பாயும் வேகம் ஜெட் லீ தாண்டா
பன்ச் வெச்சா இட்லி தாண்டா
Rated PG - for Pseudo-DK, DMK, Liberals, Marxists....
ஊர்ல சொல்றது சொலவடை
உண்மையைச் சொல்றது இட்லிவடை

Tuesday, June 23, 2009

மாவோயிஸ்ட்!

மாவோயிஸ்ட் இயக்கத்தை தீவிரவாத இயக்கமாக அறிவித்து மத்திய அரசு நேற்று தடை விதித்தது. இதை முன்பே இந்திய அரசு செய்திருக்க வேண்டும், ஆனால் அதிகபடியான லால்கார் வன்முறையும், லால்கார் நகரம் மற்றும் அதனை சுற்றியுள்ள 50 கிராமங்களை தங்கள் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டு வந்து மாநில போலீசார், துணை ராணுவப்படை மற்றும் மத்திய ரிசர்வ் போலீசுக்கு எதிராக ஆயுதப் போராட்டம் நடத்திய பின் தான் இந்திய அரசுக்கு புத்தி வந்திருக்கிறது.

மேற்கு வங்க ஆளும் அரசோ மாவோயிஸ்ட்டுகளை இதுவரை தடை செய்ய தயக்கம் காட்டியே வந்ததுள்ளது..



யார் இந்த மாவோயிஸ்ட்கள் ?

2004ம் ஆண்டு செப்டம்பர் 21ம் தேதி உருவாக்கப்பட்டதே சிபிஐ மாவோயிஸ்ட் கட்சி. இது ஒரு அரசியல் கட்சியாக பெயரளவில்தான் இருந்தது. உண்மையில் இது ஒரு நக்சல்பாரி இயக்கமாகவே செயல்பட்டு வந்தது.

சிபிஐ (மார்க்சிஸ்ட்-லெனினிஸ்ட்), மக்கள் போர், இந்திய மாவோயிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் மையம் ஆகியவற்றை இணைத்து உருவாக்கப்பட்ட கட்சிதான் சிபிஐ மாவோயிஸ்ட்.

இந்த இணைப்பு 2004ம் ஆண்டு அக்டோபர் 14ம் தேதி அறிவிக்கப்பட்டது. மக்கள் போர் அமைப்பின் தலைவரான முப்பால லட்சுமண ராவ் என்ற கணபதியே, இந்த மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச் செயலாளராக அறிவிக்கப்பட்டார்.

கணபதி, ஆந்திர மாநிலம் கரீம் நகரம் மாவட்டம் பீர்பூர் என்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர். ஆரம்பத்தில் ஆசிரியராகப் பணியாற்றியவர் கணபதி. வாரங்கலில் உயர் படிப்புக்காகப் போன இடத்தில், மாவோயிஸ்ட் தலைவர்களான நல் ஆதி ரெட்டி, கொண்டபள்ளி சீதாராமய்யா ஆகியோரைச் சந்தித்து அவர்களின் செயல்பாடுகளால் கவரப்பட்டு நக்சல்பாரி இயக்கத்தில் இணைத்துக் கொண்டார்.

மேற்கு வங்க மாநிலத்தில் 1967ம் ஆண்டு தோன்றி பெரும் வெற்றியைப் பெற்ற நக்சல்பாரி இயக்கத்தின் கருத்துக்களை ஒத்ததாக மாவோயிஸ்ட் கட்சி விளங்கியது. மேலும், இந்தக் கட்சியும் நக்சல்பாரி இயக்கமாகவே மாறி செயல்படத் தொடங்கியது.

நோக்கம் என்ன...

மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் முதல் நோக்கமே மக்களைத் திரட்டி அரசுகளுக்கு எதிராக போர் புரிவது என்பதுதான். சீனாவில் மாசே துங் (மாவோ) மக்களைத் திரட்டி கொரில்லாப் போரில் ஈடுபட்டதால் அந்த அடிப்படையை மாவோயிஸ்டுகள் பின்பற்றி வருகின்றனர்.

இந்தியாவில் பிகார், ஆந்திரா [^], சட்டீஸ்கர், மகாராஷ்டிரா, மேற்கு வங்கம், ஒரிஸ்ஸா, ஜார்க்கண்ட் ஆகிய மாநிலங்களில் மாவோயிஸ்டுகளுக்கு நல்ல பலம் உள்ளது.

