பாயும் வேகம் ஜெட் லீ தாண்டா
பன்ச் வெச்சா இட்லி தாண்டா
Rated PG - for Pseudo-DK, DMK, Liberals, Marxists....
ஊர்ல சொல்றது சொலவடை
உண்மையைச் சொல்றது இட்லிவடை

Thursday, December 04, 2008

தேசம், பட்டது போதும் - துக்ளக் தலையங்கம்

தேசம், பட்டது போதும் - மும்பை தாக்குதல் பற்றி துக்ளக் தலையங்கம்

தீவிரவாதத்தை முறியடிப்பதில் தன்னுடைய அரசுக்கு இருக்கிற மன உறுதியைப் பிரதமர் தெரிவித்துவிட்டார். தீவிரவாதிகளின், ஒவ்வொரு படுபாதகத்திற்குப் பிறகும், செய்ய வேண்டிய சடங்கு அத்துடன் முடிந்தது. தீவிரவாதிகளினால் பலமுறை தாக்கப்பட்டுள்ள பெருமையைக் கொண்ட நமது நாட்டில், அரசு கற்றுக்கொண்ட ஒரே பாடம், "தாக்குதல் நடந்து, பல சடலங்கள் விழுந்த பிறகு – தீவிரவாதத்தை ஒடுக்குகிற உறுதியைத் தெரிவித்து, பிரதமர் பேசிவிட வேண்டும்' என்பதுதான். "அரசியல் வித்தியாசங்களை மறந்து, எல்லோரும் ஒரே குரலில் பேசி, இந்தக் கொடூரத்தை எதிர்க்க வேண்டும்' என்ற மந்திரமும் ஓதப்பட்டாகிவிட்டது.

பம்பாயில், ஓபராய் ட்ரைடன்ட், தாஜ் என்ற இரண்டு ஹோட்டல்களிலும், நாரிமன் ஹவுஸ் என்ற இடத்திலும் தீவிரவாதிகள் நடத்திய தாக்குதல்கள் 195 பேரைப் பலி
வாங்கிவிட்டது. இதில் அயல்நாட்டினரும் உண்டு. பாதுகாப்பு அதிகாரிகள், விசேஷ படையினர் போன்றவர்களும் உயிர் இழந்திருக்கிறார்கள். பெரும் நாசம்.

இந்த முறை, தீவிரவாதிகள் கடல் மார்க்கமாக வந்து தங்களுடைய தாக்குதலை நடத்தியுள்ளதால் – இனி துறைமுகங்களில் கூடுதல் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் செய்யப்படும் என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

இது, மேலும் ஒரு சம்பிரதாய நடவடிக்கை. இம்முறை தண்ணீர் மார்க்கமாக வந்தால், அடுத்த முறையும் அப்படித்தான் வருவார்கள் என்ற உத்திரவாதம் இருப்பது போல ஒரு அசட்டு எண்ணம். சுதந்திர தினம், குடியரசு தினம் போன்ற தினங்களில்தான் தாக்குதல் நடத்துவோம் – என்று தீவிரவாதிகள் சத்தியம் செய்து கொடுத்திருப்பது போல, அந்த மாதிரி முக்கியமான தினங்களில், பத்திரிகைகள் வியந்து பாராட்டுகிற அளவிற்குப் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் தீவிரப்படுத்தப்படும்.

ஒரு ரயில்வே ஸ்டேஷனிலோ, மார்க்கெட்டிலோ, குண்டுவெடிப்பு என்றால், பல
ரயில்வே ஸ்டேஷன்களில் சில தினங்கள் கெடுபிடி, சில சந்தைகளுக்குப் பந்தோபஸ்து என்ற சடங்கு நடைபெறும். மற்ற இடங்களுக்கு தீவிரவாதிகள் போகமாட்டார்கள் என்ற ஒரு பித்துக்குளித்தனமான நம்பிக்கை. இந்தப் பாதுகாப்பு லட்சணத்தைப் பற்றி எங்கு போய் முட்டிக்கொள்வது?

பார்லிமென்டிலிருந்து பஸ்ஸ்டாண்ட் வரை, கோவிலிலிருந்து ஹோட்டல்கள் வரை, எல்லா இடங்களும் தீவிரவாதிகளுக்கு இலக்காகக் கூடியவையே என்ற தகவலை, என்றாவது ஒரு முறையாவது நமது உளவுத்துறையினர் கூறியிருக்கின்றனரா? அவர்களுடைய இலக்கு – இந்தியா; இதில் ஹோட்டல் என்ன, துறைமுகம் என்ன... எல்லாமே அடக்கம்தான். ஒரு மிகப்பெரிய கோவிலில் நாசமோ, அல்லது ஒரு பள்ளியில் சிறுவர்களைப் பிடித்து வைத்துக்கொண்டு கொலை வெறியாட்டமோ
– தீவிரவாதிகள் நடத்தமாட்டார்கள் என்பதற்கு என்ன உத்திரவாதம் இருக்கிறது...?

நமது ஆட்சியாளர்களின் முனைப்போ, கதிகலங்க வைக்கிறது. "பாகிஸ்தானில் பயிற்சி பெற்ற, பாகிஸ்தானிலிருந்து வந்த, பாகிஸ்தானியர்கள் செய்த வேலை இது' – என்று தீர்மானமாகச் சொல்லிவிட்டு, அதே மூச்சில் "பாகிஸ்தான் உளவுத்துறை (கொடுமைக்குப் புகழ்பெற்ற ஐ.எஸ்.ஐ.) தலைவரை அழைத்திருக்கிறோம்' என்று அரசு கூறுகிறது! எதற்காக அவர் இங்கு வர வேண்டும்? நாம் காட்டுகிற ஆதாரங்கள் பைசா பெறாது என்று சர்ட்டிஃபிகேட் கொடுக்கவா? அல்லது நமது அரசின் வசம் என்ன ஆதாரம் இருக்கிறது என்று தெரிந்துகொண்டு போகவா? அதுவும் இல்லையென்றால் "ஆஹா! பாகிஸ்தானை இந்தியா குற்றம் கூறியும், அந்நாட்டின் உளவுத்துறைத் தலைவர் இங்கு வருகிறார் என்றால் – அந்நாட்டின் பெருந்தன்மைதான் என்னே!' என்று மற்ற நாட்டினர் வியப்பதற்காகவா? எதற்கு வர வேண்டும் அந்த ஆசாமி இந்த நெருக்கடியான கட்டத்தில்? நல்லவேளை – பாகிஸ்தானிலேயே "இந்தியா கூப்பிட்டால் போய்விடுவதா?' என்று முறைக்கவே, அந்நாட்டின் உளவுத்துறை தலைவர் இங்கு வருகிற யோசனை கைவிடப்பட்டிருக்கிறது. அசடு வழிவதற்கு ஒரு எல்லை கிடையாது என்று தீர்மானித்துக்கொண்ட நமது அரசின் அணுகுமுறைகள்,
இந்த மாதிரி தப்பித்தால்தான் உண்டு.

பாகிஸ்தான்தான் காரணம் – ஆனால், அந்நாட்டிற்கு ரயில் விடுவோம், பஸ் விடுவோம், பேச்சு வார்த்தை நடத்துவோம். என்னதான் நடக்கிறது? பாகிஸ்தான்
அரசிடம் பயிற்சி பெறுபவர்கள்தான் இந்தத் தீவிரவாத வேலைகளைச் செய்பவர்கள் என்று நமது அரசு நம்புகிறதா? அல்லது பாகிஸ்தான் அரசினரால் கட்டுப்படுத்த முடியாத குழுக்கள் பாகிஸ்தானிலிருந்து இயங்கி, இம்மாதிரிச் செயல்களில் ஈடுபடுவதாக இந்திய அரசு நினைக்கிறதா? அதுவும் இல்லையென்றால், எதற்குப் பாகிஸ்தான் பற்றிய பேச்சு? உண்மையாகவே அந்நாட்டிலிருந்துதான் இந்தத் தீ இங்கே பரவுகிறது என்றால் – அங்கே பயிற்சி முகாம்களை அழிக்க, நமது நாடு முனைய வேண்டாமா?

நமக்காகத்தான் தெரியாது என்றால், இஸ்ரேலைப் பார்த்தாவது கற்றுக்கொள்ள வேண்டாமா? இஸ்ரேல் என்றால் உடனே ஓட்டு பயம் வந்துவிடும். இஸ்ரேல் வழி என்றால் இஸ்லாமிய விரோதம் என்றாகி, ஓட்டுப் போய்விடுமே என்ற நடுக்கம். அதனால் இப்போது கூட, பம்பாய் நிகழ்ச்சிகளுக்குப் பின், இஸ்ரேல் தனது நிபுணர்களை அனுப்பி உதவி செய்வதாகக் கூறியபோது, அந்த உதவி வேண்டாம் என்று மறுத்துவிட்டது இந்திய அரசு! நமக்கேன் உதவி? நமக்கிருக்கிற அனுபவம் சாதாரணமானதா? தீவிரவாதிகளின் எத்தனை தாக்குதல்களைப் பார்த்துவிட்டோம்! எத்தனை உயிர்களைப் பலி கொடுத்தாகிவிட்டது! இன்னும் எத்தனை பலி வேண்டுமானாலும் கொடுக்க நம்மால் முடியும் என்பதை அறியாத இஸ்ரேல், நமக்கு உதவுகிறதாம்!

