மண்டேனா ஒன்று - 14/6/2010

சென்னைக்குப் பிரியாவிடை கொடுப்பதற்கான கடைசிநேர முஸ்தீபுகளுடன் மூழ்கியிருந்த தருணத்தில், திடீரென என்னுடைய அறையின் சாளரம் வழியாக குடலைக் குமட்டுகின்ற, வார்த்தைகளால் வர்ணிக்கவியலாத துர் வாடை வீசியது. என்னவென்று யோசிப்பதற்கெல்லாம் ப்ரமேயமின்றி போட்டதைப் போட்டபடியே விட்டுவிட்டு, வெளியே வந்துவிட்டேன். நாங்கள் இருப்பது ஆறாவது தளம். கீழே தரைதளத்தில் எங்கள் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின், குடியிருப்போர் சங்க செயலாளர் நின்று கொண்டிருந்தார். அவரிடம் என்ன ஏது என்று விசாரித்த போது, கட்டிடத்தின் “கழிவு நீர்” இணைப்பில் அடைப்பு ஏற்பட்டுள்ளதாகவும், அதை சரி செய்ய மாநகராட்சி ஊழியர்கள் வந்திருப்பதாகவும் கூறினார். அப்போது அங்கு வந்த மாநகராட்சி ஊழியர்கள், அடைப்பை அகற்ற அறுநூறு ரூபாய் ஆகுமென்றும், முன்பணமாக 200 வேண்டும் என்றும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர். முன்பணம் எதற்கு என்று சங்க செயலாளர் வினவியபோது, டாஸ்மாக் போய் வருவதற்கு என்று பதிலளித்தார் மாநகராட்சி ஊழியர். நான் ஒன்றும் புரியாமல் வெறும் பார்வையாளராய் இதெல்லாம் நோட்டம் விட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.

சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் திரும்பி வந்த ஊழியர்கள், “மேன் ஹோலிற்குள்” இறங்க ஆயத்தமாயினர். எங்கு சென்றாலும் ஒரே வாடைதான் என்ற நிலையில், என்னதான் செய்கிறார்கள் என்று பார்க்கலாமென்று, கைக்குட்டையுடன் முக்கைப் பொத்தி நின்ற எனக்கு, அவர்கள் குழிக்குள் இறங்கிய விநாடியில் என்னுடைய உடலின் சகல அவயவங்ளும் ஸ்தம்பித்து விட்டன. சுமார் 160 வீடுகள் கொண்ட எங்களது அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின், அத்தனை வீடுகளின் மலக்கழிவுகளும் சங்கமிக்கும் ஒரு மலக்குழியில், சற்றும் அருவருப்பின்றி இறங்கினார் அம்மாநகராட்சி ஊழியர். இப்போதுதான் எதற்கு டாஸ்மாக் சென்றார் என்று மெதுவாகப் புரியத் துவங்கியது. நம் இருப்பிடங்களில், நாம் பயன்படுத்தும் கழிப்பறையையே சுத்தப்படுத்த அசூயைப் படும் நம்மைப் போன்றோரோடு ஒப்பிடுகையில், எவ்வளவு சஹிப்புத்தன்மையுடன் இருந்தால் இவர்கள் இத்தொழிலைச் செய்ய முனைவர்? இவர்களெல்லாம் கடவுளுக்குச் சமானமாக பூஜிக்கத் தகுந்தவர்கள் என்று கூறினால் அது மிகையல்ல. இவர்களுக்கு அறுநூறென்ன, ஆறாயிரம் ரூபாய் கொடுத்தால் கூட போதாது. அதற்கு மேல் அவர்களைப் பார்க்க மனமில்லாமல் அங்கிருந்து அகன்று விட்டேன். எப்பொழுதோ செய்தித் தாள்களில், மனிதக் கழிவுகள் அகற்றுவோர் பற்றிப் படித்திருப்பினும், அதனை நேரில் கண்டபோது, வர்ணிப்பதற்கெல்லாம் அப்பாற்பட்ட அதிர்ச்சி ஏற்பட்டது. தவிர உள்ளே விஷ வாயு தாக்கி உயிரிழக்கும் பிராணாபாயமும் உண்டு. அரைஜான் வயிற்றைக் கழுவ இவர்கள் படும் அவலம் நேரில் கண்ட பிறகுதான் தெரிந்தது.

காலம் எவ்வளவுதான் நவீனமயமாகி, வாழ்க்கை எவ்வளவுதான் விஞ்ஞான மயமானாலும், சமூகத்தின் ஒருசாரார் இன்னும் கற்காலத்திலேயே இருப்பது, அல்லது இருத்தி வைக்கப்பட்டிருப்பதை அவலமென்று சொல்வது கூட பொருத்தமல்ல. நம் அரசியல்வாதிகள் மேடைக்கு மேடை சமூகநீதி, சமத்துவம் என்றெல்லாம் முழங்கிக் கொண்டிருக்கின்றனர். அருந்ததியருக்கு இட ஒதுக்கீடு என்று திருமாவளவர்கள் இன்னொரு பக்கம் முழங்குகின்றனர். ஆனால் செல்வாக்குடைய ஒரு ஸ்தாபனத்தில், பாராளுமன்ற உறுப்பினர் என்ற அந்தஸ்தோடு இருக்கும் இவர்கள் நினைத்திருந்தால், இந்நிலையை சீர்படுத்தியிருக்க முடியாதா? அல்லது சமூகநீதியே மனித உருவாய் முதல்வர் பதவியில் அமர்ந்து கொண்டிருப்பதாகச் சொல்லப்படும் கருணாநிதியால்தான் இவர்களது தலையெழுத்தை மாற்றியெழுதவியலாதா? திருமாவளவன் போன்றோருக்கெல்லாம் கனடாவிற்கும், ஐரோப்பாவிற்கும் பறந்து சென்று புலி பஜனை செய்யவே பொழுது போதாமலிருக்கும் நிலையில், அவர்களைக் குற்றம் சொல்லியும் பிரயோஜனமில்லைதான். குறைந்தபட்சம் கோடை காலத்தில் “அஃபிஷியல் ட்ரிப்” என்ற பெயரில் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் என்ற பவுசில் ஐரோப்பிய குளிர் தேசங்களுக்கு ஓசிப் பிரயாணம் மேற்கொள்கையில், அங்கு எவ்வாறு மனிதக் கழிவுகள் கையாளப் படுகின்றன என்று தெரிந்து வந்து சொன்னாலாவது அரசாங்கம் ஏதேனும் செய்ய முயற்சிக்க ஏதுவாக இருக்கும்.

இப்போதிருக்கும் கையாலாகாத சூழலில், வர்ணாசிரமத்தையும், மனுதர்மத்தையும் சாடுவதுதான் ஒரே தீர்வு இதற்கெல்லாம்.

அயல் தேசங்களில் இருப்போர், இப்பிரச்சினை அங்கு எவ்வாறு கையாளப்படுகிறது என்று பின்னூட்டத்தில் தெரியப்படுத்தினால் நலம்.

- யதிராஜ்