பாயும் வேகம் ஜெட் லீ தாண்டா
பன்ச் வெச்சா இட்லி தாண்டா
Rated PG - for Pseudo-DK, DMK, Liberals, Marxists....
ஊர்ல சொல்றது சொலவடை
உண்மையைச் சொல்றது இட்லிவடை

Sunday, December 02, 2007

மலேசிய தமிழர்களுக்கு ஆதரவு 58 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே என் ரத்தத்தில் ஊறியது - கலைஞர்

மலேசிய தமிழர்களை ஆதரிக்கும் உணர்வு 58 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே என் உதிரத்தோடு ஒன்றிய ஒன்றாகும்' - கலைஞர்

எச்சரிக்கை: கொஞ்சம் பெரிய அறிக்கை.


முதல்-அமைச்சர் கருணாநிதி விடுத்துள்ள அறிக்கை:

மலேசியாவில் தமிழர்கள்

மலேசியா குறித்து ஏடுகளில் செய்திகள் இரண்டொரு நாட்களாக வந்து கொண்டே இருக்கின்றன. இதில் என் பெயரும் இழுக்கப்படுவதால் - மலேசியா, சிங்கப்பூர் போன்ற வெளிநாடுகளில் வாழும் தமிழர்களுடன் - எனக்குள்ள உறவும், நட்புணர்வும் நீண்டகாலமாகத் தொடருகிற காரணத்தால் அந்தப் பகுதியில் பொறுப்பில் இருப்போர் - இந்தப் பிரச்சினையில் இந்திய நாட்டு அணுகுமுறையைப் பின்பற்றுவார்கள் என்றே எதிர்பார்க்கிறேன்.

ஒரு நாட்டு வம்சாவளியினர் வெளிநாடுகளில் அவதியுற நேரும்போது பரிவு காட்டுவதும், பாதுகாப்பு கோருவதும் ஒவ்வொரு நாட்டிலும் பொறுப்பில் உள்ளோர்க்குப் பொருந்துகின்ற இயல்பான உணர்வே ஆகும். அல்லால் ஒரு நாட்டினர் அயல் நாட்டில் வதைபடுவதை அனுமதித்து ஆதரிக்கிற குற்றம் நம்மைச் சேரும் என்பதில் அய்யமில்லை. இந்த உணர்வு இன்று திடீரென்று அல்ல; என்னைப் பொறுத்தவரையில் 1949-ம் ஆண்டிலேயே அதாவது 58 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே உதிரத்தோடு ஊறிய ஒன்றாகும்.

இதே மலேசியா நாட்டில் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த தம்பிக்கோட்டையில் பிறந்த கணபதி மலேசியாவுக்குப் பிழைக்கப் போய், அங்கே தூக்குதண்டனை விதிக்கப்பட்டு, அது நிறைவேற்றப்பட்டபோது - "கயிற்றில் தொங்கிய கணபதி'' என்ற தலைப்பில் என்னுடைய 25-வது வயதில் ஒரு மணி நேரத்தில் 15 பக்கங்களில் எழுதித் தந்து சென்னை "அறிவுப் பண்ணை'' பதிப்பகத்தினர் - அச்சியற்றி, அப்போது 3 அணா விலைக்கு விற்கப்பட்ட சிறிய நூல் - 1949 - ஜூலைத் திங்களில் வெளியிடப்பட்டது. அதன் சுருக்கம் இதோ:-

தூக்கிலிடப்பட்ட கணபதி

"பகவத் சிங்கை தூக்குமேடையிலே ஊஞ்சலாட்டி உவகை கொண்ட ஏகாதிபத்தியம் - திருப்பூர்க் குமரனை தடி கொண்டு தாக்கி தெருவெல்லாம் குருதியோடச் செய்து, அதை நக்கிக் குடித்து எக்காளமிட்ட ஏகாதிபத்தியம் - இதோ, இன்றும் அதே ஏகாதிபத்திய குரலெடுத்து தன் சொர சொரப்பான ரத்த நாக்குகளால் கணபதியையும் ருசித்துப் பார்த்து விட்டது.

