சொல்ல கொதிக்குதடா நெஞ்சம்!

இந்த வார ஆனந்த விகடனில் வந்த ஓ-பக்கங்கள். இணையத்தில் பல முறை விவாதிக்கபட்ட தலைப்பு தான். இன்று வலைப்பதிவு வைத்திருக்கும் 99.9% பேர் ஆங்கிலம் தெரிந்ததால் வலைப்பதிவு வைத்திருக்கிறார்கள் என்பது என் கருத்து. வாழ்க தமிழ்.

வார்த்தைகளில் விவரிக்க இயலாத வேதனை உணர்ச்சியும் கோபமும் கலந்து கொப்பளிக்கும் மனநிலையில் இதை எழுதத் தொடங்குகிறேன்.

தமிழ்நாட்டில், தமிழில் படித்த ஒரு தமிழ் இளைஞன், உயர்படிப்பில் ஆங்-கிலம் தெரியாததால் ஏற்பட்ட மன உளைச்ச-லால் தற்கொலை செய்துகொண்ட நிகழ்ச்சி, ஒவ்வொரு தமிழரின் மனச்சாட்சியையும் உலுக்கவேண்டிய ஒன்றாகும். தற்கொலை செய்துகொண்டவர், தேனி மாவட்டம் பண்ணை-புரம் கிராமத்தைச் சேர்ந்த இளைஞர் விது. ப்ளஸ் டூ வரை தமிழ் வழிக் கல்வி படித்து, 1023 மதிப்பெண்கள் (85 சதவிகிதம்) பெற்று, அரசு கோட்டாவில் சென்னை குன்றத்தூரில் ஒரு தனியார் பொறியியல் கல்லூரி-யில், தகவல் தொழில்நுட்பப் பொறியியல் படிப்பில் சேர்ந்தார்.

எல்லாப் பாடங்களும் ஆங்கி-லத்திலேயே இருந்ததால், அவரால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஐந்து தேர்வுகளில் தோல்வி-யடைந்து, மன உளைச்சலுக்கு ஆளா-னார். பிரச்னையைத் தந்தை-யிடம் சொன்-னார். கிராமத்து மனிதர் என்ன செய்வார், பாவம்! ‘எப்படியாவது கஷ்டப்பட்டுப் படி!’ என்று மட்டும்-தான் அவரால் சொல்ல முடிந்திருக்-கிறது. கஷ்டப்-பட்டுப் படித்துப் பார்த்தும் முடி-யாமல், விரக்தியில் கல்லூரி விடுதி அறையில் தூக்குப் போட்டுக்-கொண்டு இறந்தார் விது.
விதுவின் தற்கொலைக் கடிதம், காரணத்தைத் தெளிவாகச் சொல்-கிறது... ‘இன்ஜினீயரிங் படிப்பில் எல்லாம் ஆங்கிலத்தில் கற்பிக்கப்-படுவதால், எனக்கு ஒன்றும் புரிய-வில்லை. ஆங்கிலத்தில் படிக்க இயலாத காரணத்தால், தூக்குப் போட்டுத் தற்கொலை செய்து-கொள்-கிறேன்.’

இந்தத் தமிழ் இளைஞரின் மரணம் பல கேள்விகளை நமக்குள் எழுப்புகிறது. தமிழில் படித்து 85 சதவிகித மதிப்பெண்கள் பெறும் அளவுக்கு அறிவுக்கூர்மையுடன் திகழ்ந்த மாணவருக்கு ஏன் ஆங்கில அறிவு மட்டும் போதவில்லை? நமது அரசுப் பள்ளிகளில் ஆங்கிலம் கற்பிக்கப்படும் தரத்தின் அடை-யாளம்-தானே இது?



