இட்லிவடை : வருத்தமான யதார்த்தம் - நேசமுடன் வெங்கடேஷ்

நண்பர் வெங்கடேஷ் பற்றி அதிகம் சொல்லத் தேவையில்லை. அவரை பற்றிய விரிவான அறிமுகம் இங்கே இருக்கிறது. தொடர்ந்து பல பத்திரிகையில் எழுதி வருபவர். இவருடைய 'டிஜிட்டல் உலகம்' ஜூவியில் வந்த போது நல்ல கவனத்தை பெற்றது. கிழக்கு பதிப்பகம் கொண்டு வந்த ஆதவன் சிறுகதைகள் உருவாக முக்கிய காரணமாக இருந்தவர்.

இந்த வார கல்கியில் எஃப் எம் வானொலியைப் பற்றி எழுதியுள்ளார். இட்லிவடையை இவர் எழுதிய கட்டுரை கீழே... அவருக்கு என் நன்றி!

இட்லிவடை வலைப்பதிவுகள் எழுத ஆரம்பித்து ஆறு ஆண்டுகள் முடிந்ததை ஒட்டி சில செய்திகளை எழுதவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். பல வகைகளில், இட்லிவடை இணையத்தின் முக்கியமான சாதனை. இட்லிவடையில் பேசப்படும் விஷயங்கள், மஞ்சள் கமெண்டுகள், பாடிகாட் முனீஸ்வரன் கட்டுரைகள், கேள்வி பதில் பகுதிகள் போன்றவை தேர்ந்த பத்திரிகையாளர் ஒருவரின் அணுகுமுறையை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

ஆரம்பத்தில் இட்லிவடை தொடங்கியபோது, நண்பர்கள் மத்தியில் நிறைய ஹேஷ்யங்கள் இருந்தன. சொல்லப்போனால், சந்திக்கும் இணைய நண்பர்கள் மத்தியில் ‘நீங்கள்தானே இட்லிவடை’ என்று கேட்டுக்கொள்ளாதவர்களே இருக்க மாட்டார்கள். என்னை இரண்டு மூன்று பேர் கேட்டிருக்கிறார்கள். என் தலையை ஏன் உருட்டுகிறார்கள் என்று நினைத்துக்கொள்வேன்.

இப்போது ஆறு ஆண்டுகள் முடிந்தபின்னர், இட்லிவடையின் வளர்ச்சி, போக்கு, பார்வை, நோக்கு என்றெல்லாம் யோசிக்கும்போது, தோன்றியவை இவை:

1. இணையம், அனானிமிட்டி என்று மறைந்து திரியும் வாழ்க்கைக்கு பாதை சமைத்துக்கொடுத்திருக்கிறது. இது ஒரு வகையில் தலைமறைவு வாழ்க்கை. தம் கருத்துகளை சமூகம் முகத்துக்கு நேராக ஏற்காதபோது, நேரடியாக பேசமுடியாத போது, விருப்புவெறுப்பின்றி, பயமின்றி சொல்ல சொல்ல முடியாதபோது, தலைமறைவு எழுத்து மிகவும் உபயோகமாக இருக்கிறது. இதற்குள் பல உட்பொருள்களை / கேள்விகளை நீங்கள் புரிந்துகொள்ளவும் கேட்கவும் முடியும்.

முதலாவது, இந்தியா போன்ற ஜனநாயக நாட்டில், ஏன் இப்படி ஒருவர் தலைமறைவு எழுத்தை எழுத வேண்டும்? இங்கே அவர் தம் கருத்துகளை பட்டவர்த்தனமாக முன்வைக்க எது அவரைத் தடுக்கிறது? அப்படி தம் கருத்துகளை முன்வைக்கும்போது, ஏற்படக்கூடிய பாதிப்புகளைப் பற்றிய பயம், குழப்பம், பாதுகாப்பின்மை அல்லது ஸ்டீரியோடைப்பிங் (உ.தா: அவன் அப்படித்தான் பேசுவான். .....சாதிக்காரன் தானே) இதற்குக் காரணங்களாக இருக்கலாம் அல்லவா?

