந்தோஷமான தருணங்களாக ஆக்கிக்கொள்வது, எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்துகொள்வது என்று எல்லாவற்றையும் பார்க்கப் பார்க்க நாம் தாண்டிவந்த விஷயங்கள்தானே என்று பெருமையாகவும், மகிழ்வாகவும் எண்ண வைக்கிறது.

நாடகத்தன்மையற்ற நடிப்பு எல்லா நடிகர்களிடமிருந்தும்..

மனதை மயக்கும் இசை.. அதுவும் ஒவ்வொரு இடத்திற்கும் ஏற்றார்போல.. குறிப்பாய் கிரீஸில் லேனாவும், அவள் காதலனும் செல்லும் ஒரு பாரில் வாசிக்கப்படும் ஒரு தந்தி வாத்திய இசை. அரபு இசையைப் போன்றதொரு இனிமை.

ஒளிப்பதிவும் அருமை, குறிப்பாய் கிரிஸில் எடுக்கப்பட்ட பகுதிகள்.

நால்வருக்குமான அனுபவம் மட்டுமே மொத்தப் படம். வேறு ஒன்றும் குறிப்பிட்டுச் சொல்லும்படி இல்லை. இருப்பினும் ஏதோ ஒன்று கட்டிப்போடுகிறது, முழுப்படத்தையும் பார்க்கச் சொல்லி. தொலைத்துவிட்ட இளமையாய் இருக்குமோ?

இதன் அடுத்த பாகம் வந்துவிட்டது.. நான் இன்னும் பார்க்கவில்லை.. அவசியம் பார்க்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்தை உண்டாக்கியிருக்கிறது இந்த ஃபீல்குட் திரைப்படம்.

- ஜெய் ஹனுமான்

1 Comment:

Kumaran said...

இந்த படத்தை நான் கேள்விவிபட்டதுக்கூட இல்லை.நல்ல விமர்சனம்.விரைவில் பார்க்க முயற்சி செய்கிறேன்.நன்றி.