சரி, இஸ்ரேல்தான் வேண்டாம் என்றால் அமெரிக்க உதவி கூட வேண்டாம். அந்நாடு தனது நிபுணர்களை அனுப்புவதாகக் கூறியும், இந்திய அரசு மறுத்து, அந்த மாதிரி உதவியை ஏற்பதில் ஆர்வம் காட்டவில்லை. அமெரிக்கா, என்ன அமெரிக்கா! ...ஃபூ! ஒரு தாக்குதல் நடந்தது. அவ்வளவுதான். அதற்குப் பிறகு அங்கே என்ன நடந்தது? நாம் அப்படியா? எதையும் தாங்கும் இந்தியா – என்று நிரூபிக்கிற வகையில், எத்தனை தீவிரவாதத் தாக்குதல்களைப் பார்த்துவிட்டோம்!

அதனால்தான், சென்ற மாதம் பிரதமருடன் அமெரிக்கா சென்ற நமது அரசின் பாதுகாப்பு ஆலோசகர், "தீவிரவாதத்தை எதிர்கொள்ள அமெரிக்கா எடுத்துள்ள நடவடிக்கைகளைப் பற்றி அமெரிக்க அதிகாரிகளுடன் பேசினேன். அதில் பல நடவடிக்கைகள் மிகவும் கடுமையானவை. நம் நாட்டிற்கு அந்த மாதிரி கடுமையான நடவடிக்கைகள் சரிப்பட்டு வராது' என்று அலட்சியமாகக் கூறிவிட்டார்.

ஏன்? ஏன் நமக்குச் சரிப்பட்டு வராது? அமெரிக்கா ஜனநாயக நாடு இல்லையா?
அங்கு மனித உரிமைக்காரர்களின் அழிச்சாட்டியம் இல்லையா? நீதிமன்றங்கள் இல்லையா? அங்கு எடுக்கப்பட்டு வருகிற கடுமையான நடவடிக்கைகள் நமக்கு ஏன் சரிப்படாது? என்ன நடவடிக்கைகள் அவை? தீவிரவாதத்தை எதிர்கொள்வதில் "அய்யய்யோ! இது ஆனாலும் கடுமையான அணுகுமுறை' என்று ஒன்று உண்டா? எவ்வளவு கடுமை முடியுமோ, அவ்வளவு கடுமையைக் காட்ட வேண்டிய விஷயம் அல்லவா இது? இன்னமும் எவ்வளவு இடங்கள் தாக்கப்பட்டால் கடுமையைக் காட்டலாம்? இன்னும் எவ்வளவு பேர் செத்தால் கடுமையைக் காட்டலாம்?

இவ்வளவு கடுமை கூடாது என்று கூறுகிற இவர் என்ன – தேசியப் பாதுகாப்பு ஆலோசகரா அல்லது தேசிய சால்ஜாப்பு ஆலோசகரா? அவரைச் சொல்லியும் பயனில்லை. அவர் வேலை பார்க்கிற இடம் அப்படி. இந்த அரசுதான் "கடுமையான சட்டங்களே தேவை இல்லை. இருக்கிற சட்டம் போதுமானது' என்று சொல்லி, "போதுமென்ற மனமே பொன் செய்யும் மருந்து' என்ற தத்துவம் பேசுகிறதே! இருக்கிற சட்டம் போதும்; இருக்கிற பாதுகாப்பு போதும்; இருக்கிற உள்ளூர் பயிற்சி போதும்; இருக்கிறது எல்லாமே போதும். கொடுத்த பலிதான் போதாது; அது இன்னும் கொடுக்கப்படும். எது போதுமோ, போதாதோ – இந்த மாதிரி ஒரு முனைப்பில்லாத அரசு, ஆண்டது போதும்; போதும்; போதும்!

சரி, அரசுதான் இந்த லட்சணத்தில் செயல்படுகிறது என்றால் – போலீஸ், உளவுத்துறை செயல்பாடு எப்படி இருந்திருக்கிறது? "படபடவென்று மானாவாரியாகச் சுட்டுக்கொண்டே போலீஸார் முன்னேற முயன்றனர். இப்படிச் செய்யவே கூடாது' என்று ஒரு நிபுணர் கூறியிருக்கிறார்; இது சரியான கருத்துதானா என்பது நமக்குத் தெரியவில்லை; இது முறையாக பரிசீலிக்கப்படும் என்று நம்புவோம்.

"இப்போது பம்பாயில் தீவிரவாதிகளே இல்லை. எல்லோரையும் ஒழித்தாகிவிட்டது' என்று மஹாராஷ்டிரப் போலீஸ் கூறிவிட்டது. எப்படி இவ்வளவு நிச்சயமாகச் சொல்ல முடியும்? வந்தவர்களில், இன்னமும் எத்தனை பேர் பம்பாயில் உலாவுகிறார்களோ! அல்லது வேறு எங்கு போயிருக்கிறார்களோ! அடுத்து என்ன திட்டமோ? போலீஸாரின் இந்த மெத்தனம் கண்டனத்திற்குரியது.

போலீஸாரும், விசேஷப் பாதுகாப்புப் படையினரும், எங்கே நுழைகிறார்கள், எந்த இலக்கைக் குறிவைக்கிறார்கள் – என்பதெல்லாம் டெலிவிஷன் சேனல்களில் நேர்முக ஒளிபரப்பாக வந்துகொண்டிருந்தது. இது போதாதென்று படையினரின் பேட்டிகள் வேறு! இவை எல்லாம், தீவிரவாதிகளுக்கு உதவக்கூடியவை அல்லவா? அவர்கள் டெலிவிஷன் பார்த்துக்கொண்டிருந்திருக்கலாம். அதற்கு வாய்ப்பில்லை என்றாலும் வெளியே இருந்தவர்கள் அவர்களுக்குத் தகவல் அளித்துக்கொண்டு
இருந்திருக்கலாம். தீவிரவாதிகள் செல்ஃபோன்களைப்
பயன்படுத்திக்கொண்டிருந்ததாகச் செய்திகள் வெளியாகிக்கொண்டு இருக்கின்றனவே! டெலிவிஷன்காரர்களைக் கிட்டே நெருங்கவிட்டிருக்கக்கூடாது.

"மத்தியப் பாதுகாப்புப் படையினர் வந்து சேர்வதில் பெரும் தாமதம் நிகழ்ந்திருக்கிறது. இது பெரிய பலவீனம் ஆகிவிட்டது' என்று விவரமறிந்தவர்கள் கூறியிருக்கிறார்கள். கவனத்திற்கும், எதிர்காலத் திருத்தத்திற்கும் உரிய விஷயம் இது.

மத்திய புலனாய்வுத்துறை, "மஹாராஷ்டிரத்தில் தீவிரவாதிகள் தாக்குதல் நடத்தக்கூடும்' என்று எச்சரித்தும்; "தாஜ் ஹோட்டலே கூட தாக்கப்படலாம்' என்று எச்சரித்தும்
– மாநிலப் போலீஸ் ஒரு சில நாட்களுக்கு சில பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை எடுத்துவிட்டு, பின்னர் அதையும் வாபஸ் வாங்கியிருக்கிறது.

எவ்வளவு பெரிய அக்கறையின்மையை இது காட்டுகிறது என்று நினைத்துப் பார்த்தால், அதிர்ச்சிதான் உண்டாகிறது. மஹாராஷ்டிரத்தின் விசேஷ "தீவிரவாத எதிர்ப்புப் போலீஸார்' ஏன் அலட்சியமாக இருந்துவிட்டனர்?

இக்கேள்விக்கு விடைகாண பெரிய தேடுதல் அவசியம் இல்லை. பம்பாயில் தீவிரவாதிகள் அட்டூழியம் நடப்பதற்கு ஓரிரு தினங்களுக்கு முன்பாக,
அம்மாநிலத்தின் தீவிரவாத ஒழிப்புப் போலீஸின் தலைவர் (இப்போது துரதிருஷ்டவசமாக உயிரிழந்து விட்டவர்) "எங்களுடைய நேரமும், முனைப்பும்
90 சதவிகிதம், மாலேகான் குண்டுவெடிப்பு விசாரணையில்தான் செலவிடப்படுகிறது' என்று பெருமைப்பட்டுக்கொண்டார். அவ்வளவு முனைப்பை, அந்த விவகாரத்தில் காட்டியபோது, மத்திய புலனாய்வுத் துறையிடமிருந்து வந்த தகவல்களை ஆராய்ந்து, தக்க நடவடிக்கை எடுக்க ஏது நேரம்!

"ஆள் பலம் போதவில்லை' என்கிறார்கள். போலீஸுக்குப் போதிய அளவு ஆள் பலம் சேர்க்க வேண்டாம் என்று யார் தடுத்தது? ஆளும் இல்லை; ஆயுதமும் இல்லை;
பயிற்சியும் இல்லை! அதனால் என்ன நடக்கிறது? பல போலீஸ் அதிகாரிகள், உயிரிழக்கிறார்கள்.

அவர்களுடைய தைரியம் மெச்சத்தக்கது. ஆனால், போலீஸ் உயிரிழப்பா, நாட்டிற்கு வேண்டியது? பாதுகாப்பு வீரர் சாவா, தேசத்தின் தேவை? பகையாளி உயிரை அல்லவா எடுக்க வேண்டும்! ஜெனரல் பேட்டன் என்கிற அமெரிக்க தளபதி, இரண்டாம் உலக யுத்தத்தின்போது, தன் கீழ் பணிபுரிந்த ராணுவ வீரர்களைப் பார்த்து, "தேசத்திற்காக உயிரை விடுவது அல்ல உங்கள் வேலை! உயிரை விடுவதற்காக நீங்கள் ராணுவத்தில் சேரவில்லை! உயிரை எடுக்க வேண்டும். பகையாளிகளின் உயிர்களை எடுப்பதுதான் உங்கள் கடமையே தவிர, உங்கள் உயிரை விட்டுவிடுவது அல்ல. கொல்லுங்கள்! கொல்லப்படாதீர்கள்!' என்று அறிவுரை கூறினார்.

