பாயும் வேகம் ஜெட் லீ தாண்டா
பன்ச் வெச்சா இட்லி தாண்டா
Rated PG - for Pseudo-DK, DMK, Liberals, Marxists....
ஊர்ல சொல்றது சொலவடை
உண்மையைச் சொல்றது இட்லிவடை

Saturday, August 23, 2008

நமக்கு அறிவு வருவது எப்போது?. - ஞாநி

இந்த வார ஓ-பக்கத்தில் ஞாநி கட்டுரை...


சீனாவில் ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் அமெரிக்காவும் சீனாவும் தங்க வேட்டை ஆடிக் கொண்டிருக்கும் அதே வேளையில், சீனாவுக்கு எதிராக இந்தியாவின் உதவியுடன் அமெரிக்கா 1960களில் நடத்திய ஆபத்தான உளவு வேலையில் சம்பந்தப்பட்ட அமெரிக்கரின் வாக்குமூலம் வெளியாகியிருக்கிறது.

இமயமலை உச்சியில் நடந்த இந்த உளவு வேலையின் விளைவாக இன்றும் கங்கை ஆற்றில் அணுக் கதிர் வீச்சு அபாயம் ஏற்படும் ஆபத்து இருக்கிறது.

1964-ல் சீனா அணுகுண்டு சோதனை நடத்தியது. இது அமெரிக்காவுக்கு கலக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அடுத்தடுத்து சீனா என்னவெல்லாம் செய்யப்போகிறது என்று உளவு பார்க்க ஒரு திட்டம் வகுத்தது. அப்போது அமெரிக்காவின் செயற்கைக் கோள் திட்டங்கள் ஆரம்ப நிலையில் இருந்தன. சீனாவை வானிலிருந்து வேவு பார்க்கும் வசதி இல்லை.

இமயமலை உச்சியிலிருந்து வேவு பார்க்கலாம் என்று அமெரிக்கர்கள் திட்டம் போட்டார்கள். மலை உச்சியிலிருந்து திபெத்தும், சீனாவின் ஏவுகணை சோதனைகள் நடக்கும் சின்சியாங் மாவட்டமும் தெரியும்.

இதற்கு ஏற்ற இடம் இந்தியப் பகுதியில் இருக்கும் இரண்டாவது உயரமான மலையான நந்தாதேவிதான். 25 ஆயிரம் அடி உயரம். உலகத்தின் மிக உயரமான 25 சிகரங்களில் இது ஒன்று. இந்தப் பனிமலையில் இருந்துதான் ரிஷி கங்கை என்ற ஓடை தொடங்குகிறது இது அடுத்த மலையான நந்தாகோட்டில் ஓடும் தவுளிகங்கையில் சேர்ந்து பிரும்மாண்டமான கங்கை நதியாகிறது.

நந்தாதேவி சிகரத்தின் மீது சீனாவை வேவு பார்ப்பதற்கான கருவியைப் பொருத்துவதுதான் அமெரிக்காவின் திட்டம். இமயமலையில் ஏறுவது சாதாரண விஷயம் அல்ல. கடும் பனிப் புயல்கள் வீசும் பனிப் பொட்டல் அது. 1936 வரை யாருமே நந்தாதேவி மீது ஏறியதே இல்லை.

இதற்கு இந்திய அரசின் உளவுப் பிரிவான ஐ.பி.யின் உதவியை சி.ஐ.ஏ பெற்றுக் கொண்டது. கடற்படை கேப்டனாக இருந்து ஐ.பி. அதிகாரியாக இருந்த எம்.எஸ்.கோலி என்பவர் மலையேறுவதில் ஆர்வமுடையவர். இமயமலைப் பகுதியில் பல முறை சிகரங்களுக்குச் சென்றவர். 1965-ல் ஒரே சமயத்தில் ஒன்பது பேரை எவரெஸ்ட் சிகரத்தில் ஏற வைத்த பெருமைக்குரியவர் கோலி.

இவர் தலைமையில் சில உளவு அதிகாரிகளும், சி.ஐ.ஏ. அனுப்பிய சிலருமாகச் சேர்ந்து நந்தாதேவி சிகரத்துக்குச் சென்று உளவுக் கருவியை வைக்கும் வேலையில் ஈடுபட்டார்கள்.

அந்த அமெரிக்கர்களில் முக்கியமானவர் டாக்டர் ராபர்ட் ஸ்காலர். சியாட்டில் பகுதியில் பிரபலமான குழந்தைகள் சர்ஜன் ராபர்ட்.

மலையேறுவதில் பெரு விருப்பம் உடையவர். இவரை சி.ஐ.ஏ. ஏஜெண்ட் சந்தித்து தேச நலனுக்காக அவர் இமயமலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று கேட்டார். இது தவிர மாதம் ஆயிரம் டாலர்கள் (1965-ல்) பணமும் கிடைக்கும் என்றார்.

ராபர்ட் ஸ்காலர் ஒப்புக் கொண்டார். அவரை அடிக்கடி ரகசியமான இடங்களுக்குக் கண்ணைக் கட்டி அழைத்துப் போய் கடுமையான பயிற்சிகள் தரப்பட்டன. எங்கே போய் வருகிறார் என்று மருத்துவமனைக்கும் மனைவிக்கும் சொல்லக் கூடாது. இதன் விளைவாக ராபர்ட்டின் மனைவி அவருடன் கசப்படைந்து விவாகரத்தே வாங்கிப் போய்விட்டார்.