"கணபதி தூக்கிலிடப்படுவார்'' - இச்செய்தி திராவிடத்தை - ஏன் உலகத்தையே எட்டிய நேரத்தில் திராவிடம் சோர்ந்து வீழ்ந்தது. அதே வேளையில் ஆறுதல் சிறிது தலை நீட்டியது, "சுதந்திர பூமியில் - சுதந்திர வீரர்களாய் - சுதந்திரத் தலைவர்களைப் பெற்றிருக்கிற நமக்கு ஏன் அச்சம்? நமக்கு ஏன் வீண் சஞ்சலம்? நமது சர்க்கார், நமது நாட்டு கணபதியை அநாதையாக மலேயாவில் மாள விடாது என மனத்தைத் திடப்படுத்திக் கொண்டோம். அதுமட்டுமல்ல; `காமன் வெல்த்'தோடு ஏற்படும் உறவு, கணபதியைக் காப்பாற்றும் என நம்பி கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டோம். துடைத்த கையை எடுக்கவில்லை. தூக்குமேடை கணபதியைத் தின்று ஏப்பமிட்ட சப்தம் நமக்கு கேட்டு விட்டது.

இலங்கையும் மலேயாவும்

தம்பிக் கோட்டையிலே பிறந்த கணபதி, ஒரு சாண் வயிற்றுக்காக இளமையிலே மலேயாவுக்கு ஓடினார். ஒரு கணபதியா? எத்தனை கணபதிகளை....ஏ! தாழ்ந்த தமிழகமே!....நீ...மலேயாவுக்கும் இலங்கைக்கும் அனுப்பியிருக்கிறாய். செப்புச் சிலைகளுக்குத் தேருந் திருவிழாவும்!....செல்வச் சீமான்களுக்கு சீரும் சிறப்பும்! கணபதிகள் காலந்தள்ள, "இலங்கையும் மலேயாவும்!

இது அடுக்குமா, தமிழகமே!..... அன்பு மகன் செத்தான் என்று அழுகிறாயே..... ஆத்திரப்படுகிறாயே..... அலறித் துடிக்கிறாயே..... அவனை நீ தானே விரட்டி அடித்தாய். அவனுக்கு சோறில்லை என்று சொன்னது நீ தானே?.... அவன் நல்ல வீட்டில் வாழக் கூடாது என்று கூறியது நீ தானே? அவன் பொன்னையும், முத்தையும் தீண்டக் கூடாது எனத் தடை போட்டது நீ தானே?..... இப்போது அழு! நன்றாக அழு! கண் இமைகள் கனத்துப் போகும் வரையில் அழு! விழிகளில் ரத்தம் வழிய ஆரம்பிக்கும் வரையில் அழு! இதைத்தான் கணபதியின் உரத்த குரல், உத்வேகத்தோடு ஒலிக்கின்றது. இல்லையென்று கூற முடியுமா?

ஆங்கிலேயராட்சியிலே மலேயா சென்ற கணபதி, அதே ஆங்கிலேய சர்க்காரால் சவமாகச் சாய்க்கப்பட்டார். கணபதி எந்த வெள்ளை முதலாளியையும் சுட்டுக் கொன்றதாக வழக்கு கிடையாது. கையிலே துப்பாக்கி வைத்திருந்த ஒரே குற்றத்திற்காக இந்தக் கோர மரண தண்டனை! தீர்ப்பு கேட்டு திராவிடம் திகைத்தது. நமது தமிழர்களுக்கு அக்கறை இருந்திருந்தால், கணபதியின் கழுத்தை இறுக்கிய கயிறு, அடுத்து சாம்பசிவத்தின் முன்னே தொங்கிக் கொண்டிருக்குமா? அவர்கள் கண்களிலே நெருப்புக் கிளம்பியிருந்தால் வீர சேனனை நோக்கி குண்டுகள் கிளம்பியிருக்குமா? இரண்டு கட்டிளங் காளைகளை மலேயா சர்க்காரின் அடக்குமுறைக்கு காணிக்கையாகத் தந்து விட்டு, அறிக்கைகள் பறக்க விடுவது உயிரோடிருக்கும்வரையில் உதாசீனம் செய்யப்பட்டவனுக்கு, செத்த பிறகு உத்தரகிரியை வெகு சிறப்பாக நடத்துவது போலத் தானே!

மலேயாவில் நடைபெறும் இந்த நிகழ்ச்சி தமிழர் வாழ்வில் ஒரு சோகத் தொடர் கதை. இந்தக் கதை, "பிழைக்கப் போகும் அத்தியாய''த்தைத் தாண்டி, "தமிழன் அநியாயமாய்க் கொல்லப்படும் அத்தியாய''த் திற்கு வந்து நிற்கிறது. அடுத்த அத்தியாயம் என்னவோ? எத்துணை பயங்கரமானதோ''?