அப்படியல்லவா இருக்க வேண்டும் – போலீஸ் மற்றும் பாதுகாப்புப் படையினரின் மனோநிலை! "உயிரை விட்டார்கள்! ஆஹா! தியாகம்' என்று பத்திரிகைகள் பாராட்ட, அரசியல் தலைவர்கள் புகழாரம் சூட்ட, மக்கள் கொண்டாட, போலீஸ் உயர் அதிகாரிகளும், ராணுவ அதிகாரிகளும் பயங்கரவாதிகளின் குண்டுகளுக்கு இரையாவது விமரிசையாக நடந்து வருகிறது. அதுவும் உயர் அதிகாரிகளே, உயிர் துறக்க நேரிடுகிறபோது, அவர்களின் கீழ் பணியாற்றுகிறவர்களின் மன உறுதி தளராதா? ஏன் இந்த நிலை?

"பயிற்சி போதாது; அவர்களிடம் உள்ள ஆயுதங்கள் மற்றும் உபகரணங்கள், இந்த மாதிரி நிலையைச் சந்திக்கப் போதுமானவை அல்ல' – என்று நிபுணர்கள்
கூறியிருக்கிறார்கள். இப்படிக் கூறியுள்ளவர்கள் அமெரிக்கர்கள் என்பதால், "இவர்கள் என்ன சொல்வது? கைவசம் இருப்பது தீபாவளித் துப்பாக்கியே ஆனாலும், உயிரைத் துச்சமாக மதிக்கிற வீரர்களாக்கும், எங்கள் ராணுவத்தினரும் போலீஸாரும்!' என்று தேசபக்தி சொட்டச் சொட்டப் பேசி விடுவது சுலபம். உயிரிழக்கப் போவது மேடைப் பேச்சாளர்கள் அல்லவே!

சில நேரங்களில், போலீஸ் மற்றும் பாதுகாப்பு அதிகாரிகளின் உயிரிழப்புத் தவிர்க்க முடியாததாக இருக்கலாம்; ஆனால் அதுவே அவர்களுடைய கடமை ஆகிவிடக் கூடாது. "உயிரை விடுவதே எங்கள் லட்சியம்' என்றா பாதுகாப்பு வீரர்கள் செயல்பட முடியும்? ஜெனரல் பேட்டன் கூறிய மாதிரி, உயிர்களை எடுக்க வேண்டும்; பகைவர்களைக் கொல்ல வேண்டும்; இயன்றால் உயிருடன் அவர்களைப் பிடித்து, உண்மைகளைக் கறக்க வேண்டும். அதற்கு வேண்டிய பயிற்சிகளையும்,
ஆயுதங்களையும், நவீன உபகரணங்களையும் அவர்களுக்கு அளிக்க வேண்டும். அதைச் செய்யாமல் இருப்பது அரசு, அவர்களுக்குச் செய்கிற துரோகம்.

"அயல் நாட்டு உதவியா? தேவையே இல்லை! அதுவும் அமெரிக்காவா! ஐயோ! ஏகாதிபத்திய நாடு! அதனிடம் உதவி பெறுவதா? அவர்கள் பயிற்சி முறையை நாம் பின்பற்றுவதா? கேவலம்! நமது சத்ரபதி சிவாஜி காட்டாத வீரமா? திப்பு சுல்தான் காட்டாத மனோதிடமா?' என்றெல்லாம் பேசுவது, டெலிவிஷன் உரையாடல்களுக்கும், பத்திரிகைகளின் கட்டுரைகளுக்கும் சரிப்பட்டு வரலாம்; ஆனால், வேலைக்கு ஆகாது.

அமெரிக்காவும், இஸ்ரேலும்தான், இன்று தீவிரவாதிகளை எதிர்கொள்வதில் நிபுணத்துவம் வாய்ந்தவை. அந்நாடுகளிலும் பயங்கரவாத நிகழ்ச்சிகள் நடந்துள்ளன; இன்னமும் நடக்கலாம். ஆனால், அவர்கள் வசம் உள்ள உபகரணங்கள்; அவர்கள் பெற்றுள்ள பயிற்சி; வெவ்வேறு வகை தீவிரவாத நடவடிக்கைகளை எதிர்கொள்ள அவர்கள் வகுத்துள்ள வழிமுறைகள் – எல்லாமே விசேஷமானவை. அவற்றை நாம் பெற வேண்டும். அந்த இரு நாடுகளுடன் இவ்விஷயத்தில் முழுமையாக ஒத்துழைத்து, அவர்கள் உதவியை நாம் பெற வேண்டும்.

"பொடாவை மீண்டும் கொண்டு வந்தால் பா.ஜ.க.விடம் பணிந்தது போல் ஆகிவிடும்; அதைவிட தீவிரவாதிகளிடம் பணிந்து போவதே மேல்' என்ற மதச்சார்பின்மை வைராக்கியத்தைக் கைவிட மத்திய காங்கிரஸ் அரசு தயாரில்லை என்றால்
– மதச்சார்புத் தீட்டு படிந்துவிட்ட "பொடா'விற்குப் பதிலாக "கொடா, மொடா, தொடா' என்று ஏதாவது ஒரு புதிய பெயரில் பொடா சட்டத்தையே கொண்டு வர வேண்டும். அல்லது இருக்கிற சட்டங்களையே இன்னமும் பலமடங்கு கடுமையாக்க வேண்டும்.

தேவைப்படுகிற இடங்களில் திடீர் சோதனையிடும் உரிமை; சந்தேகத்தின் பேரில் கைதுசெய்து சிறைப்படுத்துகிற அதிகாரம்; தன்வசமுள்ள தகவலைத் தர மறுக்கிறவர் பத்திரிகையாளரானாலும் சரி, வக்கீல் ஆனாலும் சரி – அவரைக் கடுமையான நடவடிக்கைக்கு உட்படுத்துகிற ஷரத்துக்கள்; தீவிரவாதிகளுக்கு தங்க இடம் அளித்தவர்கள் நிரபராதிகளாக இருந்தால், அதை அவர்கள்தான் நிரூபிக்க வேண்டுமென்ற கட்டாயம்; போலீஸிடம் அளிக்கிற ஒப்புதல் வாக்குமூலம்
நீதிமன்றத்தில் ஏற்கப்படும் என்கிற பிரிவு; ஜாமீனில் வெளியே வருவதற்கே, கைதானவர் தனது நிரபராதித் தன்மையை நிரூபிக்கிற அவசியம்; தீவிரவாதிகளை ஆதரித்துப் பேசுபவர்களையும், எழுதுபவர்களையும் தண்டிக்கத் தேவையான ஷரத்துக்கள்; தீவிரவாதச் செயலுக்கு என்ன தண்டனையோ, அதே அளவு கடுமையான தண்டனையை, தீவிரவாதச் செயலுக்கு உதவியவர்களுக்கும்
நிர்ணயிக்கிற ஷரத்துக்கள்... போன்ற பல அம்சங்களை, இருக்கும் சட்டத்திலேயே புகுத்தலாம்; அல்லது புதிய சட்டம் கொண்டு வரலாம்.

இம்மாதிரிச் செய்வது, "தீவிரவாதத்தைப் பொறுத்த வரையில், அரசு தயை
– தாட்சண்யம்; ஓட்டு – பிரச்சாரம்; மனித உரிமை – மண்ணாங்கட்டி... என்பது போன்ற சுமைகளை உதறித் தள்ளிவிட்டது' என்ற தகவல், தீவிரவாதிகளுக்கு அளிக்கப்பட்டாக வேண்டும். இதனால் தீவிரவாதிகள் ஓய்ந்துவிடுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்க முடியாதுதான். ஆனால், அவர்களுக்கு ஆதரவு அளிப்பவர்களும், உதவி செய்பவர்களும் இதனால் பாதிக்கப்பட்டு, தீவிரவாதிகளின் திட்டங்கள் தடங்கல்களை சந்திக்கும்; தகவல்கள் அரசுக்குக் கிட்டுவதற்கான வாய்ப்புகளும் கூடும்.

இது தவிர, பங்களாதேஷ் அகதிகள் வருவதும், தடுக்கப்பட வேண்டும்;
வந்துவிட்டவர்களும், ஓட்டுரிமை அற்றவர்களாக்கப்பட வேண்டும்; தொடர்ந்த கண்காணிப்புக்கு உள்ளாக்கப்பட வேண்டும். பாகிஸ்தானுடனான எல்லைகள் மிகக் கடுமையாகக் கண்காணிக்கப்பட வேண்டும். தீவிரவாதிகளுக்கு உதவக்கூடிய
இந்தியா – பாகிஸ்தான் போக்குவரத்துக்கள் நிறுத்தப்பட வேண்டும்.

உள்துறை அமைச்சர் ராஜினாமா, திருப்பதியில் தலைமுடியைக் காணிக்கையாக செலுத்துகிற மாதிரிதான். போனது மீண்டும் வளர்கிற மாதிரி, பழைய முனைப்பின்மை மீண்டும் வளரும். பாவம் செய்துள்ளோம் என்பதை உணர்கிறோம் என்பதற்கான அடையாளமாக அது ஆகுமே தவிர, பாவத்தை அது முழுமையாகக் கழுவிவிடாது. அதற்கு நம்மிடம் திருந்திய நடத்தை தேவை. அதை மத்திய அரசு காட்ட வேண்டும்.