நான் அறிந்து திரைமறைவு வாழ்க்கை என்பது அது தரும் ‘த்ரில்’லுக்காக எங்கும் மேற்கொள்ளப்படுவதாகத் தெரியவில்லை. உள்ளே நோக்கம் என்று ஒன்று இருக்கிறது.

2. இரண்டாவது பரிமாணம் பயனர்களிடம் ஏற்பட்டிருக்கும் மனமாற்றம். பெரும்பாலும் முகம் இல்லாமல் எழுதப்படும் எதையும் சந்தேகத்தோடு அணுகும் மனப்பாங்கு நம்முடையது. பெயர் இல்லையெனில், அது ‘மொட்டைக் கடுதாசி.’ வேறு பெயர்களில் எழுதினால், அது ‘பெட்டை எழுத்து’ (பெண்கள் மன்னிக்க). இதுபோன்ற எழுத்துகளை யாரும் சீரியஸ்ஸாக எடுத்துக்கொள்வதில்லை. அதைப் பொருட்படுத்துவதும் இல்லை. ஆனால், பல இதழ்களில் முகமற்று சொல்லப்படும் செய்திகளை எல்லோரும் படிக்கவே செய்கிறார்கள். உ.தா: டீக்கடை பெஞ்ச் (தினமலர்), கழுகார், ஆந்தையார் (ஜூனியர் விகடன்), வம்பானந்தா (ரிப்போர்ட்டர்).

இப்படி முகமற்று எழுதப்படுவதாக சொல்லப்பட்டாலும் இவை எல்லாம், அந்தந்த இதழ்களின் கருத்துகளாகவே மக்கள் மத்தியில் புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன. பொத்தாம் பொதுவாக, அந்தந்த இதழ்களின் ஆசிரியர்களே, இத்தகு பத்திகளின் சூத்ரதாரிகள் என்று நினைக்கப்படுகிறார்கள். ஒரு பக்கம், இவர்களை ஏற்க மறுப்பவர்கள் உண்டு (சென்சேஷனலிஸம், பொய் நியூஸ், சிண்டு முடியறாங்க என்று காரணங்கள்), இன்னொரு புறம், இத்தகு பத்திகளை விரும்பிப் படிக்கிறார்கள்.

இணையத்தில், இட்லிவடை, மிகவும் சுலபமாக புழங்குகிறார். பலர் அவரோடு சாட்டில் பேசினேன் என்று சொல்கிறார்கள், இமெயிலுக்கு பதில் போடுகிறார். இட்லிவடையை யாரும் சந்தேகத்தோடு அணுகுவது மாதிரி தெரியவில்லை. அவர் தன்னை எல்லா சோர்ஸ்களும் வந்து அணுகுமாறு வைத்துக்கொண்டு இருக்கிறார்.

இப்போதெல்லாம், இட்லிவடை யார் என்று தேடுவது நின்றுவிட்டது மாதிரி தெரிகிறது. அவரது ஐ.பி.யைக் கண்டுபிடித்து, ஆளைப் பிடிக்கிறேன் பார் என்று சொன்னவர்கள் எல்லாம், இட்லிவடையை இயல்பாக எடுத்துக்கொண்டு புழங்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள் போலிருக்கிறது.

3. மூன்றாவது பரிமாணம், இட்லிவடை என்ற நபருடைய பரிமாணம். இட்லிவடை ஒருவரா, ஒரு குழுவா, என்ன வண்ணம், எந்த ஊர்க்காரர் என்றெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், ஒன்று நன்றாகத் தெரிகிறது. அவர் மனத்தளவில் மிகவும் அடக்கமானவர். தன் பெயர் பிரபலம் ஆனவுடன், அதற்கு ஒரு முகம் சொந்தம் கொண்டாடிக்கொண்டு ஓடிவந்துவிடும். புகழ் போதை அப்படிப்பட்டது. சமூக அங்கீகாரம் என்ற இச்சை அப்படிப்பட்டது.