இந்த மாநிலங்களில் பெரும்பாலான பகுதிகளைப் பிடித்து புரட்சிகர பகுதியாக மாற்றும் திட்டத்துடன் அவர்கள் செயல்பட்டு வருகின்றனர். அதன் ஒரு அங்கமாகவே லால்கரையும், அதைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களையும் அவர்கள் தங்களது கட்டுப்பாட்டில் கடந்த 9 மாதங்களாக வைத்துள்ளனர். இவர்களுக்கு உள்ளூர் பழங்குடியின மக்களும் உறுதுணையாக இருந்ததால் இது சாத்தியமாயிற்று.


சிபிஐ மாவோயிஸ்ட் உருவாக்கப்படுவதற்கு முன்பு செயல்பட்டு வந்த ஆயுதப் பிரிவுகளான மக்கள் விடுதலை கொரில்லா ராணுவம் [^], மக்கள் கொரில்லாப் படை ஆகியவற்றை இணைத்து மக்கள் விடுதலை கொரில்லாப் படை என்ற பெயரில் ஆயுதக் குழுவை இந்தக் கட்சி உருவாக்கியது. இந்த ஆயுதக் குழுதான் தற்போது பல்வேறு தாக்குதல்களை மேற்கண்ட மாநிலங்களில் நடத்தி வருகிறது.

மாவோயிஸ்ட் நக்சலைட் அமைப்பில் கிட்டத்தட்ட 9000 முதல் 10 ஆயிரம் ஆயுதப்படையினர் வரை இருப்பதாக கணக்கிடப்பட்டுள்ளது. இவர்களில் 6500 அதி நவீன துப்பாக்கிகள், வெடிகுண்டுகள் உள்ளிட்டவை இருப்பதாகவும் கணிக்கப்பட்டுள்ளது.

இதுதவிர இந்தியா முழுவதும் இவர்களுக்கு கிட்டத்தட்ட 20 ஆயிரம் சாதாரண தொண்டர்கள் உள்ளதாகவும் கூறப்படுகிறது.

மேற்கு வங்க சம்பவத்திற்குப் பின்னர் மாவோயிஸ்டுகளுக்குக் கடிவாளம் போட வேண்டிய நேரம் வந்து விட்டதாக உணர்ந்துள்ள மத்திய அரசு தற்போது சிபிஐ மாவோயிஸ்டுகளுக்குத் தடை விதித்துள்ளது.
( நன்றி: தட்ஸ் தமிழ் )




எதிர்நோக்கும் பேராபத்து!
மேற்கு வங்கத்தில் வெடித்திருக்கும் மாவோயிஸ்ட் தீவிரவாதத்தின் பின்னணியும், அதன் பின்விளைவுகளும் வருங்காலத்தைப் பற்றிய சிந்தனையுள்ள எவரையுமே திடுக்கிட வைக்கிறது. கட்சிக்கும் ஆட்சிக்கும் வேறுபாடு இல்லாத நிலைமை ஏற்பட்டால் அதனால் ஏற்படக்கூடிய ஆபத்து என்ன என்பதற்கு முன்பு நந்திகிராமும் இப்போது லால்கரும் எடுத்துக்காட்டுகள்.

கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாகவே வளர்ச்சி என்கிற பெயரில் கிராமங்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டு வருகின்றன. காடுகள் அழிக்கப்படுகின்றன. ஆதிவாசிகளின் வாழ்வாதாரங்கள் பறிக்கப்படுகின்றன. ஊடகங்கள் நகர்ப்புற, வசதி படைத்த சமுதாயத்தின் பணக்காரப் படாடோபங்களை நாளும்பொழுதும் படம்பிடித்துக் காட்டிக் கொண்டிருப்பதை, அரைவயிற்றுக் கஞ்சிக்கு வழியில்லாமல், வேலையில்லாமல், வாழ்வாதாரங்கள் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் எத்தனை நாள்தான் பார்த்துப் பொறுத்துக் கொண்டிருப்பார்கள்? "முதலாளித்துவம்' பற்றி வாய்கிழியப் பேசியவர்களே முதலாளிகளாகிவிடும் விபரீதத்தை எத்தனை நாள்தான் சகித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்?