மலை உச்சியில் வைக்க வேண்டிய உளவு சாதனம் சீனாவில் சோதனைகள் நடந்தால் பதிவு செய்யும். 40 பவுன்ட் எடையுள்ளது. இதை இயக்கும் அணுசக்தி புளுட்டோனியம் 238,239 கொண்ட செல்களிலிருந்து கிடைக்கும். இதிலிருந்து கிடைக்கும் வெப்பத்தில், மலையேறுபவர்கள் இரவு நேரங்களில் குளிர் காய்ந்தார்களாம்.

சிகரத்தை அடைவதற்கு முந்தைய ஓய்விடத்தில் எல்லாரும் இருந்தபோது கடுமையான பனிப் புயல் வீசியது. இனி ஒரு அடி கூட மேலே போக முடியாது என்ற நிலை. கீழே திரும்பியாவது போவோமா என்ற கவலையான நிலை. உளவுக் கருவியை அருகே ஒரு பாறைப் பகுதியில் வீசி எறிந்தார்கள். சில மாதங்கள் கழித்து புயல்கள் வீசாத பருவத்தில் வந்து திரும்ப எடுத்துச் சென்று உச்சியில் வைத்துவிடலாம் என்று முடிவு செய்தார்கள்.

ஆனால், சில மாதங்கள் கழித்து அதே இடத்துக்கு வந்து பார்த்தபோது கருவியைக் காணோம். தொடர்ந்து வீசிய பனிப்புயல்களில் மலைக்குள் எங்கேயோ போய் புதைந்துவிட்டது.

சி.ஐ.ஏ.வும் ஐ.பி.யுமாக அடுத்த இரண்டு வருடங்களில் பல முறை விமானங்களில் ஹெலிகாப்டர்களில் வந்து தேடித் தேடிப் பார்த்தார்கள். கருவி போன இடம் தெரியவில்லை.

இதற்குள் பக்கத்து மலையான நந்தாகோட்டில் இதே போன்ற அணுசக்தியில் இயங்கும் ஒரு கருவியைப் பொருத்தினார்கள். அது சில வருடங்கள் இயங்கி சீனா பற்றிய தகவல்கள் கிடைத்த பிறகு, அமெரிக்கா அதை அகற்றி விட்டது.

ஆனால் நந்தாதேவியில் தொலைந்து போன புளுட்டோனிய சக்தியில் இயங்கும் கருவி என்ன ஆயிற்று? யாருக்கும் தெரியாது. அதிலிருந்த புளுட்டோனியம் கசிந்தால், கங்கைக்கு வரும் ஓடை நீரில் கலந்தால்? மனிதர்களுக்கும் உயிரினங்களுக்கும், நீரைப் பயன்படுத்துவோருக்கும் பல சிக்கலான விளைவுகள் ஏற்படும்.

புளுட்டோனியத்தின் கதிர் இயக்கம் அடங்குவதற்கு எத்தனை வருடம் ஆகும் தெரியுமா? 24 ஆயிரம் வருடங்கள்!

ராபர்ட் ஸ்கெல்லருக்கு இப்போது 74 வயது. அமெரிக்காவுக்கு அவர் ஆற்றிய தேசத் தொண்டுக்காக அவருக்கு சி.ஐ.ஏ.விலிருந்து வீட்டுக்கே வந்து ஒரு மெடல் அணிவித்துப் பாராட்டிவிட்டு, பிறகு அதைக் கழற்றி எடுத்துக் கொண்டும் போய்விட்டார்கள். இப்படி ஒரு விஷயம் நடந்தது வெளியில் தெரியக்கூடாது என்பதே காரணம்.

நந்தா தேவிக்கு ராபர்ட் சென்றபோது எடுத்த படங்கள், டயரிக்குறிப்புகள் எல்லாம் சி.ஐ.ஏ.விடம் உள்ளன. அவற்றைத் திருப்பித் தரக் கோரி 40 வருடமாக மன்றாடி வருகிறார் ராபர்ட். நந்தாதேவியில் தன்னந்தனியே ஏறிய முதல் அமெரிக்கர் என்ற அவருடைய சாதனைக்கு அவரிடம் எந்த ரிக்கார்டும் இல்லை. எல்லாம் சி.ஐ.ஏ.விடம் உள்ளன. அவர்களோ தர மறுக்கிறார்கள்.

இமயமலைக்கு பல முறை சென்று வந்த பின், புகழ் பெற்ற குழந்தை மருத்துவராக 40 வருடங்கள் செயல்பட்ட ராபர்ட் இப்போது மனக் கசப்புடன் எல்லா உண்மைகளையும் பகிரங்கமாகச் சொல்ல ஆரம்பித்துவிட்டார். ஆனால், அமெரிக்க அரசு இப்படி ஒரு நிகழ்ச்சி நடந்ததாக இதுவரை ஒப்புக் கொள்ளவில்லை.

1978-ல் பிரதமர் மொரார்ஜி தேசாய் மக்களவையில் இனி இப்படிப்பட்ட ஆபத்தான சோதனைகளில் இந்தியா ஒத்துழைக்காது என்று அறிவித்தார். எம்.எஸ்.கோலி ஓய்வு பெற்ற பின் எல்லா உண்மைகளையும் தன் சாகச அனுபவப் புத்தகமாக எழுதிவிட்டார்.