மலேசிய பயணம்

58 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இந்த உணர்வு எனக்கு இருந்திருக்கும்போது; இப்போது அந்த உணர்வு இல்லாமல் போய்விடுமா என்ன? 1999-ம் ஆண்டு தி.மு.கழகம் பதவிப் பொறுப்பிலே இருந்தபோது, மலேசியா, சிங்கப்பூர் அரசுகளின் அழைப்பினையேற்று ஜனவரி திங்களில் அந்த நாடுகளுக்குச் சென்றிருந்தேன். மலேசிய விமான நிலைய வரவேற்பிற்குப் பின் செய்தியாளர்கள் என்னைச் சந்தித்தபோது கூட, சிங்கப்பூர், மலேசியா ஆகிய நாடுகளில் நான் மேற்கொண்டுள்ள பயணம் முக்கியமாக தமிழகத்திற்கும், இந்த நாடுகளுக்கும் இடையே நீண்ட காலமாக இருந்து வருகிற கலாசாரத் தொடர்பை உறுதிப்படுத்திக்கொள்வதற்காகத் தான் என்று கூறினேன்.

மலேசியாவில் அப்போது பிரதமராக இருந்த டாக்டர் மகாதீர் முகமதுவை 9-1-1999 அன்று காலையில் சந்தித்து உரையாடினேன். அவருக்கு பொன்னாடை அணிவித்து, சந்தனத்தால் செய்யப்பட்ட வள்ளுவர் கோட்ட மாதிரி ஒன்றையும் வழங்கியதோடு, நான் எழுதிய சங்கத் தமிழ், குறளோவியம் ஆகியவற்றையும் அளித்தேன். அப்போது தமிழ்நாட்டிற்கும், மலேசியாவிற்கும் கடாரம் கொண்டான் காலந்தொட்டு, நீண்ட காலமாக நிலவி வரும் வலுவான சமூக மற்றும் கலாசார தொடர்புகளையெல்லாம் வரலாற்றுச் சான்றுகளோடு நான் விளக்கிக் கூறியபோது மகாதீர் முகமது அந்தச் சந்திப்பு மிகுந்த மனநிறைவைத் தந்ததாகவும், நேச உணர்வை வெளிப்படுத்தியதாகவும் கூறியது அன்றைய ஏடுகளில் செய்தியாக வெளிவந்தது.

போர்த் தளபதிகள்

கோலாலம்பூரில் "புத்ரா உலக வாணிப மையத்தில் உள்ள "மெர்தேகா'' அரங்கத்தில் 8-1-1999 அன்று பொது வரவேற்பில் கலந்து கொண்டேன். அப்போது நான் பேசிய பேச்சின் ஒரு பகுதி :-

"தமிழகத்தில் நடைபெற்ற சுதந்திரப் போராட்டத்தில் வெள்ளையரை எதிர்த்து முதலில் களம் சென்று கட்கம் ஏந்தி இறுதியாக சுதந்திரத்திற்காகத் தன்னையே பலி கொடுத்துக் கொண்ட பூலித்தேவன், தொடர்ந்து வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன், தொடர்ந்து மருது பாண்டியர்கள் ஆகியோரைத் தொடர்ந்து 1802-ம் ஆண்டு மருது பாண்டியர்களின் வழித் தோன்றல்கள், அவர்களுடைய உறவினர்களை - அந்தப் புரட்சிக்காரர்களை - போராளிகளை எஞ்சிய விடுதலைப் போர்த் தளபதிகளைத் தூத்துக்குடியிலிருந்து கப்பலில் ஏற்றி ஜேம்ஸ் வால்ஷ் என்பவர் லெப்டினென்ட் ராக் ஹெட் என்பவரின் தலைமையில் மொத்தம் 73 பேரை 76 நாட்கள் பயணம் செய்ய வைத்து, கடைசியாகக் கொண்டு வந்து விட்ட இடம் பினாங்கு. மலேசியப் பகுதியிலே உள்ள பினாங்கில் தான் அவர்கள் கொண்டு வந்து விடப்பட்டார்கள். இது "சவுத் இண்டியன் ரிபல்லியன்'' என்ற தலைப்புள்ள புத்தகத்தில காணப்படுகின்ற உண்மை.

தூத்துக்குடியிலிருந்து 73 பேர் 76 நாட்கள் கப்பலில் பயணம் செய்தார்கள். அவர்களுடைய கைகளிலே, கால்களிலே விலங்கு மாட்டப்பட்டிருந்தது. நான்கைந்து பேர்களின் கைகள்தான் கட்டப்படவில்லை. காரணம் - அவர்கள் கப்பலில் சமையல் வேலைக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தார்கள். அவர்களைத் தவிர மற்றவர்கள் எல்லாம் விலங்கிடப்பட்டு பினாங்கில் 76 நாள் பயணத்திற்குப் பிறகு சேர்க்கப்பட்டார்கள்.