பள்ளியில் நல்ல மதிப்பெண் வாங்கும் மாணவரானாலும் தன்னம்-பிக்கை இல்லாமல் போனது ஏன்? நமது பள்ளிக் கல்வித் திட்டங்-களில் மதிப்-பெண்-களுக்கு மட்டுமே இடம் இருப்பதையும், நம் இளைஞர்-களுக்கு வாழ்க்கை-யின் சிக்கல்-களைச் சந்திக்கும் துணிவை ஊட்டுவதற்கு இடம் இல்லாத-தையும்தானே இது காட்டு-கிறது?

கிராம இளைஞர் ஒருவர் நகரப் பகுதிப் பொறியியல் கல்-லூரி-யில் வந்து விடுதியில் தங்கிப் படிக்கும் சூழலில், அவரது மனச் சிக்கல்களுக்கு உதவி செய்ய மன நல ஆலோ-சகர்-கள் (கவுன்சலர்கள்) கல்லூரி-களில் இருக்க வேண்டாமா? தனி கவுன்சலர்கள் இல்லாத-போதும், கல்லூரி ஆசிரியர்களே தேர்வில் தோல்வியடையும் மாணவர்-களிடம் கூடுதல் கவனம் செலுத்தி, அவர்களுக்கு நம்பிக்கையூட்டி-யிருக்க வேண்டாமா?

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, விதுவின் தன்னம்-பிக்கையைக் குலைத்து, அவரை தற்கொலையை நோக்கித் தள்ளிய அடிப்-படை விஷயம் என்ன? இன்ஜினீ-யரிங் படிப்பு தமிழில் இல்லை; ஆங்கி-லத்தில் மட்டும்-தான் இருக்கிறது என்பதுதானே! அது மட்டும் தமிழில் இருந்-திருந்தால், ப்ளஸ் டூ-வில் தமிழ் வழியில் படித்து 85 சதவிகிதம் பெற்ற விது, உயர் கல்வியிலும் சிறந்து விளங்கியிருக்க முடியுமே!

தமிழ்நாட்டில் உயர் கல்வி தமிழில் இல்லாததற்கு யார் பொறுப்பு? பள்ளிக் கல்வி முழு-வதும் தமிழ் வழியில் படித்து-விட்டு, அதன் பின்னர் ஆங்கிலத்தில் உயர் படிப்பு படிக்க வேண்டும் என்ற நிலைமைக்கு யார் பொறுப்பு? நம் அரசியல்வாதிகள் அல்லவா?

விதுவைத் தற்கொலைக்குத் தூண்டிய குற்றத்-துக்காகக் கூண்டில் ஏற்றப்பட வேண்டியவர்கள் இது-வரை ஆண்டவர்கள்தான்!
1969 முதல் 2007 வரையிலான 37 வரு-டங்களில் 10 வருடம் எம்.ஜி.ஆர் முதல்வர்; 15 வருடம் கருணாநிதி முதல்வர்; 10 வருடம் ஜெயலலிதா முதல்வர். இவர்கள் ஆட்சிக் காலங்களில் ஏன் தமிழ், பள்ளிக்-கூடத்தைத் தாண்டி வரவே இல்லை?
இந்தியாவில், சென்-னையில் வந்து தொழில் நடத்தும் ஹ¨ண்-டாய், சுசூகி, நோக்கியா போன்ற வெளி-நாட்டு கம்பெனி-யின் இன்ஜினீ-யர்களும் உயர் அதிகாரிகளும் ஜப்பா-னிய மொழி-யிலும், கொரிய மொழியிலும், சீன மொழியிலும்தானே படிக்கிறார்-கள்? இங்கே வந்தாலும் அந்த மொழி-யில்தானே பேசுகிறார்கள்? ஜெர்மனியில், ஜப்பா-னில், ப்ரான்ஸில் உயர் கல்விப் படிப்புகள் அந்தந்தத் தாய்மொழி யில் இருக்கும்-போது, தமிழகத்-தில் மட்டும் தமிழில் இல்லாத அவலத்தை எப்படிப் பொறுக்க முடியும்?