தீவிரவாதிகளுக்கு அளிக்கப்பட்ட தண்டனை நிறைவேற்றப்படாது; தீவிரவாதச் செயல்களுக்கு நியாயம் கற்பிக்கப்படும்; "கடுமையான சட்டம் தேவை என்று பேசுவதே கண்டனத்திற்குரிய அதீதமான, நிதானமற்ற நடவடிக்கையாகிவிடும்' என்று உளறுவது; தடைசெய்யப்பட்ட இயக்கத்தை ஆதரித்துப் பேசுவது குற்றமாகாது என்ற நிலையில் சட்டத்தை வைத்திருப்பது; அப்பாவிகள் துன்புறுத்தப்பட்டு விடக்கூடாது என்பதுதான் முக்கியம் என்று கூறிக்கொண்டு, போலீஸாரின் கைகளைக் கட்டிப் போடுவது; என்கௌன்டர் நடந்தால் உடனே போலீஸ்துறை மீது பாய்வது... போன்ற பெட்டைத்தனங்கள் நிற்க வேண்டும்.

நடப்பது யுத்தம். யுத்த தர்மம் இதற்குச் செல்லுபடியாகும். எதிரியை வீழ்த்த வேண்டும். அதுதான் இலக்கு. அதுதான் முனைப்பு. "அந்த முனைப்பின் காரணமாகச் சில அசம்பாவிதங்கள் நிகழ்ந்தால், வேறு வழியில்லை என்று அவற்றைச் சகித்துக்கொள்ள வேண்டியதுதான்' என்ற நினைப்பு தோன்ற வேண்டும். தேசம், பட்டது போதும்.
( நன்றி: துக்ளக் )

44 Comments:

gopi said...

இவ்வளவு கடுமை கூடாது என்று கூறுகிற இவர் என்ன – தேசியப் பாதுகாப்பு ஆலோசகரா அல்லது தேசிய சால்ஜாப்பு ஆலோசகரா? அவரைச் சொல்லியும் பயனில்லை. அவர் வேலை பார்க்கிற இடம் அப்படி.
-----------------------------------

Oru paanai sothukku oru soru padham .........

இந்தியன் said...

***////ஜெனரல் பேட்டன் என்கிற அமெரிக்க தளபதி, இரண்டாம் உலக யுத்தத்தின்போது, தன் கீழ் பணிபுரிந்த ராணுவ வீரர்களைப் பார்த்து, "தேசத்திற்காக உயிரை விடுவது அல்ல உங்கள் வேலை! உயிரை விடுவதற்காக நீங்கள் ராணுவத்தில் சேரவில்லை! உயிரை எடுக்க வேண்டும். பகையாளிகளின் உயிர்களை எடுப்பதுதான் உங்கள் கடமையே தவிர, உங்கள் உயிரை விட்டுவிடுவது அல்ல. கொல்லுங்கள்! கொல்லப்படாதீர்கள்!' என்று அறிவுரை கூறினார்./////***

இதுமாதிரி ஒரு தளபதிதான்
இந்தியாவின் பிரதமாராக வரவேண்டும்

அ. நம்பி said...

//...195 பேரைப் பலி
வாங்கிவிட்டது. இதில் அயல்நாட்டினரும் உண்டு.//

நிறுவன அலுவலை முன்னிட்டு மும்பையில் தாஜ் விடுதியில் தங்கியிருந்த மலேசியத் தமிழ்ப் பெண்மணியை நாங்கள் இழந்துவிட்டோம்.

விவரம்: http://nanavuhal.wordpress.com

Indian said...

Perfect! every single line is perfect.

Anonymous said...

>>>
இதுமாதிரி ஒரு தளபதிதான்
இந்தியாவின் பிரதமாராக வரவேண்டும்
>>>
vazhimozhigiraen..

Aana athukku padichavan ootu poodanum..
nama enga oor vittu oor vanthu namba veliya paarthoma .. sambalatha vaanginmomanu irukkom..
we need to be more responsible..
election time la enga irunthalum .. correcta avunga vaunga oorukku poi vote pannaum..

it might sound irrelevant .. but to me this is what the Only Powerful thing that we could "DO"
-Raji

M Arunachalam said...

As long as Sonia and her co-conspirators like MK, Lalu, Paswan, Mulayam, etc are ruling the nation, Indian State will go in only one direction - towards destruction. They are interested in only one thing - money, money & more money. They simply don't care about India or its citizens or their safety.

Unless this UPA Govt. in lock, stock & barrell is sent to the gallows, we Indians (not psudo-Tamilian bloggers) won't have any security to live & do our jobs peacefully & decently.

Any true Indian worth his salt should take a pledge to GO & VOTE OUT this treasonable UPA goons in the coming Parliament Elections.

Anonymous said...

Muthalla Ministers,MP,MLA kku Kodukura Adhika pattch Paathukkaappu Udanadiyaa Vaapas Pera Vendum!!.. Appaavi Makkalukku Onrume Seiyaatha Ivarkalukku Edharkkaa Paathukaappu????

மணிகண்டன் said...

How come thuglak missed out on CST while mentioning the other places ?And why there is a mention about malegon blast enquiries ? This guy proved that he is impartial / patriotic by losing his life. Still why is Thuglak trying to project a shadow of doubt on him ? Other than these points, all others are valid and much repeated ones.

ஜயராமன் said...

நல்ல அலசல். முக்கியமான எல்லா கருத்துக்களும் முன்வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

சொல்லாதது ஒன்றுதான். இந்த தீவிரவாதிகளுக்கு இந்தியாவில் ஆதரவு எப்படி? ஏன்? எதனால்? இதற்காக முஸ்லிம் சமுதாயம் செய்ய வேண்டியது என்ன? எத்தனை நாள்தாம் நாம் பாகிஸ்தான், பாகிஸ்தான் என்று சொல்லிக்கொண்டே இருப்போம். இங்கிருக்கும் தொடர்புகள் என்ன? ஹைதராபாத்தில் ஒருவரும், மும்பையில் ஒரு pco கடைக்காரரும் இந்த சதித்திட்டத்தில் உடந்தை என்று கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள். மும்பையில் பல தொடர்புகளைக்கொண்டு தாவூத் இப்ராகிம் இன்றும் பாகிஸ்தானிலிருந்துகொண்டே தீவிரவாதத்தை இந்தியாவுக்கு எதிராக செயல்படுத்துவதாக செய்திகள் வருகின்றன. இதற்கான ஆணிவேரைத் தேடி அதை களைய வேண்டும்.

நன்றி.

பி.கு - உங்கள் கட்டிங், பேஸ்டிங் வேலை வழக்கம்போல தொடரட்டும்.

ஜயராமன்

கொழுவி said...

நடப்பது யுத்தம். யுத்த தர்மம் இதற்குச் செல்லுபடியாகும். எதிரியை வீழ்த்த வேண்டும். அதுதான் இலக்கு. அதுதான் முனைப்பு. "அந்த முனைப்பின் காரணமாகச் சில அசம்பாவிதங்கள் நிகழ்ந்தால், வேறு வழியில்லை என்று அவற்றைச் சகித்துக்கொள்ள வேண்டியதுதான்' என்ற நினைப்பு தோன்ற வேண்டும். தேசம், பட்டது போதும். //

I accept it !

Kannan.S said...

after 12std ? suggestions required... Can you post related to that?

Anonymous said...

Can't agree more. Every single line is perfect.

arun said...

As long as we have Vote Beggars who stray behind minorities to secure thier votes, India can't win over terrorists. Only a strong will to save the nation can make this possible. None of the present day politicians are capable of doing this task. We also need to infilterate our intelligence in to vulnarable groups. For that we need some pseudo converts who can make this possible. They should sneak in to the core action groups and get information. There are many organisations in India & Tamilnadu in many names and we must find how do they get financial support. The silent supporters are very difficult to trace and evidence is hard to find. India should also engage in counter terrorism which is the only solution to stop this. They will stop only when they see their kith and kin bleeding. In the near future there is no possibility to make this happen. Only one man is capable.He is already branded hindutva.Please all remember that their ultimate goal is to bring India in thier religious umbrella so that they can continue the atrocities left behind by their rulers 250 years ago. If politicians still play the minority card for their benifits, We may witness many blood sheds like this in very near futre.

மணிகண்டன் said...

********** நடப்பது யுத்தம். யுத்த தர்மம் இதற்குச் செல்லுபடியாகும். எதிரியை வீழ்த்த வேண்டும். அதுதான் இலக்கு. அதுதான் முனைப்பு. "அந்த முனைப்பின் காரணமாகச் சில அசம்பாவிதங்கள் நிகழ்ந்தால், வேறு வழியில்லை என்று அவற்றைச் சகித்துக்கொள்ள வேண்டியதுதான் ************

உண்மை. இலங்கை தமிழரின் நிலைப்பாடுக்கு இந்திய சமூகமும் சென்று கொண்டு இருக்கிறது.

vinoth said...

ஒன்னும் ஆகா போறது இல்ல மாட்டிகொண்ட அந்த தீவிரவாதி நாய் இன்னும் ஆறு மாசம் கழித்து டிவில பேசும் அதுவும் இந்தியாவ எதிர்த்து . இந்த அறிவுஜீவி மனித உரிமை காரர்கள் அந்த dog aa சப்போர்ட் பண்ணி பேசுவாங்க . Sethu போனதுல அவங்களோட relatives யாராச்சும் இருக்கனும் அப தெரியும் அந்த DOGS ku.