மருதுபாண்டியனின் மகன்

இப்படி 73 பேர் 1802-ம் ஆண்டு பினாங்கில் இறக்கிவிடப்பட்ட பிறகு இதில் மூன்றில் ஒரு பங்கினர் பல்வேறு காரணங்களால் இறந்து விடுகின்றனர். இவர்களைக் கப்பலேற்றி அனுப்பிய ஜேம்ஸ் வால்ஷ் 1818-ம் ஆண்டு பினாங்குக்கு வருகிறான். அங்கே அவன் கண்ணில் பரட்டைத் தலையோடு, பராரி கோலத்தோடு, ஒடிந்து விழும் உடல் அமைப்போடு, எலும்பும் தோலுமாக, வாலிப வயதினன் - ஆனாலும் வயதானவனைப் போன்ற தோற்றமுடைய ஒருவனை அங்கே பார்க்கிறான். பார்த்தவுடன் அவன் யார் என்று தெரிகிறது; சந்தேகத்தோடு அவனைப் பார்த்து - உன் பெயர் துரைசாமி தானே? என்று கேட்க, அவன் "ஆமாம்'' என்கிறான். அந்தத் துரைசாமி யார் தெரியுமா? மருதுபாண்டியனின் இளைய மகன் - வீரப் போரிட்டு மடிந்தானே வெள்ளையரை எதிர்த்து, அந்த மருது பாண்டியனின் மகன் துரைசாமிதான் அவன். அவன் தான் ஈளை கட்டி இருமலோடு - பரட்டைத் தலையோடு - பராரி கோலத்தோடு பரங்கியருக்கு முன்னால் நின்றான்.

இதைப் பற்றி அந்தப் பரங்கியன், ஜேம்ஸ் வால்ஷ் என்ன எழுதியிருக்கிறான் என்பதையும் நான் உங்களிடம் படித்துக் காட்ட விரும்புகிறேன் - "துரைசாமி என்ற பெயரைக் கேட்டதும் என் நெஞ்சில் யாரோ கட்டாரியால் குத்தியது போன்ற உணர்வைப் பெற்றேன். நான் சிறைப் பிடித்துக் கப்பலிலே 15 வயது பையனாக ஒப்படைத்த கைதி தான் இன்று பினாங்கில் என் முன் நின்றான். வெளித் தோற்றத்திலே மாற்றங்கள், ஆனால் உள்ளம் அதே உள்ளம். கடந்த கால நினைவுகளை என் முன்னால் எதிரொலித்தது. என் பெயரை அவன் சாதாரணமாகத் தெரிந்து கொண்டதும் என்னுடைய பழைய கால நட்பை நினைவு கூர்ந்து தன்னுடைய குடும்பத்தாரிடம் ஒப்படைக்கும்படி ஒரு கடிதத்தைக் கொடுக்கக் கூடிய அளவுக்கு நம்பிக்கை வயப்பட்டான். ஆனால் அப்போதிருந்த ஆங்கிலேய அரசின் ஆணையின்படி அது விதிக்கு மாறானது என்பதால், நான் அந்த உதவியைச் செய்ய முடியவில்லை'' என்று எழுதியிருக்கிறான்.

அந்த துரைசாமி என்ன ஆனாரோ, எப்படி ஆனாரோ? இன்று அந்த துரைசாமியின் வாரிசுகளாக வந்தவர்கள் எத்தனைபேர் இந்த மண்டபத்தில் அமர்ந்திருக்கிறீர்களோ?

என்னுடைய அந்தப் பேச்சு இப்படியே தொடருகிறது. நெல்லையில் நடைபெறும் கழக இளைஞர் அணி மாநில மாநாட்டினையொட்டி 25 மடல்கள் எழுதிய நிலையில் இத்துடன் இந்தக் கட்டுரை தொடர் நிறைவுறுகிறது.

நான் வழங்கும் ஆத்திச்சூடி

இளைஞர் அணியினருக்கு நான் வழங்கிய ஆத்திச்சூடி:-

* அண்ணா வழி நில்!

* ஆற்றுக பொதுப்பணி!

* இலக்கியம் புதுக்கிடு!

* ஈனரை ஒதுக்கிடு!

* உயிர் தமிழாம், உணர்ந்திடு!

* ஊழலை நொறுக்கிடு!

* எட்டப்பர் இகழ்ந்திடு!

* ஏறு போல் வீறு கொள்!