இமயமலையில் கங்கை தோன்றும் இடத்தில் காணாமற்போன புளுட்டோனியக் கருவி பற்றி இப்போது மறுபடியும் ஒரு தகவல் வந்திருக்கிறது. மலையேறும் வீரரான தகேதா என்பவர் 2005-ல் நந்தாதேவிக்கு அதே இடத்துக்குச் செல்ல முயற்சித்தார். இப்போது இந்திய அரசு யாரையும் அங்கே செல்ல அனுமதிப்பதில்லை. அருகில் உள்ள நந்தாகோட்டுக்குச் சென்ற தகேதா, அங்கே ரிஷி கங்கை நதிக்கருகிலிருந்து மண் சேம்பிளை எடுத்து வந்து பரிசோதனைக்கு அனுப்பினார்.

பாஸ்டனில் ஓர் ஆய்வுக்கூடம், அதைச் சோதித்து முடிவுகளைத் தெரிவித்தது. மண்ணில் புளுட்டோனியம் கலந்திருப்பதாக உறுதிப்படுத்தியிருக்கிறது! இமயமலையில் மண் எடுக்கப்பட்ட ஆற்றுப் பகுதியில் புளுட்டோனியம் கலப்பதற்கு வேறு எந்த வாய்ப்பும் இல்லை, 1965-ல் காணாமல் போன அமெரிக்க உளவுக் கருவி உடைந்து போயிருக்கலாம் என்பதைத் தவிர.

1965-ல் இந்தியா அணி சேரா கொள்கையைப் பின்பற்றியதாக சொல்லிக் கொண்ட காலத்தில், அமெரிக்காவுடன் சீனாவுக்கெதிராக ரகசிய உளவு வேலையில் ஈடுபட்டிருக்கிறது. இப்போது மன்மோகன் ஆட்சியில் அமெரிக்காவுடன் இந்திய ராணுவம் பகிரங்கமாகவே கூட்டுப் பயிற்சிகளுக்கு உடன்பாடுகள் போடப்பட்டுள்ளன.

அமெரிக்காவுடன் அணுசக்தி முதல் ராணுவ ஒப்பந்தம் வரை எல்லாமே எவ்வளவு ஆபத்தானவை என்பதற்கு நந்தாதேவியில் தொலைந்து போன புளுட்டோனியம் மட்டும் சாட்சியம் அல்ல. ஆஸ்திரேலியாவின் சாட்சியமும் இருக்கிறது. 90_களில் ஆஸ்திரேலிய கடற்படைக்கு அமெரிக்கா சில கணினி மென்பொருட்களை அளித்தது. அந்த மென்பொருட்களைப் பயன்படுத்தும் போதெல்லாம் கடற்படையின் தகவல்கள், அமெரிக்காவுக்கும் ஒரு பிரதி போய்ச் சேருவது போல மென்பொருட்களில் திட்டம் எழுதி வைக்கப்பட்டிருந்ததை ஆஸ்திரேலியா கண்டுபிடித்தது. நன்றி என்று சொல்லி மென்பொருட்களைத் திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டது!

நந்தாகோட் சிகரத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த உளவுக் கருவிகள் சீனாவை மட்டுமல்ல, இந்தியாவையும் உளவு பார்த்திருக்கக்கூடியவைதான்!
நமக்கு அறிவு வருவது எப்போது?.
( நன்றி: குமுதம் )

16 Comments:

அமுதப்ரியன் said...

படிக்கவே பயமாக இருக்கிறது...பக்...பக்...பக்...பக்...பக்...

Litmuszine said...

ஞானியோட பேத்தலை எல்லாம் இங்கே பதிவு செய்ஞ்சு, ஏன் உங்க மதிப்பை குறைச்கரிங்க?
ஞானி இங்கே என்ன சொல்ல வராரு? அமெரிக்காவுக்கு கொஞ்சமா உதவி செய்ஞ்சதுகே கங்கை காயபோகுது, நிறையா உதவி செய்ஞ்சா நாடே காய்ஞ்சிபோய்டும் அப்பிடிங்கரரா!!.
எந்த நாடுதான் இந்தியாவுக்கு உதவியிருக்கு அல்லது உதவியாஇருக்கு?

ரஷ்யா செய்ஞ்ச அயோக்கியதனதைவிடவா அமெரிக்கா செய்ந்சிட போகுது?

இப்ப வர ஜெனரேஷன் ஞானியை விட 500மடங்கு அதிகம் புத்திசாலியா இருக்காங்க. அதுனால அமெரிக்காவை future la எப்படி deal பண்ணுனும்னு நல்லாவே தெரிஞ்சிபாங்க.
அதுனால ஞானியை பயமில்லாம நல்லா குப்புற படுத்து தூங்க சொல்லுங்க.

Ask Gnani to write one article, atleast one paragraph without any vested interest.

R A J A said...

ஏதோ மர்ம நாவல் படித்து போல் இருக்கிறது.....இது எந்தளவுக்கு உண்மை என்று யாரேனும் இன்னும் சற்று ஆதாரத்துடன் விளக்கவேண்டும்.

Anonymous said...