கடந்த நவம்பர் மாதம் மேற்கு வங்க முதல்வர் புத்ததேவ் பட்டாச்சாரியாவின் உயிருக்குக் குறி வைத்துத் தோல்வி அடைந்தனர் மாவோயிஸ்ட்டுகள். அடக்குமுறையை அவிழ்த்துவிட்டது மார்க்சிஸ்ட் கட்சி. கட்சித் தொண்டர்களும், அவர்களுக்கு உதவியாகக் காவல்துறையினரும் அப்பாவி மக்களைக் கைது செய்வதும், வீடுகளில் சோதனைகள் நடத்துவதுமாகச் செய்த இம்சைகளின் விளைவாக உருவானதுதான் காவல்துறை அடக்குமுறைக்கு எதிரான மக்கள் இயக்கம் என்பது. இப்போது, இந்த இயக்கத்தினருடன் மாவோயிஸ்ட்டுகள் கைகோர்த்துக் கொண்டுவிட்டனர்.

மக்கள் இயக்கத்தின் துணையுடன் மாவோயிஸ்ட்டுகள், லால்கரிலுள்ள மார்க்சிஸ்ட் தோழர்கள் மீதும், கட்சி அலுவலகத்தின் மீதும் தாக்குதல் நடத்தி அவர்களை ஊரைவிட்டே ஓடச் செய்துவிட்டனர். இந்த மாவோயிஸ்ட்டுகளின் அட்டகாசம், அடுத்தடுத்த ஊர்களிலும், மாவட்டங்களிலும் பரவத் தொடங்கி இருக்கிறது. ஆயிரத்துக்கும் அதிகமான கிராமங்களை உள்ளடக்கிய சுமார் 900 சதுர கிலோமீட்டர் இப்போது மாவோயிஸ்ட்டுகளின் பிடியில். சத்தீஸ்கரிலுள்ள தண்டேவாடாவுக்குப் பிறகு இது அடுத்த மாவோயிஸ்ட் தளம் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

சிங்குரிலும், நந்திகிராமிலும் நடந்த விஷயங்கள் நமக்குத் தெரியும். மேற்கு வங்கத்தில் உள்ள பிர்பூம் மாவட்டத்தில் போல்புர் என்கிற கிராமம். இந்தக் கிராமத்தில் 9 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஸ்ரீகண்டன் சாந்தி நிகேதன் கட்டமைப்பு நிறுவனம் என்கிற தனியார் நிறுவனத்துக்காக, மேற்கு வங்கத் தொழில் வளர்ச்சிக் கழகம் 300 ஏக்கர் விவசாய நிலத்தைக் கையகப்படுத்தியது. வாக்குறுதி அளித்த நஷ்ட ஈட்டைத் தரவில்லை என்பதுடன், பலருக்கும் நஷ்ட ஈடே தரப்படவில்லை என்பதுதான் வேதனை. அதைவிட வேதனை, இன்றுவரை அங்கே எந்தவிதத் தொழிற்சாலையும் நிறுவப்படவும் இல்லை.

விவசாயிகள் பொறுமை இழந்தனர். சுற்றிலும் போடப்பட்டிருக்கும் கம்பி வேலிகளை உடைத்தெறிந்து மீண்டும் விவசாயம் செய்ய முற்பட்டனர். இவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தியது காவல்துறை அல்ல, மார்க்சிஸ்ட் கட்சித் தோழர்கள். கைகலப்பும், அடிதடியும் என்று தொடங்கி, தோழர்களுக்கு ஆதரவாகக் காவல்துறையினர் களத்தில் இறங்கி, இப்போது பிரச்னை பூதாகரமாகி இருக்கிறது.

இடதுசாரி அரசின் 32 ஆண்டு ஆட்சியின் மிகப்பெரிய தவறு ஆட்சிக்கும் கட்சிக்கும் உள்ள வேறுபாடு அகற்றப்பட்டதுதான். தங்களுக்குச் சாதகமான அல்லது கட்சி சார்புள்ள அதிகாரவர்க்கத்தை மட்டுமே தங்களைச் சுற்றி வைத்துக் கொண்டனர். காவல்துறை, அரசு இயந்திரம் என்று அனைத்திலும் கட்சித் தொண்டர்கள் நியமிக்கப்பட்டனர். உள்ளூரில் பிரச்னை ஏற்பட்டால் அதை நிர்வாகமோ, காவல்துறையோ தலையிட்டுத் தீர்வு காண்பதை விட்டுவிட்டு, கட்சியினர் தீர்வு காண்பது என்கிற கலாசாரம் நிலைநிறுத்தப்பட்டது. சிங்குரில், நந்திகிராமில், போல்புரில், இப்போது லால்கரில் என்று இந்தப் பிரச்னைகளுக்கெல்லாம் அடிப்படைக் காரணம், நிர்வாக இயந்திரம் என்பது செயலிழந்துவிட்டதுதான். கட்சித் தொண்டர்களின் கட்டளையை நிறைவேற்றுவதுதான் நிர்வாகத்தின் கடமை என்கிற தவறான கலாசாரத்தால், நல்லது கெட்டது சொல்லவோ, பிரச்னைகளுக்கு நிர்வாக ரீதியான தீர்வு காணவோ வழியில்லாத நிலைமை ஏற்பட்டு விட்டிருக்கிறது.