ஆறு ஆண்டுகள் ஆகியிருக்கிறது. இதுவரை ஒருவர்கூட இட்லிவடைக்குச் சொந்தம் கொண்டாடிக்கொண்டு வரவில்லை. இட்லிவடைக்கு அபாரமான மனக்கட்டுப்பாடு. குமுதம் ஆசிரியர் எஸ்.ஏ.பி.யை அப்படிச் சொல்லுவார்கள். முந்தைய தலைமுறை பத்திரிகை ஆசிரியர்கள் பலர் தங்கள் முகத்தை வெளிப்படுத்திக்கொள்ள விரும்பியதில்லை. அவர்களுடைய முகம் பத்திரிகைதான்.

இட்லிவடையின் தன்னடக்கம் என்னை வியப்பில் ஆழ்த்துகிறது.

4. முகமற்று இருப்பதில் எப்படி செளகரியம் இருக்கிறதோ, அதேபோல் மிகப்பெரிய அபாயமும் இருக்கிறது. அதன் நம்பகத்தன்மை எப்போதும் கேள்விக்குறியானதே. எவ்வளவு சீரியஸ்ஸான விஷயங்களை எடுத்து எழுதினாலும், கிசுகிசு என்று இடக்கையால் புறமொதுக்கிவிடும் அவமானம் எப்போதும் உண்டு. என்ன நோக்கத்துக்காக இப்படிப்பட்ட தலைமறைவு எழுத்து உருவானதோ, அதற்கு நேர் எதிரான விளைவையே ஏற்படுத்துவது இதன் முரண்நகை.

இதில் இன்னொரு பகுதியும் உண்டு. உப அபாயமும் உண்டு. வாசகர் இதுபோன்ற பத்திகளில் மேன்மேலும் கிசுகிசுக்களையே விரும்புவார்களே அன்றி, வேறெந்த புதிய அணுகுமுறையையும் எதிர்பார்க்க மாட்டார்கள். இது தாங்களே தங்கள் காலில் கட்டிக்கொண்ட சங்கிலி. தங்கக் கூண்டு என்றாலும் கூண்டு கூண்டுதானே! இதெல்லாம் தெரிந்தே இட்லிவடை இதை நடத்துகிறார் என்று நினைக்கிறேன்.

5. என் ஒரே ஆசை: இட்லிவடை என்ற இந்த மனிதரை ரத்தமும் சதையும் உள்ள ஒரு நபராக பார்க்கவேண்டும் என்பதுதான். தன் தலைமறைவு வாழ்க்கையை துறந்துவிட்டு எப்போது, தைரியமாக இதுபோன்ற விஷயங்களைத் தன் சொந்த முகத்துடன், தன் சொந்தப் பெயருடன், தன் சுய விருப்பு வெறுப்புகளுடன் எழுதுகிறாரோ அதுதான் உண்மையில் ஜனநாயகம் தழைக்கும் நாள்.

ஜனநாயகத்தில், தலைமறைவு ஒரு அவமானம். கறை.

ஆனால், கூடவே இதையும் சொல்லியாக வேண்டும். இப்படிப்பட்ட ஒரு முகமூடி இருப்பதனால்தான், இதுபோன்ற விஷயங்களைச் சுதந்திரமாகப் பேச முடிகிறது, எழுத முடிகிறது என்ற நிலை இருக்கும்வரை, இட்லிவடையால் வெளியே வர முடியாது. இதுதான் யதார்த்தமோ? வருத்தமான யதார்த்தம்.

http://www.nesamudan.com
Email: venkatesh.nesamudan@gmail.com

என் ஒரே ஆசை: இட்லிவடை என்ற இந்த மனிதரை ரத்தமும் சதையும் உள்ள ஒரு நபராக பார்க்கவேண்டும் என்பதுதான். - பெயர் சொன்னால் அப்படி தான் பார்க்க முடியும்.