இப்படி ஏதாவது சொல்லிக் குட்டையைக் குழப்ப இவருக்கு எவ்வளவு கொடுத்தார்களோ? இவர் சொல்வது எதற்கும் ஆதாரம் இல்லை. இவர் சொல்வது போல நந்தாதேவியில் ப்ளூட்டோனியம் இருக்கிறது என்றால் அது உண்மையா இல்லையா என்பதை இந்தியாவுக்கு அறிவிக்கக் கோரி சுப்ரீம் கோர்டில் இந்த ஞாநி ஏன் பொது நல வழக்குப் போடக் கூடாது? இப்படி வதந்திகளைப் பரப்பும் நேரத்தில் ஒரு உண்மை அறியும் வழக்குப் போடலாமே? அல்லது இவரே அந்த மலையின் மீது ஏறி மண்ணை வெட்டிக் கொண்டு வந்து அளந்து சொல்லலாமே? அல்லது இவருடன் கரத், யெச்சூரி, தாமஸ் பாண்டி ஆகியோரை அழைத்துக் கொண்டு போய் ஆராய்ச்சி செய்து ஆதார பூர்வமாகச் சொல்லலாமே? தலையில்லா முண்டம் வருது என்று கிராமத்தில் வதந்தி பரப்புவார்கள் அவர்களுக்கும் இந்த பெர்வர்ட் ஞாநிக்கும் ஏதுவும் வித்தியாசம் உண்டா என்ன? ஏற்கனவே திண்ணையில் அணு சக்தி பற்றியும் கல்பாக்கம் அணு நிலையம் பற்றியும் தப்பும் தவறுமாக உளறிக் கொட்டி அணு விஞ்ஞானி ஜெயபாரதன் அவர்களிடம் வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டார். எந்த வித விஞ்ஞான அறிவும் இல்லாத ஒரு ஞான சூன்யம் என்ற உண்மையை ஜெயபாரதன் நிரூபித்தார். குமுதம் போன்ற மஞ்சள் பத்திரிகையை அப்படி அறிஞர்கள் எல்லாம் படிக்க மாட்டார்கள் என்ற தைரியத்தில் அண்ணன் அவுத்து விடுகிறார் வதந்திகளை. முதலில் ப்ளூட்டோனியம் என்றால் என்ன என்று ஏதாவது படித்து விட்டு வரட்டும் இந்த ஞாநி.

ஆதாரம் இல்லாமல் வதந்திகளைப் பரப்புவதே இந்த ஞாநியின் முழு வேலை. இதற்கு முன்பாக இணையத்தில் உலவிய ஒரு போலிச் செய்தியான ஆஸ்திரேலிய பிரதமர் பேசியதாக வந்த ஒரு டூப் பேச்சை வைத்து ஒரு முழு நீள ஆதாரமற்ற கட்டுரை எழுதிய டூப் மாஸ்டர் தான் இந்த ஞாநி

இந்த ஞானசூன்யம் எழுதுவதையெல்லாம் போட்டு ஏன் இடத்தை வேஸ்ட் செய்கிறீர்கள் இ வ

Anonymous said...

ஞானி எழுதிய கட்டுரைகளில் "விழிப்புணர்வு" ஏற்படுத்தியது.
படிக்கும்போதே ஒரு விதமான பயத்தையே ஏற்படுத்துகிறது.

"உலகப் பெரியண்ணன்" இம்மாதிரியான "ஐந்தாம்படை" வேலையை தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருக்கிறான். யார் தட்டிக் கேட்பது?

//இன்றும் கங்கை ஆற்றில் அணுக் கதிர் வீச்சு அபாயம் ஏற்படும் ஆபத்து இருக்கிறது.//

பயங்கரமான செய்தி இது.
நமது தேசத்தின் புண்ணிய நதியாக இருக்கும் கங்கை & இந்தியர்களை எல்லாம்வல்ல இறைவன் காப்பாராக.

ஞானி சார் ! உருப்படியான இது போன்ற விசயங்களை எழுதி இந்தியர்களுக்கு விழிப்புணர்வு "ஸ்பூனில்" இல்லாமல், பாத்திரத்தில் ஊட்டுங்கள்.

வலை அன்பர்களே! இது போன்ற விசயங்களை பற்றி "ஆரோக்யமான" விவாதங்களை செய்யலாமே!

மறு பிரசுரம் செய்த இட்லிவடைக்கு நன்றி.

தீபக் said...

An interesting read about the same issue...

http://www.pragoti.org/node/1607

Anonymous said...

ஏம்பா அணு பிளவுபட்டால் தானே அணுகதிர் வீசும்னு கேள்விபட்டிருக்கேன். புளூட்டோனியத்தாலே தன்னாலே அணுக்கதிரி வீசுமா? விஞ்ஞானிகள் யாராவது விளக்குங்களேன்.

r.selvakkumar said...

//மலையேறும் வீரரான தகேதா என்பவர் 2005-ல் நந்தாதேவிக்கு அதே இடத்துக்குச் செல்ல முயற்சித்தார். இப்போது இந்திய அரசு யாரையும் அங்கே செல்ல அனுமதிப்பதில்லை. அருகில் உள்ள நந்தாகோட்டுக்குச் சென்ற தகேதா, அங்கே ரிஷி கங்கை நதிக்கருகிலிருந்து மண் சேம்பிளை எடுத்து வந்து பரிசோதனைக்கு அனுப்பினார்.