Anonymous said...

நச்சென்று ஆணி அடித்தாற்போல் தெளிவாகச் சொல்லி இருக்கிறார். திருந்துவார்களா நம் அரசியல்வாதிகள். திருத்துவோமா நாம்?

vijay said...

1. எங்களுடைய நேரமும், முனைப்பும் 90 சதவிகிதம், மாலேகான் குண்டுவெடிப்பு விசாரணையில்தான் செலவிடப்படுகிறது - ஹேமந்த் கர்கரே.

2. தீவிரவாத எதிர்ப்புப் படைத் தலைவர் ஹேமந்த் கர்கரேயை, பயங்கரவாதிகள் தாங்கள் கடத்திய காவல்துறை வாகனத்தில் இருந்தபடி சுட்டு வீழ்த்தினர்.

3. இந்த தாக்குதலுக்கு டெக்கான் முஜாஹீதீன் என்ற முகம் தெரியாத தீவிரவாத இயக்கம் பொறுப்பேற்றுள்ளது.

4. இந்த மாதிரி ஒரு முனைப்பில்லாத அரசு, ஆண்டது போதும்; போதும்; போதும்!

5. ஒரு உறுதியான தலைமை இன்று இந்தியாவில் நரேந்திர மோடியைத் தவிர வேறு எவருக்கும் இல்லை. ஒன்று நரேந்திர மோடியைப் பிரதமராக்க வேண்டும் அல்லது இந்தியாவை ராணுவத்திடம் ஒப்படைத்து விட வேண்டும்.

ஏதோ புரியற மாதிரி இல்ல?

Anonymous said...

சரியாகச்சொன்னீர்கள் மணிகண்டன்.

கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக, சூப்பர் உள்துறை அமைச்சராகவும், நிழல் பிரதமராகவும் செயல்படுபவர் தேசியப் பாதுகாப்பு ஆலோசகர் என்கிற பதவியை வகிப்பவர். அவர் எதுவுமே பேசக்காணோமே, ஏன்? இப்படித்தான் தொடர்ந்து பயங்கரவாதச் செயல்கள் நடக்கும் என்றால், எம்.கே. நாராயணன் ஏன் தேசியப் பாதுகாப்புச் செயலராகத் தொடர வேண்டும்? அப்படி ஒரு பதவியின் அவசியம்தான் என்ன? இத்தனைக்கும் அவர் முன்னாள் உளவுத்துறைத் தலைவர். அந்தப் பதவிக்கு எந்தவிதப் பொறுப்பும் கிடையாதா?

பாவம் எம்.கே.நாராயணன். அவரை எதுவும் சொல்லாதீர்கள். அவர் இலங்கைப் பிரச்சனையின் ஸ்பெஷலிஸ்ட் (specialist on Sri Lankan affairs). அவ்வளவு தான். அவர் கவனம் முழுவதும் சிறீலங்கா இராணுவம் கிளிநொச்சியையும், முல்லைத்தீவினையும் எப்படி பிடிக்கப் போகிறது என்பதில் தான் உள்ளது. ஆனால் தேவைப்படும் விஷயத்தில் கோட்டை விட்டு விடுவார்.

http://blog.tamilsasi.com/2008/11/islamic-fundamentalism-freedom-struggle.html

SAN said...

Hi IV,
The following is the statement released by BJP on Mumbai Terror.

I feel that nos psecs will publish this in full.

This is for IV followers

India Challenged - Statement from the BJP
The four day long terrorist attack on Bombay, India’s commercial capital is a challenge that must be rebutted fully, visibly and tellingly.

Given that Pakistan has totally rejected all requests of the Government, we expect the Government is assessing the stern steps that are required to ensure that Pakistan desists from pursuing jihadi terrorism. As a nationalist party, the BJP shall stand by the government in the effective steps it takes in this regard.

To do so effectively it is vital that on the fundamentals of this challenge, which is a national issue, there obtains a consensus.

That is why it must be recognized that consensus cannot be ex-post facto, it can arise only from consultations. There must, therefore, be a full and comprehensive sharing of facts.

The UPA Government must accept that in the calendar months of 2008 alone, there have been around 48 terrorist attacks, in about 18 cities; several trains, hospitals, airports and now sea harbours have all come under attack. If all the violence unleashed by Maoists, ULFA and others is also taken into account then around 2,300 of our citizens have died on this account, in the year 2007 alone as reported. These facts themselves establish the gross failure of the UPA government in protecting the country from these jihadi predators. That is why the UPA must first demonstrate a clarity of assessment, commitment of purpose and a total resolve in this fight for our national security.

The UPA must also accept that Pakistan has engaged in such terrorism, as an instrument of state policy for almost two decades now, that it has gone back on the pledge it gave in Islamabad on 6 January, 2004 about not permitting the soil of Pakistan to be used for this purpose. Unquestionably, Pakistan as the crucible of terrorism has by now become its principal exporter.

The BJP, therefore, holds that India is not and cannot be made either the principal importer or a target of such an evil product.

The BJP will whole-heartedly co-operate with the UPA government in:-

(a) Immediately suspending the miscalled ‘peace process’ with Pakistan.

(b) Enacting the sternest possible anti-terrorism laws which ensure expeditious trial and conviction both of terrorists and those who assist them;

(c) Enabling all States of the Union to have uniform anti-terrorism laws – in particular, in clearing all pending anti-terrorist laws that have already been passed by the State Assemblies;

(d) Undertaking a total overhaul of the intelligence machinery of the Union government so as to achieve full and effective co-ordination between them;

(e) Enacting a comprehensive Federal Security Law and establishing a Federal Security and Investigating Agency;

(f) Establishing a new Police Reform Commission, revising Police training and equipment standards and improving the functioning of the NSG;

(g) Expediting the establishment of police posts along the coast, and placing the coast guard under command of the Indian Navy;

(h) Introducing a new code for media during national emergencies, along the lines of the post-Kargil reviews, and the UK Communications Act of 2003;

(i) Communicating effectively the complete facts of this attack to the international community, through every appropriate forum so that truth is not obscured by falsehoods perpetrated by the sponsors of terrorism;

(j) Urging the international community to press Pakistan to adhere to the commitments it has made, bilaterally to India and internationally in bodies like the UN, that it shall not allow its territory to be used for terrorist assaults on other countries;

The BJP, unambiguously, conveys to the Government of Pakistan that this road of confrontation chosen by them, after the recent terrorist attack on Bombay, is a perilous road, a blind alley with no exit and must be avoided.

The BJP-led NDA has experienced the full spectrum of Pakistan’s aggressive politics and policies, vis-à-vis India from Lahore to Kargil to Agra to 6 January, 2004. This last, a commitment of nil ‘tolerance of terrorist activity from the soil of Pakistan’ is the only wise policy. A blanket denial of the obvious is not and cannot be a worthwhile policy. It must be recognized by Pakistan that even ‘non-State actors’, assuming that to be their provenance, are after all operating from Pakistan’s soil.

Our two countries are neighbours, let us observe at least an elementary code of neighbourly conduct. To Pakistan we say: Do not please violate the above cited commitment of 6 January, 2004, also of all the UN resolutions and international opinions on terrorism.

A word for the US and other NATO countries: your own investigations have repeatedly established the hand of Pakistan in assaults of this kind, for instance, in the recent blowing up of the Indian Embassy in Kabul. We hope that you will see through the attempt that is being made at blackmail by insinuating that, unless you toe its line, Pakistan may dilute even such co-operation as it is giving in the fight against jihadi-terrorism. We hope also that you will see that each time you step in to bail it out, you only embolden Pakistan to continue on its destructive course.

The BJP believes that in the ultimate solution only lies with the people: they must ensure that power rests in the hands of persons who will always place the interests of our country above all else, who will never barter them for electoral gains.

அசோக் said...

மிக சரியான பதிவு.

so.called.ramasamy said...

A/c roomla ukkathathuttu, sottai thalaiyai thadavittu ithu maathiri eththanai pakkam vaenumnaalum eluthalaam. paathukaappai ivvalavu kurai solravar (athuthathane namma tholil...), taj hotel pakkam sambavam nadantha andru irunthiru paarthirukkanum... vanthuttaainga...

jay hind.. veera vanakkam uyir neethavarkalukku..

Anonymous said...

Hello "so.called.ramasamy said..." Ennada solla vara...

To all other viewers - I feel if there are more attacks in the western world then Pakistan will have the fate as Afgan... Till that time no use... I see that happening for one reason... US nurtured this problem called pakistan and feeded it so they need to harvest the benefits in their land...

I was in the Devon street, Chicago on Aug 14 2006... Lots of Muslim friends tried to celebrate Pak freedom... One cop came and all of them run away in a minute... The Jihadi elements are present in USA... Hope they will make realise USA on the evil design of pak....

Anonymous said...

//தீவிரவாதிகளுக்கு அளிக்கப்பட்ட தண்டனை நிறைவேற்றப்படாது; தீவிரவாதச் செயல்களுக்கு நியாயம் கற்பிக்கப்படும்; "கடுமையான சட்டம் தேவை என்று பேசுவதே கண்டனத்திற்குரிய அதீதமான, நிதானமற்ற நடவடிக்கையாகிவிடும்' என்று உளறுவது; தடைசெய்யப்பட்ட இயக்கத்தை ஆதரித்துப் பேசுவது குற்றமாகாது என்ற நிலையில் சட்டத்தை வைத்திருப்பது; அப்பாவிகள் துன்புறுத்தப்பட்டு விடக்கூடாது என்பதுதான் முக்கியம் என்று கூறிக்கொண்டு, போலீஸாரின் கைகளைக் கட்டிப் போடுவது; என்கௌன்டர் நடந்தால் உடனே போலீஸ்துறை மீது பாய்வது... போன்ற பெட்டைத்தனங்கள் நிற்க வேண்டும். //

As CHO always suggests, we need to use POTA to arrest the terrorists and those people who speak in support of them. This should be applied not only to Islamic terrorism but also to the Hindu terrorism. Hindu terrorists like Narendra Modi and their supporters like CHO Ramasamy should be arrested immediately and tortured in prison to find out the truths about the Gujarat killings. They should be kept in Prison along with the Islamic terrorists arrested in connection with Mumbai and other terrorist incidents.