லால்கரில் மாவோயிஸ்ட்டுகள் தங்களைச் சுற்றி, உள்ளூர் அப்பாவி மக்களை மனிதக் கேடயங்களாகப் பயன்படுத்தி வருகிறார்கள். அந்த அளவுக்கு அவர்களுக்கு மக்கள் செல்வாக்கு ஏற்பட்டது ஏன்? எப்படி? மேற்கு வங்கம், ஜார்க்கண்ட், பிகார் மற்றும் ஒரிசாவில் உள்ள தீவிரவாதிகள் மத்தியப் பிரதேசம், ஆந்திரம் மற்றும் சத்தீஸ்கரிலுள்ள தீவிரவாதிகளுடன் கைகோர்த்து கொண்டால் அதன் விளைவுகள் மிகவும் பயங்கரமாக இருக்கும். இவர்களுக்கும், வடகிழக்கு மாநிலங்களிலுள்ள தீவிரவாதிகளுக்குத் தருவதுபோன்ற ஆதரவை சீனா நிச்சயமாகக் கொடுக்கும் என்று நாம் நம்பலாம்.

எழுபதுகளில் காங்கிரஸ் ஆட்சியை அகற்ற இடதுசாரிகள் நக்சலைட் இயக்கத்துக்கு ஆதரவளித்து ஆட்சியைக் கைப்பற்றினார்கள். இப்போது இடதுசாரிகளை அரசியல்ரீதியாக எதிர்கொள்ளாமல், இந்தத் தீவிரவாத இயக்கங்களுக்குத் திரிணமூல் காங்கிரஸ் கட்சி ஆதரவளிக்க முற்படுகிறதோ என்கிற சந்தேகம் எழுகிறது. அதற்கு மத்திய அரசும் காங்கிரஸýம் துணைபோகாது என்று நம்புவோமாக.

ஒன்று மட்டும் நிச்சயம். மாவோயிஸ்ட்டுகளின் வளர்ச்சி என்பது இந்தியாவில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்த சீனா செய்யும் முயற்சி என்பதை நினைவில் வைத்து, அதை வேரறுப்பதில் தயக்கம் காட்டலாகாது!
( நன்றி: தினமணி )


Fight Mao with Mao - Chandan Mitra

Maoists have declared war on the nation, but the Scotch-sipping, mall-going urban Indian thinks that’s happening in some remote part of the planet, maybe Belize or Benin. In reality, however, ultra-left groups have bared their fangs and progressively seized territory, created No-Go areas, taken over the local administration and even civil society functions. When Maoists take control of a geographical region they drive out not only the police and other organs of the State, including teachers and doctors, but also all political functionaries opposed to them. In other words, the entire fabric of the democratic as well as republican order collapses, leaving residents completely at the mercy of the promoters of chaos and revolution. Even the judicial system is supplanted by kangaroo courts; rough-and-ready justice being delivered at public gatherings presided by heavily armed commissars representing the ‘State-within-the-State’.

The statistics are frightening enough: An estimated 160 to 170 of India’s 600-odd districts are officially admitted to be Maoist infested. But what has happened in recent months is even more chilling. Around 20 districts spread over Chhattisgarh, Orissa, Jharkhand, West Bengal and Bihar seem to have slipped into their hands almost completely. Andhra Pradesh may have driven them out temporarily, but the writ of the Indian state still runs somewhat tenuously in certain parts of that State. In eastern Maharashtra and pockets of Karnataka the desperadoes are gaining ground daily, while districts adjoining Nepal in Uttarakhand have also steadily come under Maoist influence. But the really worrisome developments are in the first four contiguous States in East-Central India.