தடை செய்யப்-பட்ட இயக்-கத்தின் தலைவர் ஒருவருக்குச் சட்டச் சிக்க-லைப் பொருட்-படுத்-தாமல் இரங்கற்பா எழுதும் அள-வுக்குத் தமிழ் ரத்தம் ஓடுகிற முதல்வர் கருணா-நிதி ஏன் மருத்துவம், பொறியியல் முதலிய உயர்கல்வியை இதுவரை தமிழில் ஏற்படுத்தவில்லை? ‘என் உடலிலும் தமிழ் ரத்தம்-தான் ஓடுகிறது, நானும் தமிழச்சி-தான்’ என்று பதில் அறிக்கை அரசியல் நடத்தும் ஜெயலலிதா ஏன் செய்யவில்லை? இவர்கள் அதைச் செய்திருந்தால், விது அநியாயமாகச் செத்திருக்க மாட்டானே!

இந்த வருடம் நிபுணர் குழு அமைத்தோம், இந்த வருடம் அரசாணை போட்டோம், இந்த வருடம் துணைவேந்தர்கள் ஆலோ-சனைக் குழு கூட்டி-னோம் என்றெல்லாம் உடனடி-யாகப் புள்ளிவிவரப் பதில் அறிக்கைகளை அள்ளி வீசு-வார்கள். ‘தமிழுக்காக இத்தனை செய்தேனே’ என்று அறிக்கைகள் நிச்சயம் வரும்.

ஆனால், களத்தில் அசல் நிலைமை என்ன? கனிமொழியின் மகன் ஆதித்தன் கழக எம்.பி-யாகிற காலத்தில்கூட, தமிழில் உயர்கல்வி கற்பிக்கப்படும் என்ப---தற்கான அறிகுறிகளே இல்-லையே! வசதியாகச் சொல்லப்-படுகிற சாக்கு, இந்த வருடம் அரசாணை போட்டோம்; நீதி மன்றத்தில் முடங்கிவிட்டது என்பதுதான். இலவச கலர் டி.வி கொடுப்பதை எதிர்த்துக்-கூடத்தான் நீதிமன்றத்தில் வழக்கு போடப்-பட்டது. அதை முறியடித்துத் திட்-டத்தை நிறை-வேற்றுவதில் காட்டிய அக்கறை-யில் ஆயிரத்தில் ஒரு பங்குகூட தமிழ் வழிக் கல்வியில் காட்டுவ-தில்லையே!

பள்ளிக் கல்வியில் ஆங்கில மீடியத்தை பலப்படுத்திய பின்னர், எப்படி உயர்கல்வியில் மட்டும் தமிழ் வழிக் கல்வி வந்துவிட முடியும்? மேற்படிப்பு ஆங்கிலத்தில் இருக்கும்போது, கீழிருந்தே ஆங்கி லத்தில் படித்தால்தான் நல்லது என்ற மனநிலைக்கு அல்லவா மக்கள் தள்ளப்படு-கிறார்கள்! பள்ளிக்கூடத்திலும் ஆங்கில வழியி லேயே படித்திருந்-தால் விது செத் திருக்க மாட்டானே என்றல்லவா அவனைப் பெற்றோருக்கு இன்று நினைக்கத் தோன்றும்!

ஏழைத் தமிழர்கள் படிக்கும் பள்ளிகளில் தமிழ் மீடியம், மற்றவர்-களுக்கு ஆங்கில மீடியம் என்பது-தான் இன்றைய நிலை. உயர் கல்வி ஆங்கில மீடியத்தில்-தான். அதாவது, அது ஏழைத் தமிழருக்-கானது அல்ல! ஏழைத் தமிழர்களை யார் பள்ளிப் படிப்பைத் தாண்டி வரச் சொன்னது? தப்பித் தவறி வந்தால் விதுவின் கதிதான். ஏழைத் தமிழர்கள் பள்ளிப் படிப்போடு நிறுத்திக்கொண்டு, தமிழில் சுவ-ரெழுத்து எழுதவும், தோரணம் கட்டவும், சுவரொட்டி ஒட்டவும் கற்றுக்கொண்டு, மாநாடுகளுக்குப் படை திரண்டு வரட்டும். பண வசதி படைத்த தமிழர்கள், ஆங்கில மீடியம் படித்துவிட்டு தலைவர்களுடனும் வாரிசுகளுட-னும் ஒப்பந்தங்கள் போடும் வெளிநாட்டு கம்பெனிகளுக்கு ஆதரவாக வேலை பார்ப்பார்கள். இதுதான் கடந்த முப்பது வருட தமிழ் அரசியல்!