Anonymous said...

superappu?????//////

eppatithan thattuvani pm aha mudiyum,,,
cho paya ariyujeevi aha mudiyum,,,

velka pappans rajjiyam

Itsdifferent said...

I think an article in NYTimes captures it very apt. I want everyone of our citizens to read and demand high level preparation of all of our forces:
http://www.nytimes.com/2008/12/04/world/asia/04lapses.html?_r=2&pagewanted=print
It needs subscribing to the edition, its free.
I copied and pasted the whole article here for easy reading.

December 4, 2008
Lack of Preparedness Comes Brutally to Light
By ROBERT F. WORTH

MUMBAI, India — In the wake of last week’s devastating terrorist attacks here, one thing has become clear: India’s security forces are so spectacularly unprepared, its intelligence agencies so riven by conflict and miscommunication, that it lacks the ability to respond adequately to such attacks, much less prevent them.

This nation of 1.2 billion has only a few hundred counterterrorism officials in its intelligence bureau. Its tiny, ill-paid police force has little training, few weapons and even less ammunition. The coast guard has fewer than 100 working boats for a shoreline nearly 5,000 miles long.

In the latest revelation of India’s lack of preparedness, on Wednesday, a full week after the attacks, sniffer dogs discovered a bag with a 17-pound bomb that was left by the terrorists in the city’s central train station and that was later deposited in a pile of lost bags, police officials said. The police defused the bomb on the spot and never bothered to clear the station, Victoria Terminus. It is also known as Chhatrapati Shivaji Terminus and is Mumbai’s busiest train station.

Long before last week’s attacks on Mumbai, which stunned the world and left 173 people dead, Indian intelligence officials and their Western counterparts had passed on various tips about the possibility of such assaults. But the Indians utterly lacked the ability to assess the significance of those tips or respond to them.

As a result, a group of just 10 attackers, according to the police, took the city by surprise on Nov. 26. They easily killed the police officers who opposed them and seized control of some of the city’s best-known landmarks, as all of India watched in horror on television.

“The scale of the task before us is colossal,” said Ajai Sahni, a former Indian intelligence official and the executive director of the Institute for Conflict Management in Delhi. “We are looking at a system which does not have the capacity to either generate adequate intelligence, or to respond to it.”

Although India’s prime minister, Manmohan Singh, has promised far-reaching reforms, earlier efforts to improve police training and effectiveness have gone nowhere. In any case, such efforts are unlikely to occur quickly in India’s vast, corruption-riddled bureaucracy.

That could leave India, a key American ally and one of the engines of global economic growth in the past decade, dangerously vulnerable to more terrorist strikes.

The Mumbai attacks have pushed tensions between India and Pakistan, where the gunmen are said to have been trained, to their highest level in years. Secretary of State Condoleezza Rice flew to New Delhi on Wednesday and to Islamabad, Pakistan’s capital, on Thursday in an effort to calm the situation.

The violence has also fed an unprecedented and broad-based rage at the Indian government for not having done more to protect its people. On Wednesday evening, tens of thousands in Mumbai marched near the attacked sites, chanting slogans that made their anger clear. Similar rallies were held in New Delhi and in the southern technology hubs of Bangalore and Hyderabad.

Many Indians were stunned to discover how easily, and thoroughly, the group of militants initially overpowered the police who tried to stop them (all but one of the militants were eventually shot dead). The attackers all had AK-47 rifles and pistols, and plenty of ammunition — far more firepower than any of the officers who confronted them. None of the police officers who initially encountered the terrorists had bulletproof vests, allowing the attackers to kill a number of them quickly, despite some heroic efforts at resistance.

Scenes from closed-circuit cameras, played endlessly on TV in the days after the attacks, showed police officers running from the gunmen alongside terrified civilians. In all, 20 police officers and commandos were killed.

After the assault began on the night of Nov. 26, it took hours for the Indian commando squad to arrive in Mumbai because it is based near Delhi, hundreds of miles away, and does not have its own aircraft. Even after the commandos, who are better armed and trained than police officers are, began fighting the terrorists holed up in the Taj Mahal Palace & Tower hotel, they lacked a floor plan, whereas the militants seemed to know the hotel’s layout well.

In a sense, none of this was a surprise. India’s National Security Guards force has only about 7,400 commandos, and it has often taken hours to respond to crises in the past, Mr. Sahni said. As for the city and state police forces, their equipment and training are far more meager, and they are lightly scattered across a vast population. India has 125 police officers for every 100,000 residents, one of the world’s lowest ratios.

Intelligence failures also played a role in India’s inability to deal properly with the Mumbai attacks. The United States warned Indian officials in mid-October of possible terrorist attacks on “touristy areas frequented by Westerners” in Mumbai, echoing other general alerts by Indian intelligence. In the past week, reports of other, far more detailed warnings have been rife in the Indian news media, though government officials have disputed them.

But the debate masks a broader problem, Mr. Sahni said: Neither the intelligence agencies nor the government has the ability to prioritize or assess those threats, or to act on them. The various wings of India’s intelligence apparatus, like their American counterparts before the Sept. 11 attacks, are famous for failing to communicate and share intelligence.

In the wake of the attacks, some police officials have become remarkably outspoken and even angry about their inability to defend the citizenry or even themselves.

“You see this old musket? It is useless,” said Ankush Hotkar, a police officer, as he stood Wednesday in the cavernous hall of the main train station. He was pointing to a battered old hunting rifle in the hands of one of his fellow officers. Mr. Hotkar himself, despite his 26 years in the Mumbai police force, carried only a lathi, the wooden or Lucite pole that most police officers here carry as their only weapon.

“The weapons they give us are no good, so policemen died,” he said, his voice thick with anger.

The Mumbai police are given scarcely any training and no opportunities to fire their weapons, Mr. Hotkar said. Starting salaries are 3,050 rupees a month, just over $60 — not enough to live on, he added.

“Maximum corruption is going on,” Mr. Hotkar said wearily.

Mumbai’s beat officers are not even issued individual radios to communicate with one another. Instead, they must find a nearby “beat marshal,” an officer on motorcycle who is equipped with a radio to report incidents, said Police Inspector Maniksingh P. Patil, an officer at a station house near the hotels that were attacked.

The police officers who are assigned to guard political figures are generally much better trained and equipped, a point that has been the focus of outraged commentary in local newspapers here in the past week.

On Wednesday evening, a throng of angry people gathered near the Taj Mahal hotel, one of the buildings seized by the terrorists. As the demonstrators marched through the streets, many held up banners with slogans like “No Protection, No Security” and “No Protection, No Vote.” There were chants of “Enough is enough!” and promises that they would demand real change.

But as night fell, the rally dissolved, with many of the marchers straying away. One observer, Dezadd Dotiwalla, 24, seemed dismayed and said she saw the protest’s disintegration as a symbol of the very complacency that the marchers were promising to overcome.

“I sometimes wonder whether we deserve any better,” he said.

Somini Sengupta and Jeremy Kahn contributed reporting.

கடைசி பக்கம் said...

Really a constructive and possible atricle.

No recommendation for war, no recommendation for any further complication.

Good

:-)

M.Sathiskumar said...

இந்த மாதிரி கட்டுரை, ஆவேச பேச்சு, வீர வசனம், அரசுக்கு ஆலோசனை எல்லோர் மனதிலும் இருக்கும் ஆனா எதுவரைக்கும் அடுத்த நிகழ்வு வரை.. ஏன் இலங்கை அரசுக்கு எதிராக இலங்கை தமிழர்களை காப்பதுங்கள் என்ற கட்டுரை சில நாட்கள் அனைவர் ப்லோக்லும் அசடு வழிந்தது. இப்ப தீவிரவதிய பற்றிய கட்டுரை. அதற்க்கா நான் ஒனும் இதை எதிர்பவன் இல்லை. இந்த நிலை முடியும் வரை எதிர்க்க வேண்டும். ராணுவமோ போலீசோ வலுவான நிலை பெறும்வரை குரல் கொடுக்கவேண்டும்.

Anonymous said...

Cho has written a lot; but, no solution has been offered.

Why is he hesitant to ask India to go for a full-fledged war against Pakistan and bring all problems to an end, once for all?

Anonymous said...