The creation of a virtual ‘liberated zone’ in and around Lalgarh in West Bengal’s Midnapore district has rightly attracted media attention on account of the sheer ferocity of Maoist onslaught and undeniable popular support their foray appears to command. The Naxalites, operating in the State where they first took birth in 1969, have turned public anger against the high-handed and corrupt CPI(M) machinery into a veritable war against the State. The police wait helplessly outside the cordon determined by Maoist authorities, all agencies of the Government have fled the blood-splattered villages, CPM activists have been mercilessly beaten and driven out, their offices burnt, while palatial homes of local apparatchiks demolished brick by brick in broad daylight by rampaging mobs. Maoist commanders are freely accessible to the media and declare their plans to build infrastructure — such as roads, culverts, schools and hospitals over the next few years “to compensate for the neglect of this impoverished region by the CPM Government in West Bengal”. This is a significant change of strategy on the Maoists’ part. Recognising the people’s craving for infrastructure, they have now decided to set up their own delivery mechanisms to address this aspect of public need. So far they were content destroying official structures; now they are confident of holding territory long enough to construct parallel governmental machinery.

A senior police official engaged in combating Maoist insurgency recently told me that seizures conducted across States indicates that Maoist groups collect around Rs 2,200 crore annually through extortion of mine owners, contractors and other businessmen. Most of the money is used to buy increasingly sophisticated arms and ammunition. Much of the information gathering and quotation collecting, believe it or not, happens through the internet! Overground activists of these groups are in regular touch with their bosses deep inside jungles and have successfully set up a communication network, which is yet to be fully cracked by law enforcing agencies. These overground members and sympathisers include teachers, lawyers, Government servants and doctors. It was not without reason that Chhattisgarh Police arrested Dr Binayak Sen although the Government was recently forced by the Supreme Court to release him on bail.

Indian Maoists have a global network operating through so-called human rights activists, bleeding heart NGOs and even Christian Missionary groups. They are engaged in drumming up sympathy for Pol Pot clones, allegedly working to help the underprivileged and downtrodden against a ‘brutal’ Indian state. That these “selfless” do-gooders go around ruthlessly murdering those they remotely suspect of wavering, throw even six-year-old children into the flames of renegades’ huts they routinely set on fire, is of course something that will never come into the public domain because much of the media, too, is irredeemably hostile to the agencies of the State. Under orders of secret committees hundreds of tribals have been shot, beheaded and hanged from trees over the last 20 years of mindless Maoist violence. In fact they have killed more of their “own” people than the police or para-military forces.

Arguably, organs of the State as well as political parties committed grievous errors in the past antagonising forest-dwellers, mainly tribal. But over the years, the tribal in India’s forest belt has ceased to conform to the romantic picture painted by the likes of Verrier Elwin. His modern-day disciples don’t want to acknowledge this reality because it goes against their conviction that by definition the State can do no good and that the tribal should be kept away from the “evils” of civilisation, in reservations akin to museums of natural history. Perhaps the problem began with British laws that theoretically took away the tribals’ right to their forest, something they are unable to accept even after 150 years. But then the forest is no longer an Eden of Bliss in which man endearingly cohabited with animals, spirits of the jungle, totems and witch doctors. Much of India’s forests have been mercilessly degraded since Independence — particularly in Jharkhand and West Bengal. Even remote Bastar in Chhattisgarh is no more the idyllic haven it once was, complete with maverick Rajas and supine tribals. However, it is their sense out outrage at the State’s failure to protect them against rapacious mine-owners and sundry contractors that has created fertile ground for the diabolical ideas of Maoism to sprout. Conditions for Maoism’s rise vary from State to State: Caste exploitation is probably its root in Bihar, while CPM’s atrocities, coupled with abject poverty and official neglect is the cause in Bengal.

But this is not the time for academic brainstorming into the resurgence of the Maoist movement in India. This is the time to act — swiftly and firmly. Mao Zedong’s famous dictum, “Power flows from the barrel of the gun” has to be turned around by the security forces to demonstrate to the merchants of mayhem that two can play that game. Districts severely infested by the Maoist menace needs to be brought under the Disturbed Areas Act, while commandos trained on the lines of Andhra’s Greyhounds should be set on the desperadoes.