பாஸ்டனில் ஓர் ஆய்வுக்கூடம், அதைச் சோதித்து முடிவுகளைத் தெரிவித்தது. மண்ணில் புளுட்டோனியம் கலந்திருப்பதாக உறுதிப்படுத்தியிருக்கிறது!//

தகேதா எந்த நாட்டுக்காரர்?

இந்தியா அனுமதிக்கவில்லை என்று தெரிந்தும் அவர் ஏன் மலை ஏறினார்?

அங்கு எடுத்த மண்ணை இந்தியாவில் உள்ள ஆய்வுக்கூடங்களில் பரிசோதிக்காமல் ஏன் பாஸ்டனில் சென்று ஆய்வுக்கு கொடுத்தார்?

அந்த முடிவுகளை அறிவித்தது யார்?

முடிவுப்படி அவற்றில் புளுட்டோனியம் கலந்திருப்பதாக ஒத்துக் கொண்டது யார்?

ஞானி கேள்விகள் எழுப்புவதில் வல்லவர். பதில்களிலும் அவருடைய வல்லமையைக் காட்டட்டும்.

பரத் said...

பொறுமையும் நேரமும் இருந்தா முழுவதும் படிங்க

During 1965-1968 there was series of seven mountaineering expeditions — four to Nanda Devi and three to Nanda Kot – as part of the most exotic and hazardous intelligence operations of the cold war, backed by the CIA. During this most unusual mountaineering venture a group of eminent Sherpas was subjected to tremendous strain, establishing beyond any doubt that they can stretch themselves to any limit if they worked under the right leaders.

According to Capt. M. S. Kohli:

immediately after the return of the 1965 Indian Everest Expedition to New Delhi on June 23, I was asked to lead a covert Himalyan expedition to Nanda Devi involving leading mountaineers, intelligence officials, nuclear scientists and dare-devil pilots, drawn from both USA and India.

Our India team included Sonam Gyatso, Harish Rawat, Sonam Wangyal and G.S. Bhangu – all Everesters. The Americans were represented by Lute Jerstad, Tom frost, Robert Schaller, Barry Corbet and a Barry Prather.

After establishing the Base Camp in the Nanda Devi Sanctuary, and positioning all Indian members and Sherpas, as well as stores by the middle of September, I gave the green signal to the Americans to join us. On September 18 the American team arrived in Delhi on a special flight, carrying sophisticated mountaineering equipment. Certain items used in space missions, such as space blankets weighing hardly a few ounces, were being used in a mountaineering expedition for the first time.

On September 20 there were four helicopter sorties to the Sanctuary. There were eight more stories during the next three days. Immediately after their arrival, we started moving up the mountain.

On October 7, the most delicate operation was performed at the Base Camp. The box containing radioactive fuel rods was opened and inserted into the generator which along with four other items of the sensor equipment was to be carried to the summit of Nanda Devi and installed. The objective was to track the Chinese nuclear capabilities which were of great concern to both India and the USA.

The nuclear-powered generator was quite hot and would remain so for nearly 100 years. While the members scared of the radio contamination kept some distance, the Sherpas snuggled up to the device, warming their hands and patting their faces.

To monitor any radiation, the Sherpas used to Tiger Badges, were given white badges to be pinned to the front of their wind-proof jackets. In the unlikely event of excessive radiation leakage, the badge would change colour. I advised the Sherpas not to carry this particular load for more than four hours at a stretch before passing it off to a colleague.

On October 13, bad weather struck us. There was heavy snowfall in all caps. Camp-III with 14 climbers and Sherpas lay inactive and under siege of falling snow. All upward and downward movement came to a standstill. Lute, Sandy and Tom tried to stir outside the camp but found it and impossible task, I advised them to stay back. The following day, however, the weather improved. Out of 14 persons in Camp-III, 13 carried loads to Camp-IV. Out of these, five stayed back at Camp-IV. They were Da Norbu, Dawa Nurbu, Lhakpa, Nima Dorjee and Kalden. Rawat, Wangyal, Wangyal II and Pasang Dawa Lama carried loads to Camp-III and returned to Camp II late at night. I was worried about their safety and was relieved to find that they were safe.

Our hopes were once again shattered when on October 15 there was heavy snowfall, pinning down climbers and Sherpas once again to their tents. Sonam Gyatso, who was frostbitten on his back on Everest, complained of pain on the same spot. I advised him to return to Camp-II and then move down to Base Camp. The Sherpas at Camp-IV started feeling miserable.

My diary of October 16 reads: “I spoke to Sherpas in the morning and persuaded them to stay at higher camps hoping that weather might improve the following day. Lute had moved up to Camp_II and spoke to me on the walkies-talkie. He expressed great danger in view of the continuing snowfall. Considering all aspects I asked all climbers and Sherpas to move down. Snow continued on the mountain that night, and conditions were becoming more and more dangerous. The attempt had to be called off”.

Before leaving, the nuclear equipment was properly secured at Camp-IV (23,500 feet). Bhangu, who supervised this difficult task, was certain that it would stay till the summer next when we would be back to complete the un-finished job.

The Nanda Devi operation had not succeeded. There were, however, no regrets as we had all done our best and could not have done any better. The weather gods had conspired to frustrate our first attempt to install the device on Nanda Devi.