உயர்கல்வியைத் தமிழில் தருவது ஒன்றும் சேது சமுத்திரத் திட்டம் மாதிரியோ, கங்கை - காவிரி இணைப்பு மாதிரியோ பிரமாண்டமான தொழில்நுட்பச் சிக்கல் நிறைந்த பிரச்னை அல்ல. தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் புலமைமிக்க அறிவியலாளர்கள் போதுமான அளவு இருக்கிறார் கள். ஒவ்வொரு வருடப் படிப்புக்கு மாக வரிசையாகப் பாடப் புத்த-கங்--களைத் தயாரிக்கலாம். ஒழுங்-காகத் திட்டமிட்டால், பொறி-யியல் முதலாண்டு, மருத்துவம் முதலாண்டு, கணினி இயல் முதலாண்டு தொடங்கி ஐந்தே ஆண்டுகளில் தமிழ் வழிக் கல்வியை உயர்கல்வியில் நடைமுறைப்-படுத்தி-விட முடியும். இதுபற்றி அரசியல்வாதிகளுக்கு அக்கறை இல்லாததுதான் ஒரே தடை!

விதுவை இந்த அரசியல் உயிர்ப்பலி வாங்கியதற்குச் சில நாட்கள் முன்னர், மேற்கு வங்கத்து நந்திகிராம் பிரச்னை குறித்து மாநிலங்களவையில் அ.தி.மு.க. சார்பில் பேச எழுந்த டாக்டர் மைத்-ரேயன், ‘தமிழில் பேச விரும்பு-கிறேன்’ என்றார். மாநிலங் களவைத் துணைத் தலைவர் கர்நாடகாவைச் சேர்ந்த ரகுமான் கான், தமிழ் மொழிபெயர்ப்பாளர் இல்லை என்பதால் அதற்கு அனு-மதிக்கவில்லை. உடனே அ.தி.மு.க. உறுப்பினர்கள் ஜோதி உட்பட எல்லோரும் மைத்ரேயனுக்கு ஆதரவாகக் குரல் கொடுத்தனர். ‘‘ஆறு மாதமாகத் தமிழ் மொழி-பெயர்ப்பாளரை உங்களால் நியமிக்க முடியவில்லையா?’’ என அவர்கள் கேட்க, மாநிலங்களவைத் துணைத் தலைவர், ‘‘மூன்று முறை விளம்பரம் செய்தும் யாரும் விண் ணப்பிக்கவில்லை. தமிழ் மட்டு-மல்ல... தெலுங்கு, கன்னடம் மொழிகளுக்கும் இதே பிரச்னை-தான்!’’ என்றார்.

தெலுங்கு, கன்னட மொழியினர் மும்மொழித் திட்டத்தின் கீழ் இந்தியை ஏற்றுக்கொண்டு படிப் பவர்கள் என்பதால், மொழி-பெயர்ப்பாளர் இல்லை என்பது அவர்களுக்குப் பெரும் பிரச்னை இல்லை. ஆனால் தமிழ் இளைஞர்-களில் தமிழ், ஆங்கிலம், இந்தி படித்துவிட்டு மொழிபெயர்ப்-பாளர் வேலைக்கு விண்ணப்பிக்க யாரும் முன்வரவில்லை என்பது நம் கவனத்துக்கும் கவலைக்கும் உரியது.