ஐயா என்ன பண்ணுறது பேச கேட்க படிக்க நல்லாதான் இருக்கு. ஆனா அவனவன் 100 க்கும் 200 க்கும் மேடை ஏறி பேசினவன் எல்லாம், மக்களோட உணர்ச்சிகளையும் மத சாதி வெறியையும் தூண்டி விட்டு ( நம்பர் 1 கிரிமினல்ஸ் ) தலைவராகி இப்ப கணக்கு இல்லா கோடிகளுக்கு அதிபதிகள். இத மக்கள் எப்பவாவது யாசித்து பார்ப்பது உண்டா. அவர்களின் ஆதிக்கத்தை வளரவிட்டபின் இப்போது யோசித்துதான் என்ன பண்ணுவது. சரி இளைய தலைமுறை அரசியலுக்கு வந்தால் சரியாகிவிடும் என்ற நம்பிக்கைதான் வைக்க முடுயுமா என்றால் ம்ம்ம்ம் அதுக்கும் வழி இல்லை அவர்கள் பிள்ளைகளும் சொந்தங்களும் தானே வரமுடிகிறது. அவர்கள் பின் எப்படி இருப்பார்கள் ஒரு குட்டையில் ஊறிய மட்டைகள் தானே. இவர்களுக்கெல்லாம் எப்படித்தான் சோறு உள்ளே செல்கிறதோ எப்படி தூக்கம் வருகிறதோ தன் தந்தை தவறு செய்கிறாரே தன் சொந்தம் தவறு செய்கிறதே இது மக்களின் பணமாயிற்றே அவர்களுக்கு போய் செருவதாயிற்றே இதை நாம் சாப்பிட்டு உடல் வளர்கின்றோமே சுகங்களை அனுபவிக்கின்றோமே ன்னு மனச்சாட்சி உறுத்தாத!!!!! என்ன ஜென்மங்களோ தெரியல. இதுல என்ன அச்சிரியம்னா இவர்களுக்கு பிறக்கிற வர்களும் இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். மக்களாகிய நாம் இந்த மனச்சாட்சி இல்லாதவர்களுக்கு அவர்கள் போடும் சலுகை எனும் பிட்சை அதுவும் நம் காசை எடுத்து நமக்கே போடும் நய வஞ்சகர்களுக்கு பாராட்டு விழா என்ன, பரிசு என்ன பட்டம் என்ன ... து து து ... வெட்கமாக இருக்கிறது. இப்படி இருக்க இந்திய 2020 எங்க இந்திய 2100 தன் எங்க. ம்ம்ம்ம்கும் நம்பிக்கை வைக்க முடிய வில்லை. கடவுள் வந்தாலும் காப்பத்த முடியுமா என்பது சந்தேகம் தான்.
இங்ஙனம்
அவர்களை வாழவைக்கும் மக்களில் ஒருவன்
ராமகிருஷ்ணன்

Rajaraman said...

IV,

Where is your post regarding meeting of Prakash Karat with Madam Jayalalitha.

Anonymous said...

ethu oru kuppai vadai with sakadai peoples

கிரி said...

அருமையான கட்டுரை.

இதில் என்ன வருத்தம் என்றால் இப்படி பேசி கொள்வதிலேயே நாம் திருப்தி அடைந்து விடுகிறோம். வேறு எதுவும் செய்வதில்லை செய்ய முடிவதில்லை. நமக்கு விடிவு காலமே கிடையாது என்று நினைக்கிறேன். தைரியமான ஒரு தலைவர் கூட இல்லை என்பதை நினைக்கும் போது மிக வருத்தமாக உள்ளது.

Ramakrishnan said...

ஐயா என்ன பண்ணுறது பேச கேட்க படிக்க நல்லாதான் இருக்கு. ஆனா அவனவன் 100 க்கும் 200 க்கும் மேடை ஏறி பேசினவன் எல்லாம், மக்களோட உணர்ச்சிகளையும் மத சாதி வெறியையும் தூண்டி விட்டு ( நம்பர் 1 கிரிமினல்ஸ் ) தலைவராகி இப்ப கணக்கு இல்லா கோடிகளுக்கு அதிபதிகள். இத மக்கள் எப்பவாவது யாசித்து பார்ப்பது உண்டா. அவர்களின் ஆதிக்கத்தை வளரவிட்டபின் இப்போது யோசித்துதான் என்ன பண்ணுவது. சரி இளைய தலைமுறை அரசியலுக்கு வந்தால் சரியாகிவிடும் என்ற நம்பிக்கைதான் வைக்க முடுயுமா என்றால் ம்ம்ம்ம் அதுக்கும் வழி இல்லை அவர்கள் பிள்ளைகளும் சொந்தங்களும் தானே வரமுடிகிறது. அவர்கள் பின் எப்படி இருப்பார்கள் ஒரு குட்டையில் ஊறிய மட்டைகள் தானே. இவர்களுக்கெல்லாம் எப்படித்தான் சோறு உள்ளே செல்கிறதோ எப்படி தூக்கம் வருகிறதோ தன் தந்தை தவறு செய்கிறாரே தன் சொந்தம் தவறு செய்கிறதே இது மக்களின் பணமாயிற்றே அவர்களுக்கு போய் செருவதாயிற்றே இதை நாம் சாப்பிட்டு உடல் வளர்கின்றோமே சுகங்களை அனுபவிக்கின்றோமே ன்னு மனச்சாட்சி உறுத்தாத!!!!! என்ன ஜென்மங்களோ தெரியல. இதுல என்ன அச்சிரியம்னா இவர்களுக்கு பிறக்கிற வர்களும் இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். மக்களாகிய நாம் இந்த மனச்சாட்சி இல்லாதவர்களுக்கு அவர்கள் போடும் சலுகை எனும் பிட்சை அதுவும் நம் காசை எடுத்து நமக்கே போடும் நய வஞ்சகர்களுக்கு பாராட்டு விழா என்ன, பரிசு என்ன பட்டம் என்ன ... து து து ... வெட்கமாக இருக்கிறது. இப்படி இருக்க இந்திய 2020 எங்க இந்திய 2100 தன் எங்க. ம்ம்ம்ம்கும் நம்பிக்கை வைக்க முடிய வில்லை. கடவுள் வந்தாலும் காப்பத்த முடியுமா என்பது சந்தேகம் தான்.
இங்ஙனம்
அவர்களை வாழவைக்கும் மக்களில் ஒருவன்
ராமகிருஷ்ணன்

ChamathuSiva said...

Hello,
The obvious truth is in continuous improvement of existing setup, removing gaps and deficiencies wherever efficient administrators could locate in the system. This is possible only with able leadership that is given the right amount of freedom by the cabinet / government in the States and the Center. When will the politicians realise their mistake / ignorance of keeping mum on the problems on hand and instead stay focussed on petty gains for their immediate circle of relatives and friends (nepotism, corruption etc). The politicians should realise that they are digging not only their own graves but put the large Indian public in deep trouble by such indifference attitude. Let us all realise that "Little drops of water make a mighty ocean" - I wish a mass movement on the scale of pre-Independence times emerge to save this Great Nation! What thinkers like Cho have opined should be acted upon with utmose urgency by the administrators instead of appeasing the cabinet / ministers; that is the only way a turn-around is possible to begin with.

Anonymous said...

// Anonymous said...
ethu oru kuppai vadai with sakadai peoples
//

IV, is it possible to track the IP address from where this comment been posted, so that I can provide them to the necessary ppl to drill down

Regards

Subbu

Anonymous said...

//மணிகண்டன் -இலங்கை தமிழரின் நிலைப்பாடுக்கு இந்திய சமூகமும் சென்று கொண்டு இருக்கிறது.//
பாகிஸ்தானிடம் பிரபாகரன் மாதிரி மண்டியிட்டு உயிர்பிச்சை கேட்க சொல்கிறீர்களா?

Saravanan said...

PLEASE VISIT MY BLOG ON THIS TERROR ATTACK..

LET US UNITE & SAVE OUR NATION

""http://valibarsangam.wordpress.com""

இட்லி வடையாரே, உங்கள் ஆதரவை எங்கள் BLOG-க்கு கொடுங்கள்.

I am not marketing my Blog, But i wanted to create more awareness on the dangerous state the country is into.

யோசிப்பவர் said...

Why No updates about AIADMK-Communist Alliance?!

Anonymous said...

December 03, 2008
Wednesday
Zilhaj 4, 1429













Archives
Write to Mr. Irfan Husain






Facing the truth



By Irfan Husain


Even in my remote bit of paradise, news of distant disasters filters through: above the steady sound of waves breaking on the sandy beach in Sri Lanka, I was informed by several news channels about the sickening attacks on Mumbai. My Internet connection is erratic and slow, but nevertheless, I have been bombarded with emails, asking me for my take on this latest atrocity.

Over the last few years, I have travelled to several countries across four continents. Everywhere I go, I am asked why Pakistan is now the focal point of Islamic extremism and terrorism, and why successive governments have allowed this cancer to fester and grow. As a Pakistani, it is obviously embarrassing to be put on the spot, but I can see why people everywhere are concerned. In virtually every Islamic terrorist plot, whether it is successful or not, there is a Pakistani angle. Often, foreign terrorists have trained at camps in the tribal areas; others have been brainwashed in madressahs; and many more have been radicalised by the poisonous teachings of so-called religious leaders.

Madeline Albright, the ex-US secretary of state, has called Pakistan ‘an international migraine’, saying it was a cause for global concern as it had nuclear weapons, terrorism, religious extremists, corruption, extreme poverty, and was located in a very important part of the world. While none of this makes pleasant reading for a Pakistani, Ms Albright’s summation is hard to refute. Often, the truth is painful, but most Pakistanis refuse to see it. Instead of confronting reality, we are in a permanent state of denial. This ostrich-like posture has made things even worse.

Most Pakistanis, when presented with the fact that our country is now the breeding ground for the most violent ideologies, and the most vicious gangs of thugs who kill in the name of religion, go back in history to explain and justify their presence in our country. They refer to the Afghan war, and the creation of an army of holy warriors to fight the Soviets in Afghanistan. Then they go on to complain that the Americans quit the region soon after the Soviets did, leaving us saddled with the problem of jihadi fighters from all over the Muslim world camped on our soil.