In May 1966, I sent a four-member team of Harish Rawat (as the leader), Bhangu, Sonam Wangyal II and D.S. Sisodia to retrieve the equipment. I was asked to stay back at Delhi to keep an eye on the operations. The team’s brief was to retrieve the equipment and bring it to the Base Camp where an American expert would be flown to de fuel the generator before flying the equipment to Delhi. The Same team of Sherpas would join the second expedition to Nanda Devi.

Beginning its work in full earnest, the team made quick and satisfactory progress, at least during the initial stages. Camp I was set up during the next two days. Route to camp II and Camp III did not present much difficulty. By the end of May, Camp III was also occupied. Weather remained good, and the ferries were going as planned.

By June 1, G.S. Bhangu with six Sherpas, which included Da Norbu, Dorjee and Tashi, reached Camp IV at 1155 hours. Bhangu rushed to the rock with which he had secured the equipment in 1965. The rock ledge had broken down! There was no sign of the nuclear-powered generator. For a moment Bhangu stood stunned and motionless. He frantically looked around. During the winter tons of fresh snow must have fallen on Nanda Devi. Under its weight the device must have broken off the rock-ledge and gone down. To where?

This created tremendous concern to both USA and India. In the event of any leakage to the nuclear equipment millions of Indians could be affected through Rishi Ganga which drains the Nanda Devi massif.

The Nanda Devi slopes were soon scoured by the climbers and Sherpas trying to locate the abandoned device. The Sherpas had never been used for such work. They took it in this stride and went about this new task with great sincerity. After several days of strenuous work, they all drew a blank. The sad news of non-recovery was flashed to us in Delhi where some emergency meetings were held to take stock of the situation, and chalk out a further plan of action.

To rub salt on the wound, the weather gods too became angry. Frequent blizzards and spells of snowfall followed. Sherpas and porters were in miserable conditions. Bhangu, who had frustrating time in recruiting porters in Joshimath a month ago, had now once again found himself in a terrible mess, confronted with the task of persuading and motivating the Sherpas to continue. Rawat too was in a predicament and found himself helpless. Sherpas had reached the end of their limit but continued to work in misery reluctantly.

In the meanwhile Alfa meters and mine detectors were rushed to the Sanctuary to facilitate the search operations. Extensive search during the next few days yielded no clues about the generator. The climbers pondered over various possibilities. Their conclusion was that the generator had fallen down the mountain slope and probably came down to the snow fields below, to a height of about 18,000 feet.

After thoroughly searching the area between Camp III and Camp IV with the mine detectors, Rawat and party also carried out a mock exercise to recreate the scenario in the event of he generator having fallen down the mountain slopes. A partially consumed butane gas cylinder was dropped from camp IV on June 8. it was later found in the glacier, between the Sanctuary and the Base Camp.

On June 12, disappointed, the second expedition to Nanda Devi was called off.

After a few days of consultations with the CIA, it was decided to send a third expedition to Nanda Devi to search for the missing generator. ‘Operation Recovery’ continued right from the middle of July until the third week of October, 1966. During these three months our team made several trips to the mountain. Hundreds of ITBP men carried loads to the sanctuary from Tapovan.

“Operation Recovery” ended on October 23. Thus the entire 1966 year was spent in a fruitless and exacting operation, in difficult conditions. While the members kept shuttling between Delhi and the Sanctuary, the Sherpas continued facing the music. They had reached their limit.

After we gave up the search for the nuclear device at Nanda Devi, the Americans accepted my original proposal to sit up the monitoring device on the dome of Nanda Kot at a height of nearly 22,000 feet, i.e. 500 feet below the summit. Nanda Kot stood close to Nanda Devi. I had already climbed this peak in 1959 and knew the route as well. I was sure there would be no serious difficulty in reaching the Dome. Besides we could leisurely carry out the installation operation. Absolute secrecy was maintained for the secret Nanda Kot expedition. The American team which arrived in March 1967, consisted of two new climbers, both of the 1963 American Everest team. Tom Frost, Rob Shaller and Sham Curry of the Nanda Devi returned to join the team.

This expedition was extremely successful and despite several obstacles we were able to reach the Dome according to our plans and install the entire plutonium fuelled equipment on the summit on May 30. We got signals from Delhi that the tracking equipment was functioning well and that we could return. The Sherpas were now on two mountains. Those who were on Nanda Kot felt elated. They enjoyed climbing and were thrilled on the success of the Nanda Kot mission. And those who were still in Nanda Devi on their fourth expedition continued to work in misery.

Towards the end of August 1967, there was a setback. The monitoring device on Nanda Kot had stopped functioning. I mounted an expedition, the second one to Nanda Kot with a few members and by withdrawing some Sherpas from the nada Devi where the search operation was still continuing.

On reaching the Dome, we discovered the sensor equipment buried deep in the snow. After digging, we cleared the snow and the equipment started working once again. Like the May operations, the Sherpas who joined this operation once again like the missing generator. Like the Sherpas I too felt miserable.

During the entire 1966 Expedition, the extended tussle on Nanda Devi had put the Sherpas under severe pressure. On one occasion there were signs of mutiny. Though the altitude was not particularly high, and the weather was relatively warm, the constant hiking across the rocks was taking heavy toll on their mental and physical health.

Another problem was that the search was being haphazard manner. The progress, as a result, was all but impossible.

On the day of our planed evacuation, October 25, 1967 we were hit by heavy snow. Hunkering down for extra day we prayed for clear skies.

On October 26, however, weather cleared. In the early morning choppers started landing in the sanctuary and we were ion our way back home.