Mao talked of combating “White” (meaning official) terror with “Red” terror. This, too, has to be turned on its head to terrorise the very peddlers of terror for that is the only language they understand. Their intellectual sympathisers need to be confronted at every forum with evidence of Maoist tyranny.

These self-anointed messiahs of the downtrodden should also be directed to Lenin’s pertinent pamphlet titled “Left wing Communism — An Infantile Disorder”.
( Source: Dailypioneer )

10 Comments:

Anonymous said...

ராணுவத்தை அனுப்பி, சொந்த தேசத்து மக்கள்மீதே கொலைவெறித் தாக்குதல் நடத்தும் கொடூரம் ஈழத்தில் நடந்தபோது அதைக் கண்டித்த, கொதித்தெழுந்த மனிதாபிமானிகள் பலர் இப்போது மேற்கு வங்காளத்தில் நடப்பது என்ன என்பதை குறைந்தபட்சம் தெரிந்துகொள்ளக்கூட விரும்பவில்லை. ‘அது மாவோயிஸ்ட் வன்முறை...’ அவ்வளவுதான்! வழக்கம்போல் இந்த இங்கிலீஷ் மீடியா, போர்க்களத்தில் நின்று செய்தி சேகரிப்பது போல சாகசத்தனங்களில் ஈடுபட்டிருக்கிறது. ஏதோ எல்லையில் இந்திய ராணுவமும் பாகிஸ்தான் ராணுவமும் சண்டையிடுவதை வர்ணிப்பது போல் இருக்கிறது அவர்களின் செய்கைகள். லால்கர் என்ற நடுத்தரமான நகரில் இருக்கும் ஆள்நடமாட்டமில்லாத ஒரு போலீஸ் ஸ்டேஷனைப் பிடித்ததும், பரபரப்பான ஃபிளாஷ் நியூஸ்! ஏதோ போரில் சீன வீரர்களை துரத்திவிட்டு சீனப் பெரும்சுவரைக் கைப்பற்றியது போன்ற கூக்குரல்கள்! மாநில முதல்வர் உடனடியாக போலீசுக்கும் துணை ராணுவப் படைக்கும் வாழ்த்துச் செய்தி அனுப்புகிறார். இந்த ஆரவாரங்களுக்கு நடுவே சந்தாலி பழங்குடியினரின் கூக்குரல்கள் யார் காதுகளிலும் விழவில்லை...


இந்தியாவிலேயே நியாயமான ஏழைப் பங்காளனாகத் தங்களைக் காட்டிக்கொள்ளும் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஆட்சி 32 ஆண்டுகளாக நடக்கும் ஒரு மாநிலத்தில், ‘உங்கள் தயவே எங்களுக்கு வேண்டாம்’ என 50 கிராமங்கள் இந்தியாவின் ஆதிக்கத்திலிருந்து தங்களை துண்டித்துக் கொள்ளவேண்டிய அவசியம் ஏன் எழுந்தது? அரசு அதிகாரிகளையும் போலீசாரையும் அவர்கள் ஏன் தங்கள் கிராமங்களிலிருந்து துரத்தினர்? போலீஸ் ஸ்டேஷன்களை ஏன் பூட்டினர்? மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் அலுவலகங்களை ஏன் கொளுத்தினர்? பதினோரு மார்க்சிஸ்ட் கட்சி பிரமுகர்களை ஏன் கொலை செய்தனர்?


நாடோடி
Source: http://www.thenaali.com/thenaali.aspx?A=349

வலைஞன் said...

இந்த பதிவுக்கு கீழே உள்ள முனியின் பதிவை பார்க்க நேரிட்டது
முகப்பில் உள்ள படத்தில் உள்ளது நாய் என்று நினைத்தேன் .முழுதும் படித்தால் அது க்ளோன் செயயப்பட்ட எருமை கன்னுக்குட்டியாம் !!! கொஞ்சம் உற்று பார்த்தால்
அது ஒரு பட்டிமன்ற பேச்சாளர் ஜாடையும் உள்ளது.அது யார் என்று ஊகித்தால் இட்லி வடை பரிசளிப்பார்!!!

Anonymous said...

மேற்கு வங்கத்தில் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு எதிராக பெரும் வன்முறையில் ஈடுபட்டிருக்கும் மாவோயிஸ்டுகள் தங்கள் இயக்கத்தை வர்த்தக நிறுவனம் போன்றே நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நாடு முழுவதும் பல பகுதிகளில் இவர்கள் அடிக்கும் கொள்ளையால் சராசரியாக ஆண்டுதோறும் ஆயிரம் கோடிக்கு மேல் வருமானம் வருகிறது.