* ஐயம் களைந்து அறிவைப் பயிர் செய்!

* ஒழுக்கம் போற்றிடு!

* ஓம்புக மெலியோரை!

* அவ்வைக் குலம் போற்று!

* கழகம் வில்லாம், நின் அணியே கணையாம்!

* சாதியை விடுத்து சமத்துவம் முழக்கு!

* ஞாயிறு வாழ்த்தி நாளும் உழைத்திடு!

* தனியுடைமை தகர்த்திட தடந்தோள் தட்டு!

* நாடு வாழ நலிவு தீர்த்திடு!

* பகைவர்க்கு வளையேல்!

* மாயைக்கு மயங்கேல்!

* வாய்மையே போர்வாள்!

* யானை போல் பயன்படு!

* "ழ'' கரமாய்ச் சிறப்புறு!

4 Comments:

Hariharan # 03985177737685368452 said...

கருணாநிதி உலக தமிழர்களின் பாதுகாவலராக உதார் விடுவதைப் பார்க்கையில்

டி.ராஜேந்தர் "செயின் ஜெயபால்" என்ற Protector வேடம் போட்ட படத்தின் டயலாக் நினைவுக்கு வருகிறது.

அப்பாவி : அண்ணே அடிகிறாங்கண்ணே

செயின் ஜெயபால்: என் பெயரைச் சொன்னாயா?

அப்பாவி: அண்ணே உங்க பெயரைச் சொன்ன பின்னால் தாண்ணே அடி அடின்னு அடிக்கிறானுங்க..

செயின் ஜெயபால்: அ ஆ..டண்டணக்கு.. (வெட்டி அளப்பறை)

என்று முதல் என்ன ஊறுகிறது தனது ரத்தத்தில் என்பதை அடிக்கடி அறிவிக்கும் கருணாநிதியை என்ன என்பது!

கருணாநிதி = ஊறுகாய் ஜாடி(உபயோகமில்லாதது)

வந்துட்டான்யா said...

இட்லி வடை! நீங்கள் என்ன காரணத்தால் இந்த கலைஞரின் அறிக்கையை வெளியிடீர்கள் என்று தெரியவில்லை. இந்த அறிக்கையை படித்தால் தலையும் புரியவில்லை காலும் புரியவில்லை! சம்பந்தா சம்பந்தம் இல்லாமல் என்னென்னமோ எழுதிருக்கார்.

மலேசியாவில் பிறந்தவர்கள் மலேசிய குடிமக்களே - இந்திய குடிமக்கள் அல்ல அல்ல அல்ல - இதை கலைஞர் மற்றுமல்ல, மலேசிய தமிழர்களை ஆதரிக்கும் எவரும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

ஹரன்பிரசன்னா said...

இதன் அர்த்தம் 57 வருடமாக எதுவும் சொல்லவில்லை என்பதா? :))

Jahe said...

அவரவர் பிரச்சினைகளை அவரவர் பேசி தீர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்... மலேசிய தமிழர் பிரச்சினையும் இதுபோலத்தான்...

மலேசியாவில் தமிழன் மட்டும் இல்லை...சீனனும் வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கிறான்...ஏன் சீனனுக்கு தொல்லை கொடுக்காமல் தமிழனை சீண்டுகிறார்கள் என்று சற்றே எண்ணி பார்க்க வேண்டும்...

மலேசியாவில் வாழ்ந்தவன் என்ற முறையில் சொல்கிறேன்...அங்கு நடக்கும் குற்றங்களில் தமிழனுக்கு 75% சம்பந்தம் உண்டு... எல்லா விஷயங்களிலும் மூக்கை நுழைப்பது ...என்று பல மாதிரி...

சீனர்கள் வியாபாரமே குறி என்று அடுத்தவர் பிரச்சினையில் மூக்கை நுழைக்காமல் ..வாழ்வதால் அவர்கள் எந்த ஒரு தொல்லையும் சந்திப்பதில்லை..

உதாரணமாக...தமிழர் தைபூசம் திருவிழாவின் போது செய்யும் அட்டூழியங்களை பாருங்கள்...குடித்துவிட்டு காவடி எடுப்பது..பெண்களை Eve டீசிங் செய்வது..இதெல்லாம் சாதாரணம்...

உள்ளூர் மந்திரி மற்றும் மலேசிய இந்திய காங்கிரஸ் தலைவர் சாமி வேலுவே கவலை படவில்லை...கலைஞர் ஏன் ??

விருது வெட்டி சனியனை விலைக்கு வாங்கியது போலத்தான் இதுவும்....