And that was not the end of the expedition. News was received that the sensor equipment on Nanda Kot had stopped functioning once again. The Sherpas, who were now looking forward to hard earned rest, ha to go Nanda Kot in the summer of 1967. It was decide to bring back the nuclear generator,

New satellite options were now becoming available. In May 1968, the sensor equipment was finally removed and handed over to the CIA. And thus ended the three year long mountaineering expedition.

The Sherpas, at the end of this mission, proved that their loyalty and dependability could go much beyond the normal limits of human endurance.

The moral of the story remained that intelligence is a necessary evil all modern states engage in. Its achievements and failures can be colossal and leave on nations red faced. The KGB’s most shameful failure, for example was when Stalin’s own daughterSuetlana, escaped from Moscow, stayed in India with the Raja of Kalahandar’s uncle and then happily left for a refuge in the United States. What were the master KGB spies Milonosinging doing? At that lime Exercise, they working for India, the US or for the Soviet Union, who knows.


இங்கிருந்து வெட்டி ஒட்டியிருக்கிறேன்
http://www.dayafterindia.com/oct205/cover_story.html

Kannan.S said...

//மலை உச்சியில் வைக்க வேண்டிய உளவு சாதனம் சீனாவில் சோதனைகள் நடந்தால் பதிவு செய்யும். 40 பவுன்ட் எடையுள்ளது. இதை இயக்கும் அணுசக்தி புளுட்டோனியம் 238,239 கொண்ட செல்களிலிருந்து கிடைக்கும்.//

அணுசக்தி உதவியால் உளவு சாதனம் - யுரேகா... புதிய கண்டுபிடிப்பு...?!


// இதிலிருந்து கிடைக்கும் வெப்பத்தில், மலையேறுபவர்கள் இரவு நேரங்களில் குளிர் காய்ந்தார்களாம்.//

- இரவில் குளிர் காய்ந்தால், பகல்ல, ஈரத்துணிய வெச்சி புட்சிருப்பான்களோ ?


// சி.ஐ.ஏ.வும் ஐ.பி.யுமாக அடுத்த இரண்டு வருடங்களில் பல முறை விமானங்களில் ஹெலிகாப்டர்களில் வந்து தேடித் தேடிப் பார்த்தார்கள். கருவி போன இடம் தெரியவில்லை. //

ஹெலிகாப்டர்களில் நெருங்க கூடிய ஒரு இடத்தை ஏன் மலை ஏறிப்போய் சேர்ந்தார்ங்க??

- பதில் தெரியலை சாமி? ஹெல்ப் ப்ளீஸ்

Anonymous said...

Guys..though this ஞானி fellow is a bluff..the article he has written is correct and valid..search in google Robert Schaller Nanda Devi you can go from there..

Sample Tests:
1) http://seattlepi.nwsource.com/local/309008_spyside26.html

2) http://www.petetakeda.com/journal/plutonium-in-takedas-ganges-tributary-silt-sample

Robert Schaller Self Declaration about this incident:
http://www.google.com/url?sa=t&ct=res&cd=1&url=http%3A%2F%2Fwww.zoominfo.com%2Fpeople%2FSchaller_Robert_1184374669.aspx&ei=iRWxSMONIpG6iAHFsKCKDw&usg=AFQjCNE6oP2iKGwpx7KrAHVJsjtdaG_VTg&sig2=E9nk33c36YHSRoLRB97enQ

கேள்வி-பதில் பக்கம் said...

ஞானிக்கும் அடி சருக்கம்.

கடலில் பெருங்காயத்தை கரைத்த கதை தான்,
அடாமிக் பவர் பேட்டரீ மலையீல் விட்டது.

http://en.wikipedia.org/wiki/Atomic_battery...This site will give information to blog readers about atomic batteries.

Writers like Gnani should ask a physicist or some scientist before publishing his article. His article proves his inefficiency and Lack of knowledge in science and radionuclide and its emmission.

Mr. Gnani should limit himself to local politics otherwise he will endup like this - haphazard articles. அரைவேக்காட்டு கட்டுரை - (ஞ)யானைக்கும் அடி சருக்கம்.

I don't want to write in detail about ionizing radtiation here. Radioactive material used in that generator is low quantity, beta rays emit from them can be stopped by a cardboard sheet. கடலில் பெருங்காயத்தை கரைத்த கதை தான்,
அடாமிக் பவர் பேட்டரீ மலையீல் விட்டது.

ஞானியோட பேத்தலை எல்லாம் இங்கே பதிவு செய்ஞ்சு, ஏன் உங்க மதிப்பை குறைச்கரிங்க?

கேள்வி-பதில் பக்கம் said...

ஞானிக்கும் அடி சருக்கம்.

கடலில் பெருங்காயத்தை கரைத்த கதை தான்,
அடாமிக் பவர் பேட்டரீ மலையீல் விட்டது.

http://en.wikipedia.org/wiki/Atomic_battery...This site will give information to blog readers about atomic batteries.

Writers like Gnani should ask a physicist or some scientist before publishing his article. His article proves his inefficiency and Lack of knowledge in science and radionuclide and its emmission.

Mr. Gnani should limit himself to local politics otherwise he will endup like this - haphazard articles. அரைவேக்காட்டு கட்டுரை - (ஞ)யானைக்கும் அடி சருக்கம்.