ரிச்சர்டு மஹாபத்ரா என்ற எழுத்தாளர் 2001 ஆம் ஆண்டில் எழுதிய கட்டுரை ஒன்றில், மூங்கில் மரங்களை வெட்டும் ஏழைத் தொழிலாளர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் கூலியிலிருந்து ஐந்து ரூபாயை நாள்தோறும் தர வேண்டும் என்று மாவோயிஸ்டுகள் நிர்ப்பந்தப்படுத்தியிருந்தார்கள் என்று குறிப்பிட்டார்.

நாகாலாந்து மாநிலத்தில் அரசு ஊழியர்கள் உள்ளிட்டு அனைவரின் ஊதியத்திலிருந்து தீவிரவாதிகளுக்கு பணம் தரப்படுவது போன்றே பீகார் மற்றும் ஜார்க்கண்டு மாநிலங்களில் லெவி வசூலிக்கப்பட்டுள்ளது. மாவோயிஸ்டுகளின் மிரட்டல்களுக்குப் பயந்த அரசு ஊழியர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்கள் தொடர்ந்து பணம் தந்துள்ளனர். இது போன்ற நிலையை மேற்கு வங்கத்தில் உருவாக்குவதற்கு நடந்த முயற்சிக்கு அரசியல் ரீதியான எதிர்ப்பு இருந்ததால்தான் பெரும் வன்முறையை மாவோயிஸ்டுகள் கட்டவிழ்த்து விட்டனர். அவர்களின் சட்டவிரோத நடவடிக்கைகளுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகள் தற்போது நடந்து வருகின்றன.

Anonymous said...

Kudos to Govt for banning this communist terrorist Group.

India already suffered because of so called Muslim Terrorism, Hindu Terrorism (Malegon),Sikh Terrorism. Tamil Terrorism etc.

Now it is turn of Terrorism in the name of communuism and socialism.

Baski said...

Good move. Such tough actions on every dept are highly appreciated.

But, still long way to go...

Swami said...

http://www.asianage.com/presentation/leftnavigation/opinion/opinion/marxists,-maoists-is-there-a-difference.aspx

Find related article by B. Punj in the Asian age

ABC said...

அப்படியே அனைத்து திராவிட கட்சிகளையும் தடை செய்து விட்டால் தேசத்துக்கும் தமிழகத்துக்கும் நல்லது!

Erode Nagaraj... said...

தீவிரவாதம் எவ்வடிவிலிருப்பினும் அது தேவையற்றதே. அரசு, தன் உள்நோக்கங்களற்ற நடவடிக்கையால் அதைக் களைய வேண்டும், அதற்கான காரணியை கண்டறிந்து, நோய் முதல் நாடி என்னும்மாப்போல், இல்லாதோயியச் செய்தல் வேண்டும்.

Hariharan # 03985177737685368452 said...

தான் நிதியமைச்சராக இருந்து இந்தியப் பொருளாதாரத்தை நாசமாக்கிய சாதனையை ப.சிதம்பரம் தற்போது உள்துறை அமைச்சராக பொறுப்பேற்று உள்நாட்டில் போர் வருமளவுக்கு செயல் வீரர் ஆகி இருக்கிறார்.

Erode Nagaraj... said...

//இந்த இங்கிலீஷ் மீடியா, போர்க்களத்தில் நின்று செய்தி சேகரிப்பது போல சாகசத்தனங்களில் ஈடுபட்டிருக்கிறது. ஏதோ எல்லையில் இந்திய ராணுவமும் பாகிஸ்தான் ராணுவமும் சண்டையிடுவதை வர்ணிப்பது போல் இருக்கிறது அவர்களின் செய்கைகள்.//

பரபரப்பாக ஏதாவது கிடைக்கவேண்டும் என்று தினமும் வேண்டித் தொழுது தாயத்து வாங்கிக் கட்டிக்கொண்டு கிளம்பிவிடும் செய்தி ஊடகங்களுக்கு, ஒரு நாள் எறிவது அவர்கள் வீடு என்பதே தெரியாமல் நேரலை போடும் காலம் வெகு தொ"லைவில்" இல்லை...