What we conveniently forget is that for most of the last two decades, the army and the ISI used these very jihadis to further their agenda in Kashmir and Afghanistan. This long official link has given various terror groups legitimacy and a domestic base that has now come to haunt us. Another aspect to this problem is the support these extremists enjoy among conservative Pakistani and Arab donors. Claiming they are fighting for Islamic causes, they attract significant amounts from Muslim businessmen here and abroad. And almost certainly, they also benefited from official Saudi largesse until 9/11.

Now that government policy is to distance itself from these jihadis, we find that many retired army officers have continued to train them in camps being run in many parts of Pakistan. A few weeks ago, Sheikh Rashid Ahmed, a prominent (and very loud) minister under both Nawaz Sharif and Musharraf, openly boasted on TV of running a camp for Kashmiri fighters on his own land just outside Rawalpindi a few years ago. If such camps can be set up a few miles from army headquarters, what’s to stop them from operating in remote areas?

Many foreign and local journalists have exposed aspects of the terror network that has long flourished in Pakistan. Names, dates and addresses have been published and broadcast. But each allegation has been met with a brazen denial from every level of officialdom. Just as we denied the existence of our nuclear weapons programme for years, so too do we refuse to accept the presence of extremist terrorists.

For years, it suited the army and the ISI to secretly harbour and support these groups in Pakistan, Kashmir and Afghanistan. While officially denying that they had anything to do with these jihadis, money and arms from secret sources would reach them regularly. Despite our spooks maintaining plausible deniability, enough information about this covert support for jihadis has emerged for the fig-leaf to slip. And even if the intelligence community has now cut its links with these terrorists, the genie is out of the bottle.

Each time an atrocity like Mumbai occurs, and Pakistan is accused of being involved, the defensive mantra chanted by the chorus of official spokesmen is: “Show us the proof.” The reality is that in terrorist operations planned in secret, there is not much of a paper trail left behind. Nine times out of ten, the perpetrators do not survive to give evidence before a court. But in this case, one terrorist did survive, and Ajmal Amir Kamal’s story points to Lashkar-e-Tayyaba. The sophistication of the attack is testimony to careful planning and rigorous training.

This was no hit-and-run operation, but was intended to cause the maximum loss of life.

Pakistan’s foreign minister said that Pakistan, too, is a victim of terrorism. While this is certainly true, the rest of the world wants to know whey we aren’t doing more to root out the training camps, and lock up those involved. Given the vast un-audited amounts from the exchequer sundry intelligence agencies lay claim to, their failure to be more effective against internal terrorism is either a sign of incompetence, or of criminal collusion. Benazir Bhutto’s murder, after an earlier attempt and many warnings, is a reminder of how poorly we are served by our intelligence agencies.

And while the diplomatic fallout from the Mumbai attack spreads and threatens to escalate into an armed confrontation, the biggest winners are those who carried out the butchery of so many innocent people. It is to their advantage to prevent India and Pakistan from coordinating their fight against terrorism. Tension between the two neighbours suits them, while peace and cooperation threatens their very existence.

The world is naturally concerned about the danger posed by these terror groups to other countries. However, the biggest threat they pose is to Pakistan itself. Until Pakistanis grasp this brutal reality and muster up the resolve necessary to crush them, these killers will tear the country apart.

மணிகண்டன் said...

********* //மணிகண்டன் -இலங்கை தமிழரின் நிலைப்பாடுக்கு இந்திய சமூகமும் சென்று கொண்டு இருக்கிறது.//
பாகிஸ்தானிடம் பிரபாகரன் மாதிரி மண்டியிட்டு உயிர்பிச்சை கேட்க சொல்கிறீர்களா? **********

What i meant to say is that indian people are being forced into something akin to war just like lankan tamil were pushed in late 70's. That is where my comparison stops.

Anonymous said...

Whats the use of this article. Look at the assembly results today.

3-2?

I dont know if this is because of the local issue and can be linked to the terrorist issue? But atleast durng the last days of campaign this was discussed.

Dont know how the people of India react?

So 15-20 bloggers shouting would not make changes, except that the like minded guys each others back

Anonymous said...

What happened to IV, no updates???

Anonymous said...

வடக்கு முஸ்லிம்கள் சொந்த இடம் திரும்பி அமைதியாக வாழும் காலம் வெகுதூரமில்லை
ஜனாதிபதி ஹஜ் பெருநாள் வாழ்த்து

கிழக்கு மாகாண முஸ்லிம்கள் அச்ச மின்றி வாழ்வதற்கு ஏற்ற சூழலை ஏற் படுத்திக் கொடுத்திருப்பது போல் வட மாகாண முஸ்லிம்களும் தங்களது பாரம் பரிய வாழிடங்களுக்குத் திரும்பி அமைதியாகவும், சமாதானமாகவும் வாழும் காலம் வெகு தூரத்தில் இல்லை என்று ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷ தெரிவித்துள்ளார்.

ஈதுல் அல்ஹா ஹஜ்ஜுப் பெருநாளையொட்டி விடுத்துள்ள வாழ்த்துச் செய்தி யிலேயே ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷ மேற்கண்டவாறு குறிப்பிட்டுள்ளார்.

அச்செய்தியில் மேலும் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதாவது, இலங்கை உட்பட உலகெங்கிலும் பரந்து வாழும் இஸ் லாமிய சமூகத்தினரால் கொண்டாடப்படும் ஈதுல் அல்ஹா ஹஜ் பெருநாளை முன்னிட்டு இந்த வாழ்த்துச் செய்தியை விடுப்பதில் பெருமகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.

புனித ஹஜ் யாத்திரையையும், தியாகத்தையும் நினைவூட்டும் இப்பெருநாள் உலக முஸ்லிம்களின் மிகப்பெரிய வருடாந்த நிகழ்வாகக் காணப் படுகின்றது. இன்றைய நாளில் இலங்கை யிலிருந்து 5000 பேர் உள்ளிட்ட சுமார் நான்கு மில்லியன் முஸ்லிம்கள் புனித மக்கா நகரில் ஒன்று கூடி அல்லாஹ்வை வணங்கி அவனி டம் பாவ மன்னிப்பை வேண்டுகின்றனர்.

மேலும் ஹஜ் யாத்திரையானது பல்வேறு தேசங்களைச் சேர்ந்த பல்வேறு மொழி களைப் பேசுகின்றதும், வெவ்வேறு கலாசார ங்களை உடையவர்களுமான இலட்சக்கணக்கான யாத்திரிகர்கள் ஒன்று சேர்ந்து ஐக்கியத்தோடும், சகோதரத்துவ உணர்வோடும் தமது கிரியைகளை மேற்கொள்வதை அடையாளப்படுத்தி நிற்கிறது.

இந்த ஐக்கியம் அவர்களது வாழ்க்கையில் நீடித்து நிலைத்திருப்பதோடு அவர்கள் அதனை ஏனைய சமயங் களைச் சேர்ந்த சகோதரர்களுடனும், மானிட சகோதரத்துவ உணர்வுடன் பரிமாறிக் கொள்கின்றனர்.

இலங்கை முஸ்லிம்கள் எமது நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்கும், எமது மக்களின் மகிழ்ச்சிகரமான வாழ்க்கைக்கும் குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்புக்களைச் செய்துள்ளனர். அவர்கள் வரலாற்றின் நெடுகிலும் எமது நாட்டிலுள்ள ஏனைய சமூகங்களோடு ஐக்கியமாகவும், நட்புறவுடனும் வாழ்ந்து வந்துள்ளதுடன் அதனைத் தொடர்ந்து கடைபிடித்தும் வருகின்றனர்.

பல தசாப்தங்களுக்குப் பின்னர் கிழக்கு மாகாணத்தில் உள்ள முஸ்லிம்கள் எமது அரசாங்கத்தால் அங்கு ஏற்ப டுத்தப்பட்டிருக்கும் முன்னேற்றகரமான புதிய வாய்ப்புக் கள் காரணமாக அச்சமின்றி வாழ்கின்றனர். அதேபோன்று வடக்கு முஸ்லிம்களும் தமது பாரம்பரிய வாழ்விடங்க ளுக்குத் திரும்பிச் சென்று அமைதியாகவும், சமாதானமாக வும் வாழும் நாள் வெகுதொலைவில் இல்லை.

இந்நன்நாளில் முஸ்லிம்கள் மேற்கொள்ளும் தமது விசேட சமயக் கிரியைகளின் போது எம்மனைவருக்கும் கெளரவமான சமாதானம் கிடைப்பதற்காக முன்னெடுக்கப்படும் முயற்சிகள் வெற்றியடைய வேண்டுமென்பதற்கான பிரார்த்தனையும் உள்ளடங்கி இருக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

இந்த ஈதுல் அல்ஹா ஹஜ்ஜுப் பெருநாள் எமது முஸ்லிம் சகோதரர்களுக்கு மகிழ்ச்சியும், சமாதானமும் மிக்க நன்னாளாக அமைய எனது நல் வாழ்த்துக்கள்.

Anonymous said...

இது ஒரு அருமையான பதிவு.

யர்ரையும் குறை சொல்லுவதற்கு முன் நாம் என்ன செய்தோம் நாட்டுக்கு என்று எல்லோரும் எண்ணி பார்க்கவேண்டும்.

நான் நாட்டுக்காக எதுவும் செய்யவில்லை. ஒரு இந்தியன் என்ற முறையில் நானும் நாட்டுக்காக எதுவும் செய்தபின் மற்றவரை பற்றி குறை சொல்லி விமர்சனம் பதிவு செய்வேன்.