தமிழ்நாட்டிலிருந்து மக்களால் தேர்ந்தெடுத்து அனுப்பப்படும் பிரதிநிதிகளின் குரல் டெல்லியில் தமிழில் ஒலிக்க முடியாத நிலை ஏன் ஏற்பட்டது? மொழிபெயர்ப்-பாளர் வேலை என்பது மொழி-களின் மீது ஈடுபாடும், பற்றும், ஆளுமையும் தேவைப்படும் வேலை. இங்கே நமது கல்வி முறை எப்படி இருக்கிறது? சில விதிவிலக்குகளைத் தவிர, பொது-வாக தமிழ் இலக்கியம் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு ஆங்கிலத்தின் மீது வெறுப்பு உணர்ச்சியும், இந்தி மீது பகைமை உணர்ச்சியும் இருக்கிறது. ஆங்கில இலக்கியம் படிப்போருக்கு, தமிழ் முதல் இந்திய மொழிகள் எல்லாமே இரண்டாம்தரமானவை, இழிவா னவை என்ற மேட்டுக்குடி மனோபாவம் இருக்கிறது. இந்த மனநிலைகளை நம் ஆசிரியர்-களும் அரசியல்வாதிகளும் தங்கள் செயல்களால் நேரடியாக-வும் மறைமுகமாகவும் ஊக்கு-வித்து வந்திருக்கிறார்கள். இந்த நிலையில் மொழிபெயர்ப்பாளர் வேலைக்கு எப்படி ஆள் கிடைப்பார்கள்?

மொழி அரசியல் என்பது தமிழகத்தில் மக்களிடையே தாய்மொழி மீதான அன்பு, தாய்மொழியிலேயே கற்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் போன்றவற்றை ஏற்படுத்தி, அதற்கான வசதிகளை அடி முதல் உச்சம் வரை ஏற்படுத்த அரசு இயந்திரத்தைப் பயன்படுத்துதல் என்பதாக நிகழவில்லை. வெறுமே உணர்ச்சியைத் தூண்டிவிடுவது, அதில் குளிர்காய்வது, தங்கள் தவறு-களை-யும் பலவீனங்களையும் மக்கள் கவனத்தி-லிருந்து மறைக்கவும் திசை திருப்பவும், மொழியுணர்ச்சியைப் பயன்படுத்துவது என்பதாக மட்டுமே அமைந்திருக்கிறது.

இந்த அரசியலில் விளைந்த கோஷம்-தான்... ‘உடல் மண்ணுக்கு... உயிர் தமி-ழுக்கு!’ யாருடைய உயிர்? விதுக்களுடைய உயிர்!

‘அடுத்த தேர்தலுக்கு முன்பு தமிழ்-நாட்டில் எல்லா உயர்கல்விப் படிப்பையும் தமிழிலேயே கற்பிக்கச் செய்வோம். இதைச் செய்து முடிக்காவிட்டால் தேர்-தலில் தக்க தண்டனை கொடுங்கள்’ என்று அறிவிக்கும் துணிவு தி.மு.க-வுக்கு இருக்கிறதா?
‘ஆட்சிக்கு வந்த ஆறே மாதங்களில் உயர்கல்வியை தமிழில் கற்பிப்போம். இல்லாவிட்டால், பதவியிலிருந்து விலகு-வோம்’ என்று சொல்லும் துணிவு அ.தி.மு.க., பா.ம.க உட்பட எந்த எதிர்க் கட்சிக்காவது இருக்கிறதா?

இல்லையென்றால், தயவுசெய்து இனி தமிழ்... தமிழ் என்று பேசி மக்களை ஏமாற்றுவதையாவது நிறுத்திக்கொள்ளுங்-கள். தமிழ்நாட்டில் தமிழ் படித்தால் தூக்குத் தண்டனை என்று சட்டம் போட்டுவிடுங்கள்!