I don't want to write in detail about ionizing radtiation here. Radioactive material used in that generator is low quantity, beta rays emit from them can be stopped by a cardboard sheet. கடலில் பெருங்காயத்தை கரைத்த கதை தான்,
அடாமிக் பவர் பேட்டரீ மலையீல் விட்டது.

ஞானியோட பேத்தலை எல்லாம் இங்கே பதிவு செய்ஞ்சு, ஏன் உங்க மதிப்பை குறைச்கரிங்க?

kicha said...

@கேள்வி-பதில் பக்கம்
From your link:
//
Low energy beta particles are needed to prevent the production of high energy penetrating Bremsstrahlung radiation that would require heavy shielding.
//

Hariharan # 03985177737685368452 said...

//1965-ல் இந்தியா அணி சேரா கொள்கையைப் பின்பற்றியதாக சொல்லிக் கொண்ட காலத்தில், அமெரிக்காவுடன் சீனாவுக்கெதிராக ரகசிய உளவு வேலையில் ஈடுபட்டிருக்கிறது. //

நேருவின் வெட்டிக்கொள்கைகள் பலவற்றாலும், நேருவின் காங்கிரஸினாலும் இந்தியா இன்றளவுக்கும் பல்வேறு விதமான தொடர் துன்பியல் சம்பவங்களின் சோதனைக்களமாகிவிட்டது.

இன்றைக்கும் காஷ்மீர் பிரச்சனையை நிரந்தரமாக தீர்க்காமல், அது தீராமல் வைத்தே நேருவின் காங்கிரஸ் கட்சி சுதந்திரம் பெற்றபின்பு கிட்டத்தட்ட 55 ஆண்டுகளாகத் தன் அரசியல் வாழ்வுக்கு ஆதாரமாக வைத்திருக்கிறது.

நேருவின் கேவலமான இந்தி சீனி பாய் பாய் என்ற வெளியுறவுக் கொள்கையால் கண்ட பலன் காஷ்மீரின் ஒரு பகுதியை சீனாவிடம் 1962ல் இழந்ததுதான்.

இந்தியமக்கள் கல்வித்திட்டத்தில் சீனாவிடம், பாகிஸ்தானிடம் இழந்த காஷ்மீர் பகுதிகளை இளம் இந்திய மாணவர்கள் அறிந்து கொள்ளாமல் இருக்கும்படி நிகழ்வில் இருக்கும் துண்டாடப்பட்ட காஷ்மீரை பிரதிபலிக்காத இந்தியவரைபடத்தை பாடத்திட்டத்தில் வைத்து 60 ஆண்டுகளாக கல்வியிலும் அரசியல் செய்வது நேருவின் காங்கிரஸ் கட்சியே!

இந்தியாவின் நலனை, போலி மதசார்பின்மை என்ற முகமூடியின் கீழ் கிறித்துவர்கள், முஸ்லிம்கள் ஓட்டுக்காக இந்திய தேச ஒருமைப்பாட்டைகாவுதரும் காங்கிரஸை நேரு குடும்பத்தின் காங்கிரஸை,நிராகரிக்க நமக்கு அறிவு வருவது எப்போது??

அணிசேராக் கொள்கை என்று கம்யூனிஸ ரஷ்யாவுடன் அணிசேர்ந்து மட்டமான ரஷ்ய ராணுவத் தளவாடங்களை குறிப்பாக அனு தினம் விபத்துக்குள்ளாகி வீழும் ரஷ்ய போர்விமானமான மிக் 21 போன்ற குப்பைகளைக்குவித்து அதற்கு ஸ்பேர்பார்ட்ஸ் என்றே செலவிட்டு அழிந்த துன்பியல் ராணுவ வரலாற்றை ஏற்படுத்தித்தந்த அறிவாளி நேருவின் குடும்பத்து காங்கிரஸ் கட்சியினை அடியோடு நிராகரிக்கும் அறிவு நமக்கெல்லாம் வருவது எப்போது??

எல்லாஞ்சரி ஞாநி. நடிகர் நடிப்புடன் இருந்துவிட்டுப்போகட்டும் அரசியல் குறித்து பேசுவது குற்றம்னு ரஜினியை பிடிபிடின்னு பிடிச்சீங்க... பத்திரிக்கையாளரான நீங்க அணுவிஞ்ஞானிமாதிரில்லாம் எழுதுறது உங்களுக்கே வெட்கமாகவோ/சிரிப்பாகவோ இல்லீங்களா??
என்னது இல்லையா... காரணம் நீங்கள் தமிழ்நாட்டில் வாழ்வதால் வெட்கம்,மானம் உதிர்த்த மானமிகுக்கள் போன்றே அனைத்தும் அறிந்தவராக ஆக்டு தரவேண்டியிருக்கிறதா...
அச்சச்சோ..அனுதாபங்கள் ஞாநி!

Anonymous said...

There are lots of links giving information on this you can read http://www.counterpunch.org/lee06302008.html

http://www.amazon.com/exec/obidos/ASIN/1560258454/petetakedacom-20
http://www.coppworks.com/articles/RnIceTakeda156.pdf

All these are articles in news papers and magazines. So you can ignore them.

But what is more interesting is one of the library article of University of Texas at Dallas ...http://www.utdallas.edu/library/collections/speccoll/Leeker/tibet.pdf
provided by Dr. Erik D. Carlson, Head of the Department of Special Collections.